Autogrill

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Autogrill
Autogrill
Boven: logo op een restaurant  Onder: Autogrill restaurant Bad Fischau-Brunn.
Boven: logo op een restaurant
Onder: Autogrill restaurant Bad Fischau-Brunn.
Oprichting 1977
Sleutelfiguren Gilberto Benetton (Voorzitter)
Gianmario Tondato da Ruos
Hoofdkantoor Rozzano, Vlag van Italië Italië
Producten Restaurants
(Wegrestaurants, Restaurants op treinstations etc.)
Omzet Gestegen €6.139 miljard (2010)
Winst Gestegen €255.2 miljoen (2010)
Website [1]
Portaal  Portaalicoon   Economie

Autogrill is een Italiaanse keten van onder andere wegrestaurants en restaurants op treinstations. Autogrill werd opgericht in 1977 toen de Italiaanse staatsmaatschappij IRI de restaurantsketens Motta, Pavesi en Alemagna opkocht en die samenvoegde. Autogrill heeft vestigingen in verschillende landen wereldwijd. Autogrill heeft 62.500 mensen in dienst.

Geschiedenis[bewerken]

De drie samenstellende delen van "Autogrill" zijn voortgekomen uit de Italiaanse levensmiddelen handel. Angelo Motta begon in 1919 een fabriek voor lekkernijen en opende in 1928 in het centrum van Milaan de Bar Motta als verkooppunt. Gioacchino Alemagna begon zijn koffiehandel in 1921 en maakte in 1933 de stap naar de horeca met een bar-gebakswinkel aan het Piazza del Duomo in Milaan. Mario Pavesi begon in 1937 met een koekjesfabriek in Novara. Na de Tweede Wereldoorlog opende hij in 1947 bij Novara een verkooppunt langs de snelweg tussen Milaan en Turijn, waar hij zijn producten direct aan de consument kon verkopen. In 1949 werd het verkooppunt vervangen door een wegrestaurant. Al snel ontstond een succesvolle keten met meerdere restaurants. Omdat de verkooppunten uitgroeiden tot complete restaurants deponeerde Pavesi in 1959 het begrip Autogrill voor zijn wegrestaurants.

De oudste nog in gebruik zijnde Autogrill bij Lainate, in 1958 door Pavesi gebouwd langs de A9

Pavesi pakte het groots aan en opende diverse wegrestaurants langs de snelwegen die in het Interbellum waren aangelegd. Deze werden ontworpen door de huisarchitect Angelo Bianchetti, die met opvallende architectuur de aandacht van de weggebruiker wilde trekken. De eerste twee vestigingen, Novara in 1949 en Bergamo in 1955 droegen nog de naam van de koekjes; Pavesini. Daarna bouwde Bianchetti twee ronde restaurants, Lainate in 1958 en Ronco Scrivia in 1959, langs de eerste generatie snelwegen. Als ultieme aandachttrekker kwam hij in 1959 met het brugrestaurant waardoor de aandacht van de automobilist verzekerd was. Het voorstel om Varazze als brugrestaurant te bouwen werd verworpen, zodat daar in 1960 de derde rondo tot stand kwam, maar langs de eerste naoorlogse snelweg kon het eerste brugrestaurant, eind 1959, bij Arda worden gerealiseerd. De vestigingen in Novara en Bergamo werden in 1962 vervangen door een brugrestaurant.

Marktverdeling[bewerken]

Op 21 mei 1955 werd een plan voor de verdere aanleg van autosnelwegen van kracht en behalve Pavesi wilden ook Alemagna en Motta meedingen naar de concessies voor wegrestaurants en bars, die volgens het plan om de 25km zouden worden aangelegd. De staatsoliemaatschappij ENI dong onder de naam AGIP mee naar de concessies voor tankstations, maar stapte ook in de horeca sector door middel van dochterbedrijf SEMI. Op hun beurt verbonden Motta en Pavesi zich met andere oliemaatschappijen, Motta met BP en Pavesi met Esso en Shell. Alemagna richtte zich onder de naam Autobar op de snackbars, waarbij ze vooral aanschoof bij AGIP tankstations waar AGIP niet zelf een horeca voorziening creëerde. In het zuiden van Italië mondde dit zelfs uit in het gebruik van de naam AGIP-Alemagna op de gevel. Aan het eerste deel van de Autostrada del Sole kreeg AGIP zeven van de negentien tankstations en werd de rest verdeeld tussen vijf andere oliemaatschappijen. De twee hotels aan het begin en eind van de nieuwe snelweg gingen naar SEMI. Op acht pleisterplaatsen onderweg was plaats voor een restaurant. Motta en Pavesi mochten allebei één brugrestaurant bouwen, zodat op de overige zes pleisterplaatsen met restaurant plaats was voor twee concessies. Van deze concessies zijn er drie aan SEMI (RistorAGIP) toebedeeld en is de rest verdeeld tussen Alemagna, Motta en Pavesi. Motta noemde haar wegrestaurants Mottagrill. De drie ketens zijn tot 1974 meegegroeid met het Autostrada net, waarbij Pavesi, net als de SEMI, ook in de motelbranche actief werd met vijf hotels tussen Florence en Salerno. Het Motel in Alfaterna was zelfs op de bovenste verdieping van het brugrestaurant gevestigd. De brugconstructie is daar inmiddels gesloopt. Pavesi deed ook al in 1968 een gooi naar het buitenland met de vestiging in Deitingen Nord tussen Bern en Zürich in Zwitserland.

Vestigingen van Alemagna[bewerken]

(afstanden en wegnummering als in 1974)

Pleisterplaats Type Autostrada KM Geopend
Santhia bar A4ovest 1964

Vestigingen van Motta[bewerken]

(afstanden en wegnummering als in 1974)

Pleisterplaats Type Autostrada KM Geopend
Cantagallo brug A1 352 19610423
Somaglia mottagrill A1 507 1960
Tre Pini a Teano mottagrill A2 152 1964
Limena brug A4 233 19670402
Bevano mottagrill A14 514 1967

Vestigingen van Pavesi[bewerken]

(afstanden en wegnummering als in 1974)

Pleisterplaats Type Autostrada KM Geopend
Rho bar A0 1 1968 - 1973
Assago bar A0 19 1968 - 1973
Rozzano bar A0 25 1968 - 1973
Feronia brug A1 18 1964
Giove vierkant A1 72 < 1968
Tevere motel / vierkant A1 89 < 1968
Montepulciano brug A1 158 1967
Chianti - Ripoli brug A1 248 1962
Aglio autogrill A1 298 < 1968
Roncobilaccio autogrill A1 311 < 1968
Secchia autogrill A1 394 < 1968
San Martino camiongrill A1 436 1965
Fiorenzuela d' Arda brug A1 478 19591229
Somaglia hal A1 507 1960
San Zenone autogrill A1 536 1960
Piani d'Ivrea - Varazze rondo A10 24 1960
Ceriale bar A10 79 1968 - 1973
Valle Chiappa bar A10 99 1968 - 1973
Bordighera bar A10 147 1974
Peretola bar A11 2 < 1968
Serravalle Pistoiese brug A11 34 1962
Monte Quiesa bar A11 79 1968 - 1973
Riviera bar A12 48 1968 - 1973
Brugnato bar A12 76 1968 - 1973
Magra bar A12 96 1968 - 1973
Adige bar A13 45 1968 - 1973
Castello Bentivoglio bar A13 101 < 1968
La Saline bar A14 26 1968 - 1973
Gargano bar A14 61 1968 - 1973
Lesina bar A14 88 1968 - 1973
Alento bar A14 210 1968 - 1973
Piomba bar A14 241 1974
Chienti bar A14 340 1974
Conero bar A14 365 1974
Metauro bar A14 438 1968 - 1973
Montefeltro autogrill A14 477 1968 - 1973
Bevano hal A14 514 < 1968
Medesano bar A15 11 1974
Tirreno bar A16 26 1968 - 1973
Arrone bar A16 57 < 1968
Mirabella bar A17 77 1968 - 1973
Calaggio bar A17 106 1968 - 1973
Torre Alemanna bar A17 137 1968 - 1973
Ofanto autogrill A17 153 1968 - 1973
Dolmen di Bisceglie bar A17 213 < 1968
Murge bar A17 240 < 1968
Frascati brug A2 6 1963
La Macchia motel A2 56 < 1968
Casilina vierkant A2 104 1964
San Nicola motel A2 182 < 1968
Crocetta vinibar A21 48 1968 - 1973
Stradella autogrill A21 130 1968 - 1973
Cremona bar A21 191 1968 - 1973
Campogalliano bar A22 5 1968 - 1973
Po bar A22 45 1974
Adige Brennero bar A22 126 1968 - 1973
Laimburg bar A22 218 1968 - 1973
Civita bar A24 48 1968 - 1973
Torre Annunziata motel A3 22 < 1968
Alfaterna brug / motel A3 40 1971
Campagna bar A3 96 1968 - 1973
Frascineto bar A3 242 1968 - 1973
Rogliano bar A3 332 1968 - 1973
Lambro bar A4 9 1968 - 1973
Brianza bar A4 24 < 1968
Brembo - Osio brug A4 42 1962
Sebino - Erbusco brug A4 75 1962
Valtrompia bar A4 86 1968 - 1973
Rezzato hal A4 104 1968 - 1973
Soave brug A4 178 1969
Fratta de Portogruaro autogrill A4 est 56 1968 - 1973
Gonars bar A4 est 89 1968 - 1973
Cigliano bar A4 ovest 33 < 1968
Novara brug A4 ovest 90 1962
Pero bar A4 ovest 127 1968 - 1973
Scarmagno bar A5 35 < 1968
Rio dei Cocchi bar A6 11 1968 - 1973
Mondovi bar A6 62 < 1968
Dorno brug A7 36 19640511
Bettole di novi autogrill A7 81 < 1968
Valle Scrivia bar A7 96 < 1968
Giovi - Ronco scrivia rondo A7 108 1959
Campora - Genova autogrill A7 121 < 1968
Verbano bar A8 39 < 1968
Brughiera bar A8 43 < 1968
Villoresi - Lainate rondo A9 7 1958
Lario bar A9 29 1968 - 1973
Deitingen Nord autogrill N1 54 1968

Nationalisatie[bewerken]

In 1974 hadden de drie ketens 261 vestigingen langs de autostrada, 121 van Alemagna, 41 van Motta en 99 van Pavesi, toen de ketens, mede als gevolg van de oliecrisis, in de rode cijfers kwamen. De groei was er uit en in Italië stak de stagflatie de kop op, zodat ook een herstel moeilijk zou worden. Sluiting van de wegrestaurants was echter geen optie en de drie bedrijven verkochten hun restaurants aan de Staatsholding Istituto per la Ricostruzione Industriale (IRI). In 1977 werden de drie restaurantketens Motta, Pavesi en Alemagna door IRI samengevoegd tot één bedrijf. De wegrestaurants kregen vanaf toen allemaal de naam Autogrill. In 1993 begon de uitbreiding buiten Italië met de overname van 50% van Les 4 Pentes uit Frankrijk en van het Spaanse Procace.

Privatisering[bewerken]

In 1995 privatiseerde de Italiaanse overheid Autogrill en daarmee werd het een zelfstandige keten. In 1997 werden de aandelen aan de beurs van Milaan genoteerd. Via investeringsmaatschappij Schematrentaquattro heeft de familie Benetton bijna 60% van de aandelen in handen terwijl 32% van de aandelen vrij in omloop zijn.[1]. Na de beursgang is de uitbreiding buiten Italië voortgezet. In 1998 werden de Franse Sogerba-restaurants, de AC Restaurants in de Benelux en 14 restaurants in Duitsland en Oostenrijk van Wienerwald opgekocht. In 1999 volgde de stap naar de Verenigde Staten met de aankoop van Host Marriott Services. De Zwitserse Passagio Holding AG volgde in 2001. In 2002 werd 70% van de Spaanse Receco-restaurants op treinstations verworven en SMSI Travel Centres inc. in de Verenigde Staten in het portofolio opgenomen. In 2003 werd ook Anton Airfood in de Verenigde Staten aangekocht. In 2005 volgde een uitbreding van de luchtvaart gerelateerde activiteiten met een aandeel van 50% in de Spaanse luchthavenrestaurant en Tax-free keten Aldeasa en 49,9% in Stegenberger gastronomie dat onder meer de restaurants op de luchthaven van Frankfurt am Main exploiteert. In 2006 volgde de luchthavenrestaurantketen Cara in Canada. In 2007 verwierf Autogrill het Belgische Carestel en het luchtvaartcateringbedrijf Alphagroup zodat sindsdien ook in de lucht maaltijden verzorgd worden. In 2008 is begonnen met de aankoop van bestaande wegrestaurants langs de Autobahnen in Duitsland en in 2009 heeft dochterbedrijf Autogrill Schweiz AG wegrestaurants geopend in het westen van Oostenrijk en in Slovenië.

Portfolio[bewerken]

Landen waarin Autogrill vestigingen heeft (of overgenomen restaurants ervan).

Het bedrijf heeft inmiddels 5.500 filialen op 1.200 locaties in 43 landen.[2] Daarbij wordt gehandeld onder meer dan 350 merken, waarvan 50 huismerken (zoals Autogrill, Spizzico, O'Conway's, Flatbreadz) en meer dan 200 op basis van licenties, zoals Pizza Hut, Starbucks, Burger King und Häagen-Dazs.[3]

De Horeca (werkmaatschappij "Food & beverage") zorgt voor 68 % van de omzet, Handel en Tax-free (werkmaatschappij "Travel Retail & Duty free") 25 % en 7 % wordt behaald in de bevoorrading van vliegtuigen ("werkmaatschappij"). De internationale verdeling ligt anders, terwijl Food & beverage 48% van de omzet in Noord Amerika en 34% in Italië realiseert, is Travel Retail & Duty free met name in Groot-Brittannië(42 %) en Spanje (37 %) actief. Flight is voornamelijk in Groot-Brittannië en Ierland actief.[4]

Externe links[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties
  • Pavesi, La sosta consigliata (overzichtskaart), Novara 1974
  • S. Colafranceschi, Autogrill una storia italiana, Bologna 2007