Bank van Japan

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Bank van Japan
日本銀行
Hoofdkwartier van de bank van Japan in Tokio
Hoofdkwartier van de bank van Japan in Tokio
Oprichting 1882
Sleutelfiguren Haruhiko Kuroda
Land Vlag van Japan Japan
Hoofdkantoor Tokio
Producten Financiën
Industrie Financiën
Website www.boj.or.jp
Portaal  Portaalicoon   Economie

De Bank van Japan (日本銀行, Nippon Ginkō) is de centrale bank van Japan.

Geschiedenis[bewerken]

De plaats waar de Bank van Japan werd opgericht.

Zoals de meeste moderne Japanse instellingen werd de bank van Japan opgericht na de Meiji-restauratie. Daarvoor hielden alle Japanse domeinen zelf hun geld in de gaten. De Nieuwe Valuta-act van Meiji 4 (1871) schafte dit systeem af, en introduceerde de Yen als nationale munt. De voormalige han werden nu prefecturen, en het geld van deze prefecturen werd voortaan beheerd door centrale banken. Een tijdje hadden zowel de centrale overheid als de kleinere "nationale" banken het recht om geld te laten drukken. Om hier een einde aan te maken werd in 1882 de Bank van Japan opgericht. Deze bank kreeg een monopoliepositie voor het beheren van de geldvoorraad.

De Bank van Japan drukte de eerste bankbiljetten in 1885. Ondanks de eerste problemen (zo bleek bijvoorbeeld dat het konjakpoeder dat werd gebruikt om de vervalsing van biljetten tegen te gaan de biljetten erg smakelijk maakte voor ratten) was de bank een groot succes. In 1897 voegde Japan zich bij de gouden standaard, en in 1899 werden de voormalige “nationale” bankbiljetten uitgegeven door de kleinere banken geheel afgeschaft.

De Bank van Japan heeft sinds zijn oprichting continu bestaan, uitgezonderd een kleine periode kort na de Tweede Wereldoorlog. In deze periode was Japan bezet door de geallieerden, die een militaire valuta hanteerden en de bank omvormden tot een meer onafhankelijke instelling. Ondanks dat in 1997 de Bank van Japan Act (Japans: 日本銀行法) werd herschreven om de bank formeel meer onafhankelijkheid te geven, wordt de bank nog steeds bekritiseerd om het feit dat ze niet onafhankelijk genoeg zou zijn.

In 2013 was er een verandering in monetair beleid door de komst van de nieuwe gouverneur van de centrale bank, Haruhiko Kuroda. Hij werd aangesteld door de nieuwe conservatieve premier Shinzo Abe om een inflatiedoelstelling van twee procent te handhaven in een deflatoire economie [1]. Er werd geprobeerd de partnerschap te versterken tussen de overheid en de centrale bank en tegelijkertijd de wijziging van de wet van de Bank van Japan in acht te nemen. De kern van Abenomics is de verandering van bewind binnen de centrale bank en de wijziging van het monetaire beleid. Een kritische noot bij Abenomics is dat het een economisch experiment blijft, wat onvoorziene gevolgen met zich meebrengt.[2]

Missies[bewerken]

Het gebouw van de Bank van Japan in Osaka.

Volgens de richtlijnen heeft de Bank van Japan de volgende doelen:

  • Verzekeren en beheren van bankbiljetten.
  • Hanteren van een monetair beleid
  • Bieden van cash settlement-diensten en instaan voor de stabiliteit van het financiële systeem.
  • Operaties gerelateerd aan de treasury en de overheidseffecten.
  • Internationale activiteiten
  • Compilatie van data, economische analyses, en onderzoeksactiviteiten.

Taken[bewerken]

De centrale bank is een onmisbare element in het financiële systeem. Uit een historische analyse blijkt dat de centrale bank een aantal belangrijke functies te vervullen heeft, in het kort opgesomd: uitgeven van bankbiljetten, leningen aan de overheid geven, monetaire stabiliteit, toezicht op de bancaire sector en bij het falen van het financiële systeem, de rol van de laatste kredietverstrekker op zich nemen (lender of last resort). Hedendaags komen daar de volgende functies bij: hanteren van een monetair beleid, (internationaal) toezicht & regulering en het bevorderen van de economische ontwikkeling.[3] De centrale bank is voor particulieren uitgesloten, het is enkel voor overheden en andere financiële instituties. Voor de Bank of Japan worden de functies nader toegelicht in de volgende paragrafen.

Emissierecht[bewerken]

In 1884 kreeg de Bank van Japan een monopolie op het emissierecht.[4] Alleen de centrale bank mocht nog geld in omloop brengen en creëert geld uit het niets. De centrale bank is geen overheidsinstantie, men streeft ernaar een onafhankelijke positie in het financiële systeem in te nemen. Alhoewel dit bij de Bank van Japan een ander verhaal is.

Het drukken van de bankbiljetten gebeurt door de 'Nationale Drukkerij' (国立印刷局, National Printing Bureau) van Japan[5]. De Japanse centrale bank brengt geld op een directe- en indirecte manier in omloop. Na het printen slaat de Bank van Japan de biljetten op in kluizen in hoofd- en de dochtersfilialen van de bank. Daarna gaan de biljetten vanuit de loketten van de Bank van Japan naar de verschillende banken en financiële instituties. Vanuit de verschillende instituties komen ze in de reële economie terecht. Tot aan 1998 controleerde het Ministerie van Financiën de meeste aspecten van de economie. Ministerie van Financiën beheert zelfs het printen van geld bij de Nationale Drukkerij. De Bank van Japan betaald hiervoor een kleine vergoeding, maar de ministerie heeft geen enkel zeggenschap over de hoeveelheid geld in omloop.[6] Valse en versleten biljetten worden uit circulatie gehaald, enkel kwalitatieve en authentieke biljetten worden in omloop gebracht. Daarnaast kunnen beschadigde biljetten en muntstukken bij de centrale bank ingeleverd worden, maar deze kunnen niet omgewisseld worden in een andere geldsoort of valuta.[7] Tegen het einde van 2007, heeft Bank van Japan 81,3 biljoen yen in omloop heeft gebracht.[8]

De prijsstabiliteit[bewerken]

Het hanteren van een degelijk prijsniveau is een van de hoofdactiviteiten van een centrale bank. Over het algemeen wordt een niveau van inflatie van 2% geambieerd. Dit wordt gedaan om enorme schommelingen in het prijsniveau of deflatie te voorkomen. Zowel hyperinflatie als langdurige deflatie kunnen erg schadelijk zijn voor de economie.

Na twee decennia van continue prijsdalingen is sinds 2013 de inflatie weer terug in de Japanse economie. Het expansieve monetaire beleid van Bank van Japan blijkt hierin een groot aandeel te hebben, maar meerdere aspecten spelen een rol bij inflatie. De geldpers van de centrale bank wordt aangezet, het intrestniveau wordt naar nul gebracht en de markten worden overspoeld met goedkoop geld. In de economische wetenschap is het nog niet duidelijk of het geld daadwerkelijk in de reële economie terecht komt, het vertrouwen van de economische agenten speelt hierin een belangrijke rol. Elk kwartaal houdt de Bank van Japan een enquête onder tienduizend bedrijven om het vertrouwen (status van de economie) te meten.[9] Deze enquête staat bekend als de tankan (短観).[10]

Stabiliteit van het financiële systeem[bewerken]

De Bank van Japan is een baken van vertrouwen in het financiële systeem, het zorgt ervoor dat de mechanismen tussen de verschillende financiële instituties degelijk verlopen. Onder andere wordt er toezicht gehouden op de financiële transacties tussen verschillende economische agenten. Uit onderzoek van de Bank voor Internationale Betalingen blijkt dat de wettelijke grondslag voor financiële stabiliteit minder duidelijk is. Het komt regelmatig voor dat de wetgeving die financiële stabiliteit niet omschrijft, maar dat de functies die betrekking hebben op die stabiliteit worden beschreven (bankentoezicht, depositogarantie, vangnetten en in het algemeen de betrokkenheid in het betalingsverkeer). Daarnaast is er onderzoek vereist naar de ingrediënten van de robuustheid van het financiële systeem en de oorzaken van instabiliteit. Een van de kernpunten van financiële stabiliteit is het overzicht van de centrale bank op het betalingssysteem. De overheid moet voor de financiële infrastructuur zorgen, omdat het een publiek goed is. De centrale bank staat in het centrum van de infrastructuur van het betalingssysteem en zij moeten ervoor zorgen dat het bijgevolg functioneert.[11] De Bank van Japan bevindt zich op een centrale plaats, waar elektronische uitwisseling tussen verschillende betalingssystemen plaatsvinden. Hierin speelt de Centrale bank's systeem van de vereveningsrekening ('settlement account system') een consistente rol in. Het elektronische systeem van de centrale bank heet 'BOJ-NET'.[12] De 198 banken (juli 2013) in Japan staan onder het toezicht van de Bank of Japan.[13] Tot slot, neemt de centrale bank bij het falen van het financiële systeem[14] de rol van de laatste kredietverstrekker op zich (lender of last resort). Deze mechanismen zorgen voor stabiliteit in de financiële sector.

Balans van de Bank van Japan[bewerken]

Op de balans van de centrale bank bevinden zich aan de linkerzijde de bezittingen van de bank (activa) en aan de rechterzijde bevinden zich de schulden (passiva). Onder de bezittingen bevinden zich goud, buitenlandse deviezen en vorderingen op ingezetenen. Aan de passiefzijde bevinden zich de bankbiljetten in handen van publiek, in handen van de banken en de deposito's van de banken. De Bank van Japan koopt soms privévermogen op, maar het neemt slechts een klein aandeel van de totale balans in beslag. 3.5 procent van de totale balans bestaat uit risicovolle vermogens.[15] Volgens Age en Van Herpt (2007) heeft de Bank van Japan een erg hoge balanstotaal in vergelijking met het uitstaande bedrag in bankbiljetten, ondanks dat Japan's deviezenreserves in handen van de overheid zitten. Dit is het gevolg van twee factoren: een grote hoeveelheid aan deposito's van de overheid en een grote aantal tegoeden op de rekening-courant (reserves).[16] De Bank van Japan heeft ongeveer 75% van het bbp op de balansen staan (2015) en dit zal in de komende jaren toenemen.[17]

Organisatie[bewerken]

De beleidscommissie ('policy board') werd opgericht als het hoogste bestuursorgaan van de bank. Zij leggen de richtlijnen neer voor de controle van de munteenheid en de monetaire controle, bepalen de basisprincipes voor het uitvoeren van de verrichtingen van de bank en houden toezicht op de medewerkers van de bank. De stafmedewerkers van de bank zijn de leden van de beleidsraad (inclusief de gouverneur en de vice-gouverneurs), uitvoerende auditoren, uitvoerende directeuren en de raadsleden.[18] Binnen de organisatie zijn er vijftien afdelingen op het hoofdkantoor. Die afdelingen bestaan uit het secretariaat van de beleidsraad, kantoor van de interne auditor, departement van monetaire zaken, departement van het financiële systeem en controle op kwaliteit van de banken, departement van het betalingssysteem en vereffeningssysteem, departement van de financiële markten, departement onderzoek en statistiek, de internationale departement, departement van de uitgifte van valuta, departement van operaties, departement van de diensten van het informatie systeem, PR-afdeling, de administratieve afdeling, departement van personeelszaken en het instituut voor monetaire en economische studies. [19] De centrale bank heeft tweeëndertig takken en veertien lokale bureaus in Japan en zeven representatieve bureaus overzee.

Locatie[bewerken]

De Bank van Japan heeft haar hoofdkwartier in Nihonbashi (Tokio) op de locatie van een voormalige munthuis, de Kinza (金座)[20] en nabij het beroemde stadsdeel Ginza (銀座), wat letterlijk zilver munt betekent.

Het gebouw is ontworpen in de neobarokke stijl. Het gebouw werd ontworpen door Tatsuno Kingo in 1896.[21]

De bank heeft ook een vestiging in Osaka.

Gouverneurs[bewerken]

Het hoofd van de bank (総裁,sōsai) heeft veel invloed op het economisch beleid van de Japanse overheid. Op 9 april 2008 werd wettelijk geregeld dat het hoofd van de bank de titel gouverneur mocht dragen.

Lijst van Gouverneurs[bewerken]

  1. Mr. Shigetoshi Yoshihara (6 oktober 1882 – 19 december 1887)
  2. Mr. Tetsunosuke Tomita (21 februari 1888 – 3 september 1889)
  3. Mr. Koichiro Kawada (3 september 1889 – 7 november 1896)
  4. Baron Yanosuke Iwasaki (11 november 1896 – 20 oktober 1898)
  5. Mr. Tatsuo Yamamoto (20 oktober 1898 – 19 oktober 1903)
  6. Baron Shigeyoshi Matsuo (20 oktober 1903 – 1 juni 1911)
  7. Mr. Korekiyo Takahashi (1 juni 1911 – 20 februari 1913)
  8. Viscount Yataro Mishima (28 februari 1913 – 7 maart 1919)
  9. Mr. Junnosuke Inoue (13 maart 1919 – 2 september 1923)
  10. Mr. Otohiko Ichiki (5 september 1923 – 10 mei 1927)
  11. Mr. Junnosuke Inoue — tweede ambtstermijn (10 mei 1927 – 1 juni 1928)
  12. Mr. Hisaakira Hijikata (12 juni 1928 – 4 juni 1935)
  13. Mr. Eigo Fukai (4 juni 1935 – 9 februari 1937)
  14. Mr. Seihin Ikeda (9 februari 1937 – 27 juli 1937)
  15. Mr. Toyotaro Yuki (27 juli 1937 – 18 maart 1944)
  16. Viscount Keizo Shibusawa (18 maart 1944 – 9 oktober 1945)
  17. Mr. Eikichi Araki (9 oktober 1945 – 1 juni 1946)
  18. Mr. Hisato Ichimada (1 juni 1946 – 10 december 1954)
  19. Mr. Eikichi Araki — second term (11 december 1954 – 30 november 1956)
  20. Mr. Masamichi Yamagiwa (30 november 1956 – 17 december 1964)
  21. Mr. Makoto Usami (17 december 1964 – 16 december 1969)
  22. Mr. Tadashi Sasaki (17 december 1969 – 16 december 1974)
  23. Mr. Teiichiro Morinaga (17 december 1974 – 16 december 1979)
  24. Mr. Haruo Maekawa (17 december 1979 – 16 december 1984)
  25. Mr. Satoshi Sumita (17 december 1984 – 16 december 1989)
  26. Mr. Yasushi Mieno (17 december 1989 – 16 december 1994)
  27. Mr. Yasuo Matsushita (17 december 1994 – 20 maart 1998)
  28. Mr. Masaru Hayami (20 maart 1998 – 19 maart 2003)
  29. Mr. Toshihiko Fukui (20 maart 2003 – 19 maart 2008)
  30. Mr. Masaaki Shirakawa (9 April 2008 - 19 Maart 2013)
  31. Mr. Haruki Kuroda (20 Maart 2013 - heden)
Bronnen Voetnoten
  1. De Japanse economie kampt al twee decennia lang met een negatieve loon-prijsspiraal, dat beter bekend staat als 'deflatie'. Het Japanse beleid heeft tot nu weinig invloed gehad.
  2. Asada, Toichiro. "The Development of Economics in Japan: From the Inter-war Period to the 2000s". (New York & London: Routlegde, 2014). p8-p9.
  3. Ortiz, Guillermo et al. "Issues in the Governance of Central Banks". Central Bank Governance Group. (Basel: BIS Press, 2009). p19
  4. 'Emissierecht' is het recht van de financiële institutie om bankbiljetten in omloop te brengen.
  5. 'National Printing Bureau' werd op gericht in 1871, onder beheer van de Ministerie van Financiën. Naast de productie van bankbiljetten, produceren ze tevens andere producten (zoals postzegels,etc.).
  6. Werner, Richard. "Princes of the Yen: Japan's Central Bankers and the Transformation of the Economy". (New York & London: Routledge,2015). p114
  7. (en) Bank van Japan Exchange of Damaged Cash, geraadpleegd op 11 april 2015
  8. Bureau van de statistieken van Japan. "Statistical Handbook of Japan". (Tokio: Statistics Bureau, Management and Coordination Agency, 2007). p35.
  9. Koo, C. Richard. "The Holy Grail of Macroeconomics: Lessons from Japans Great Recession". (New York: John Wiley & Sons, 2011). pp 256
  10. De 'tankan' staat voor "kigyō tanki keizai kansoku chōsa" (企業短期経済観測調査, letterlijk: Observatie van de economie op korte termijn.)
  11. Ortiz, Guillermo et al. "Issues in the Governance of Central Banks". Central Bank Governance Group. (Basel: BIS Press, 2009). p33-p37
  12. "Operation of BOJ-NET". Bezocht op 11 april 2015. (http://www.boj.or.jp/en/paym/bojnet/index.htm/)
  13. "Japan banks: How many banks are there in Japan?". Bezocht op 11 april 2015. (http://www.eurotechnology.com/2013/08/07/how-many-banks-are-there-in-japan/)
  14. Een falingen van het financiële systeem zijn wanneer er geen geldtransacties meer gevoerd kunnen worden, er geen geld meer uit de automaten komen en wanneer banken dreigen om te vallen.
  15. IMF, Cochrane. "Bank of Japan's Monetary Easing Measures: Are they Powerful and Comprehensive?". Working paper (International Monetary Fund, 2011) 18 pagina's.
  16. Bakker, Age en Van Herpt, Ingmar R. Y. "Central Bank Reserve Management: New Trends, from Liquidity to Return". (Cheltenham: Edward Elgar Publishing, 2007).p203-205
  17. "Bank of Japan’s ‘Audacious’ Easing Confronts Deflation, Boosts Balance Sheet". Geschreven door Sachin Gupta en Tomoya Masanao. Bezocht op 11/5/2015. (http://www.pimco.com/en/insights/pages/bank-of-japans-audacious-easing-confronts-deflation-boosts-balance-sheet.aspx)
  18. "Organization chart". Bezocht op 11/4/2015. (https://www.boj.or.jp/en/about/organization/chart.pdf)
  19. "Officials and Sections of Departments". Bezocht op 11/4/2015. (http://www.boj.or.jp/en/about/organization/chart/honten_taisei.htm/)
  20. De Kinza was een goud gilde die gesticht werd in 1595. Zij hadden een monopolie van het Tokugawa-shogunaat op het slaan van goudmunten.
  21. "Virtual tour of the bank". Bezocht op 11/4/2015. (https://www.boj.or.jp/en/z/tour/b/kyukan/index.htm).

Externe links[bewerken]

Boeken[bewerken]

  • IMES."Functions and operations of the bank of Japan"(Tokyo: Bank of Japan,2004)
  • Tielemans, Dirk. "Ontwikkeling, groei en invloed van het Japanse bank-en beurswezen tegenover West-Europa". (1990).
  • Cargill, Thomas F. et al. "Financial Policy and Central Banking in Japan". (Cambridge & London: MIT Press, 2000).
  • Metzler, Mark. "Capital as Will and Imagination: Schumpeter’s Guide to the Postwar Japanese Miracle". (New York:Cornell University Press, 2013).
  • Muramatsu, Michio en Naschold, Frieder."State and Administration in Japan and Germany: A Comparative Perspective on Continuity and Change". (Berlijn: Walter de Gruyter, 1997).
  • Asada, Toichiro. "The Development of Economics in Japan: From the Inter-war Period to the 2000s". (New York & London: Routlegde, 2014).
  • Ortiz, Guillermo et al. "Issues in the Governance of Central Banks". Central Bank Governance Group. (Basel: BIS Press, 2009).
  • Werner, Richard. "Princes of the Yen: Japan's Central Bankers and the Transformation of the Economy". (New York & London: Routledge,2015).
  • Bureau van de statistieken van Japan. "Statistical Handbook of Japan". (Tokio: Statistics Bureau, Management and Coordination Agency, 2007).
  • Cagan, Phillip. "The Monetary Dynamics of Hyperinflation". (Chicago: University of Chicago Press, 1956)
  • Koo, C. Richard. "The Holy Grail of Macroeconomics: Lessons from Japans Great Recession". (New York: John Wiley & Sons, 2011).
  • Bakker, Age en Van Herpt, Ingmar R. Y. "Central Bank Reserve Management: New Trends, from Liquidity to Return". (Cheltenham: Edward Elgar Publishing, 2007).