Baibars

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Moskee van Baibars te Caïro

Baibars (volledige naam: al-Malik al-Zahir Rukn al-Din Baibars al-Bunduqdari) (1223 - 1 juli 1277) was een Mammeluk die sultan van Egypte en Syrië werd.

Voorgeschiedenis[bewerken]

Baibars is waarschijnlijk geboren in 1223 in het gebied van de Kipchak-Turken ten noorden van de Zwarte Zee. Op jonge leeftijd werd hij gevangengenomen door de Mongolen en in Sivas als slaaf verkocht. Hij was erg groot en donker en hij had ook blauwe ogen met een vreemde witte plek. Door deze indrukwekkende verschijning was zijn eerste meester zo bang voor hem dat hij hem doorverkocht. Hij kwam terecht in Egypte en werd commandant van de lijfwachten van de Ayyubidische sultan Al-Malik as-Salih Najm al-Din Ayyub.

Baibars als sultan-krijger[bewerken]

Omstreeks 1250 werd hij commandant van de Mammelukken en voerde hen aan tegen de troepen van de koning Lodewijk IX van Frankrijk in de Zevende Kruistocht. In de Slag van al-Mansurah behaalden de Mammelukken een grote overwinning en Lodewijk IX werd gevangengenomen. Baibars ondersteunde de Mammelukse generaal Izzadin Aybak, die na het vermoorden van de Ayyubidische sultan Turan Shah de macht greep in Egypte.

In de jaren die volgden heersten de Mammelukken over Egypte. Ze terroriseerden de bevolking. Dit werd Aybak te veel. Na het vermoorden van de leider van de Bahari Mammelukken Faris ad-Din Aktai door sultan Aybak en Qutuz vluchtten Baibars en zijn kameraden Egypte uit (1254). Baibars kreeg tijdelijk onderdak bij de Ayyubidische heerser van Damascus al-Nasir Yusuf.

Sultan Aybak werd door zijn eigen vrouw Shajar al-Durr vermoord en opgevolgd door de sultan Sayf al Din Qutuz.

Op 3 september 1260 voerde Baibars zijn mannen aan in de Slag bij Ain Jalut en versloeg het Mongoolse leger onder leiding van generaal Kitbuqa. Kort hierop doodde hij sultan Qutuz en nam zijn plaats in. De sultan wilde na de overwinning op hazen gaan jagen. Onverwacht vroeg Baobars de heerser om een bijzondere gunst, toen de sultan hem daarop zijn rechterhand reikte om deze te laten kussen greep Baibars de hand stevig vast. Zo kon de vorst zijn zwaard niet grijpen en een medeplichtige van Baibars stak de sultan een dolk in de nek.

In 1271 veroverde hij in Syrië de kruisvaardersbruchten Chastel Blanc (Safita) en Krak des Chevaliers en in 1273 maakte hij een einde aan het politieke bestaan van assassijnen in Syrië.

Als sultan was hij succesvol op het slagveld en als onderhandelaar. Hij wist een verbond te sluiten met de Gouden Horde

Het einde[bewerken]

Na een veldtocht stierf Baibars aan een vergiftiging op 1 juli 1277 in Damascus. Hij werd opgevolgd door zijn zoon Berke Qan, die echter ten val gebracht zou worden.

Baibars als legende[bewerken]

Baibars was onder de gewone bevolking zo populair dat hij bijnamen kreeg als de Leeuw van Egypte en de Vader van de Armen. Een wijk in Caïro (Alzahir) is naar hem genoemd. In gespecialiseerde coffeeshops (Al zahirya) in Caïro werden jarenlang fictieve verhalen over hem verteld. De volksverhalen Sirat al-Zahir Baibars (Het leven van al-Zahir Baibars) zijn in boekvorm verzameld in diverse talen.