B-film
Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Een B-film is een referentie naar een film met een klein budget die is uitgebracht met weinig publicatie.
[bewerk] Geschiedenis
[bewerk] Jaren '20
Het is niet duidelijk of de term ook daadwerkelijk werd gebruikt in de jaren '20, maar een gelijknamig concept was al wel opgedoken. Het budget van een grote filmstudio aan het einde van de periode van de stomme film (1927-28) verschilde van $190.000 bij 20th Century Fox tot $275.000 bij Metro-Goldwyn-Mayer. Columbia Pictures en Film Booking Offices of America maakte rond deze tijd films met een kleiner budget, van rond de $50.000. De film had een kleinere speelduur en werd uitgezonden in kleine cinema's in grote steden of bioscoopzalen in dorpen. Films uit deze tijd met een nog kleiner budget, van meestal rond de $3.000, werden Poverty Row-films genoemd. Dezen zochten naar profijt in kleine zalen.
Tijdens de stijgende populariteit van de geluidsfilm in 1929, introduceerden zelfstandige filmmakers filmjournaal, korte films en cartoons, gevolgd door de zogehete double feature. Ook deze films hadden een kleine release in die tijd. Echter, het tweede deel van een double feature gaf zo'n filmmaker de kans zich te richten op kwantiteit.
[bewerk] Jaren '30
Grote filmstudio's, die in eerste instantie weigerden mee te werken aan B-films, pasten zich al snel aan. De theaters werden verplicht een vol seizoen van films van een bepaalde filmstudio te kopen, ondanks het feit dat ze de misschien de interesse in de helft van de films hadden. Meer theaters begonnen B-films af te spelen. Hierdoor werd het vanzelfsprekend dat een B-film winst ging maken. Ondanks dit was het risicovol voor veel exposanten films te kopen voordat ze die gezien hadden.
A-films werden door de vijf grootste filmstudio's (Metro-Goldwyn-Mayer, Paramount Pictures, 20th Century Fox, Warner Bros. en RKO Pictures), die de "Big Five" werden genoemd, uitgebracht in de grootste bioscoopzalen. Die zonden nu geen B-films en double features uit. De theaters waarin B-films in premiere gingen, kwam het vaak voor dat het programma twee of drie keer per week veranderde. De B-films duurden niet langer dan 60 minuten en waren meestal slechts vier dagen in productie. Daarom werden deze films quickies genoemd. De kleinste theaters werden grindhouses genoemd. De films die daar werden uitgezonden, hadden meestal helemaal geen reclames. A-films hadden een langere speelduur.
| Studio | Categorie | Gemiddelde speelduur |
|---|---|---|
| Metro-Goldwyn-Mayer | "Big Five" | 87.9 minuten |
| Paramount Pictures | "Big Five" | 76.4 minuten |
| 20th Century Fox | "Big Five" | 75.3 minuten |
| Warner Bros. | "Big Five" | 75.0 minuten |
| RKO Pictures | "Big Five" | 74.1 minuten |
| United Artists | "Little Three" | 87.6 minuten |
| Columbia Pictures | "Little Three" | 66.4 minuten |
| Universal Pictures | "Little Three" | 66.4 minuten |
| Grand National | "Poverty Row" | 63.6 minuten |
| Republic Pictures | "Poverty Row" | 63.1 minuten |
| Monogram Pictures | "Poverty Row" | 60.0 minuten |
De kosten voor een film werden hoger na de introductie van de geluidsfilm. Een standaard A-film kostte in de jaren '30 meestal rond de $375.000. Naast A- en B-films doken er ook programmers op. Dit waren films zonder een duidelijke overzicht. Ze konden een groot succes worden, maar het was aan de andere kant niet verrassend als ze zouden floppen. Door de hogere kosten werden ook B-films duurder. De totale uitgaven van Warner Bros. naar B-films steeg in 1935 van 12% naar 50%. Ook bij 20th Century Fox ging de helft van het totale budget van een studio naar B-films. Studio's die alleen B-films uitbrachten werden ook steeds meer populair. Bekende voorbeelden zijn Monogram Pictures en Republic Pictures. Een totaal van 75% van alle films in de jaren '30, met alle studio's meegerekend, waren B-films. Veelal van deze B-films waren westerns.
B-films hadden veel verschillende genres en van sommige films werd een complete reeks gemaakt. Enkele voorbeelden daarvan, zijn Charlie Chan-mysteries, Ritz Brothers-komedies en musicals met kindster Jane Withers. Een uitzondering is Andy Hardy. De reeks films van Andy Hardy waren A-films van MGM.
