Australische reuzenskink

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Australische reuzenskink
Australische reuzenskink (Egernia major)
Australische reuzenskink (Egernia major)
Taxonomische indeling
Rijk: Animalia (Dieren)
Stam: Chordata (Chordadieren)
Klasse: Reptilia (Reptielen)
Orde: Squamata (Schubreptielen)
Onderorde: Lacertilia (Hagedissen)
Infraorde: Scincomorpha (Skinkachtigen)
Familie: Scincidae (Skinken)
Geslacht: Bellatorias
Soort
Bellatorias major
Gray, 1845
Afbeeldingen Australische reuzenskink op Wikimedia Commons Wikimedia Commons
Australische reuzenskink op Wikispecies Wikispecies
Portaal  Portaalicoon   Biologie
Reptielen

De Australische reuzenskink[1] (Bellatorias major) is een reptiel uit de familie skinken (Scincidae).[2]

De soort werd voor het eerst wetenschappelijk beschreven door John Edward Gray in 1845. Oorspronkelijk werd de naam Tropidolepisma major gebruikt. Later werd de soort tot het geslacht reuzengraafskinken (Egernia) gerekend en de naam Egernia major wordt in de literatuur veel gebruikt.

Uiterlijke kenmerken[bewerken]

De huidkleur is donkerbruin met nog donkerder flanken en een witte, gele of oranje buikzijde. Over de rug lopen dunne strepen. Zijn bonkige lichaam is bedekt met glanzende, gladde schubben. Hij heeft een dikke hals, een korte kop en gespierde ledematen. De lichaamslengte bedraagt 60 tot 70 cm.

Leefwijze[bewerken]

Het voedsel van deze terrestrische hagedis bestaat hoofdzakelijk uit insecten en kleine gewervelden. Deze maakt de skink altijd buit in de buurt van een veilige schuilplaats. Het dier neemt vaak een zonnebad.

Voortplanting[bewerken]

Een legsel bestaat meestal uit 6 jongen, die kleine witte vlekjes op hun flanken hebben, die echter bij volwassenheid verdwijnen.

Verspreiding en leefgebied[bewerken]

Deze soort komt voor in Nieuw-Guinea en Noord- en Oost-Australië, met name in de bossen van Arnhemland (Noordelijk Territorium), noordoostelijk Nieuw-Zuid-Wales en diverse eilanden in de Straat Torres.

Bronvermelding[bewerken]

Referenties

  1. David Burnie (naar het Nederlands vertaald door Jaap Bouwman en Henk J. Nieuwenkamp), Animals (Dieren), Dorling Kindersley Limited, London, 2001, Pagina 415 ISBN 90-18-01564-4.
  2. Peter Uetz & Jakob Hallermann. The Reptile Database – Bellatorias major

Bronnen

  • (en) Peter Uetz & Jakob Hallermann - The Reptile Database – Bellatorias major - Website Geconsulteerd 10 juli 2014
  • David Burnie (2001) - Animals, Dorling Kindersley Limited, London. ISBN 90-18-01564-4 (naar het Nederlands vertaald door Jaap Bouwman en Henk J. Nieuwenkamp).