Spertijd
Een spertijd kan twee vrij verschillende dingen betekenen: in de scheepvaart staat het bekend als de tijden waarop bruggen en sluizen niet bediend worden [1] (van 'gesperd', 'gesloten'). Velen kennen het als synoniem voor avondklok wat inhoudt dat de bevolking een bepaalde tijd niet op straat mag zijn. Tijdens de bezetting in Nederland (1940-1945) werd er een spertijd ingesteld die liep van 24 uur 's nachts tot 4 uur in de ochtend. Deze spertijd lag niet vast. Op elk willekeurig moment konden de spertijden worden aangepast. Gedurende de oorlogsjaren werd vanaf 1 februari 1942 - als extra strafmaatregel - de spertijd in Amsterdam aangepast: nu moesten de mensen in Amsterdam binnen blijven vanaf 20 uur tot aan de volgende ochtend. Degenen die moesten werken gedurende de spertijd (zoals mensen van de Luchtbeschermingsdienst) hadden een extra vergunning van de Duitsers nodig. Zo'n vergunning werd een Ausweis genoemd die ook bij het Persoonsbewijs werd bewaard.
Een avondklok kan ook worden ingesteld als de situatie op straat dit noodzakelijk maakt, zoals bij ernstige onlusten of een volksopstand.
