Augustin Pyramus de Candolle

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Augustin Pyramus de Candolle
Candolle Augustin Pyrame de 1778-1841.jpg
Geboren 4 februari 1778
Overleden 9 september 1841
Geboorteland Zwitserland
Standaardafkorting DC.
Toelichting
De bovenaangeduide standaardaanduiding, conform de database bij IPNI, kan gebruikt worden om Augustin Pyramus de Candolle aan te duiden bij het citeren van een botanische naam.

In de Index Kewensis is een lijst te vinden van door deze persoon (mede) gepubliceerde namen.

Portaal  Portaalicoon   Biologie

Augustin Pyramus de Candolle (Genève, 4 februari 1778 – aldaar, 9 september 1841) was een Zwitserse botanicus. Er bestaat veel verwarring over zijn naam, wat veroorzaakt wordt door het feit dat hij verschillende spellingswijzen hanteerde in de vele boeken die hij publiceerde. De spellingswijze die door de International Plant Names Index wordt gehanteerd is Augustin Pyramus de Candolle.

Hij stamde af van een van de oude families uit de Provence, maar werd geboren in Genève omdat zijn voorouders in het midden van de 16e eeuw hun thuisland hadden verlaten onder druk van religieuze vervolging.

Hoewel hij een zwakke jongen was, toonde hij grote aanleg voor studeren en onderscheidde hij zichzelf op school door zijn snel verworven kundigheid in klassieke en moderne literatuur en speciaal door zijn vermogen om hoogstaande verzen te schrijven. Hij begon zijn wetenschappelijke studies aan de Universiteit van Genève waar het onderwijs van J.P.E. Vaucher hem voor het eerst inspireerde om de plantkunde tot zijn voornaamste bezigheid te maken. In 1796 verhuisde hij naar Parijs. Zijn eerste publicaties Plantarum historia succulentarum (4 delen, 1799) en Astragalogia (1802) brachten hem onder de aandacht van Georges Cuvier, voor wie hij de plaatsvervanger werd aan het Collège de France in 1802 en van Jean-Baptiste de Lamarck, die hem nadien de publicatie van het derde deel van de Flore française (1803-1815) toevertrouwde. De "Principes élémentaires de botanique", die werd uitgegeven als de toelichting van zijn werk, bevatte de eerste weergave van classificatieprincipes waarbij hij een natuurlijke methode navolgde in tegenstelling tot de kunstmatige methodes van Carolus Linnaeus.

In 1804 haalde hij een doctorstitel aan de medische faculteit van Parijs en publiceerde hij zijn Essai sur les propriétés médicales des plantes, gevolgd door Synopsis plantarum in flora Gallica descriptarum in 1806. Op verzoek van de Franse regering bracht hij de zomers van de volgende zes jaren door met het maken van een botanische en agriculturele inventarisatie van het hele land. De resultaten hiervan werden in 1813 gepubliceerd. In 1807 werd hij aangesteld als professor in de botanie aan de medische faculteit van de Universiteit van Montpellier om in 1810 te verhuizen naar de nieuw opgerichte leerstoel van de botanie aan de faculteit van de wetenschappen aan dezelfde universiteit.

Vanuit Montpellier, waar hij in 1813 zijn Théorie élémentaire de la botanique (Elementaire theorie van de botanie) publiceerde, verhuisde hij in 1816 naar Genève. In het daaropvolgende jaar werd hij door de (weer onafhankelijke) Zwitserse regering uitgenodigd om de nieuw opgerichte leerstoel van de natuurlijke historie in te nemen. De rest van zijn leven bracht hij door met het proberen uit te breiden en te voltooien van zijn natuurlijke systeem van botanische classificatie. De resultaten van zijn arbeid werden voor het eerst gepubliceerd in zijn Regni vegetabilis systema naturale, maar slechts twee delen werden voltooid (1821) toen hij er achter kwam dat het voor hem onmogelijk zou zijn om dit op de door hem gewenste uitgebreide schaal te voltooien. Vervolgens begon hij in 1824 met een minder intensief werk van een vergelijkbare soort, de Prodromus systematis naturalis regni vegetabilis, maar zelfs hiervan was hij maar zeven delen of twee derde van het totaal te voltooien. Hij had een broze gezondheid gedurende meerdere jaren voordat hij stierf in Genève.

Zijn zoon was Alphonse de Candolle (1806-1893), die uiteindelijk zijn vaders leerstoel overnam en de Prodromus voortzette.

Externe links[bewerken]