Artur Schnabel

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Artur Schnabel

Artur Schnabel (soms als Arthur geschreven [1] ) (Lipnik, 17 april 1882 - Axenstein, Morschach, 15 augustus 1951) was een Oostenrijks pianist en componist.

Leven[bewerken]

Schnabel was student van onder andere Theodor Leschetizky in Wenen. Hij werd in 1919 docent aan de Hochschule für Musik in Berlijn, maar week in 1934 uit naar Londen, vanwege zijn joodse afkomst. Schnabel was vooral bekend door zijn vertolkingen van werken uit de traditie van de Duitse en Oostenrijkse klassieke muziek. Vooral zijn interpretaties van Ludwig van Beethoven, Franz Schubert, Wolfgang Amadeus Mozart, en Johannes Brahms zijn beroemd.

Compositie[bewerken]

Zo klassiek als zijn pianorepertoire was, zo progressief was Schnabel's eigen componeren. Hij was bevriend met Arnold Schönberg, en schreef ook zelf voornamelijk in de atonale stijl. Hij componeerde onder andere symfonieën, een rhapsodie voor orkest, pianoconcerten, solostukken voor piano, strijkkwartetten en kamermuziekwerken.

Overig[bewerken]

Schnabel gaf de pianowerken van Beethoven uit, en werkte met Fleisch aan edities van werken van Mozart en Brahms. Ook was hij auteur van het boek "Music and the line of the most resistance" (1942).

Bronnen, noten en/of referenties
  1. o.a. Gerrit Slagmolen - Muzieklexicon 1974