Bank Identifier Code

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
(Doorverwezen vanaf BIC (bankcode))
Ga naar: navigatie, zoeken

De Bank Identifier Code, afgekort BIC, is een code die wordt gebruikt bij grensoverschrijdend betalingsverkeer om een bank te identificeren.

Een andere, al wat oudere aanduiding voor hetzelfde begrip is SWIFT-adres.

De organisatie waar BICs worden geregistreerd is SWIFT.

Inhoud

[bewerken] Gebruik

De BIC wordt gebruikt voor wereldwijd grensoverschrijdend betalingsverkeer. Hij wordt, zoals de naam aangeeft, gebruikt om een bank te identificeren, en staat daarmee in tegenstelling tot het IBAN, dat een individuele bankrekening aangeeft.

[bewerken] Structuur

De BIC heeft een lengte van acht of elf alfanumerieke tekens met de structuur:

BBBBCCLLbbb
of
BBBBCCLL

Deze letters zijn variabelen:

code staat voor
BBBB Bankcode van vier letterposities, vrij te kiezen door de betreffende instelling zelf
CC Landcode van twee letterposities, volgens ISO 3166-1-norm
LL Plaatscode van twee alfanumerieke tekens
bbb Filiaal- of afdelingsnummer van drie alfanumerieke tekens

De eerste drie elementen zijn verplicht.

Het filiaal- of afdelingsnummer mag worden weggelaten; in standaardaanduidingen (waarbij verwijzing naar een filiaal of afdeling niet aan de orde is) wordt het vervangen door XXX.

[bewerken] Voorbeelden

Van de onderstaande bankcodes zijn er twee Belgisch (BE), twee Nederlands (NL). Deze twee Nederlandse banken gebruiken geen filiaalnummer, evenmin als de eerstgenoemde Belgische.

  • BACBBEBB
  • GEBABEBB36A
  • PSTBNL21
  • ABNANL2A

[bewerken] Code-informatie

Wie een rekening van een buitenlandse leverancier betaalt, zal de benodigde codes (naast de BIC is dat het IBAN) doorgaans op de factuur aantreffen. Een BIC is ook op te vragen: zie de externe link hieronder.

[bewerken] Externe link

Persoonlijke instellingen
Naamruimten

Varianten
Handelingen
Navigatie
Informatie
Hulpmiddelen
Afdrukken/exporteren
In andere talen