Banque de France

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Banque de France
Façade principale BDF.jpg
Oprichting 13 februari 1800
Sleutelfiguren Christian Noyer
Land Vlag van Frankrijk Frankrijk
Hoofdkantoor Parijs
Sector Centrale bank
Website http://www.banque-france.fr
Portaal  Portaalicoon   Economie

De Banque de France (BdF) is de centrale bank van Frankrijk.

De BdF maakt deel uit van het Europees Stelsel van Centrale Banken.[1]

Geschiedenis[bewerken]

  • 1716 John Law opent de "Banque Générale"
  • 1718 De Banque Générale wordt genationaliseerd en hernoemd naar "Banque Royale"
  • 1721 De bank crasht en de chief executive slaat op de vlucht
  • 1800 Stichting "Banque de France" door Napoleon Bonaparte
  • 14 April 1803, de nieuwe bank verkrijgt voor 15 jaar het alleenrecht om papiergeld uit te geven in Parijs.
  • 22 April 1806, een wet heft het "Centraal Comité" op en vervangt dit door een gouverneur en twee afgevaardigd gouverneurs, alle drie aangeduid door de keizer
  • Decreet van 16 Januari 1808 bepaalt de statuten van de bank, die geldig bleven tot 1936.
  • Door het Decreet van 6 Maart 1808 kon de bank het voormalige herenhuis van de Graaf van Toulouse in de "rue de la Vrillière" in Parijs aankopen als hoofdzetel.
  • 1808–1936 Het bankpapier geldt als wettelijk betaalmiddel. Er komen bijkantoren.
  • 1936–1945 Nationalisatie
  • 1973 Herschrijven van de statuten
  • 1993 Een ingrijpende hervorming zorgde voor voldoende onafhankelijkheid van de dagelijkse politiek in haar opdracht te zorgen voor prijsstabiliteit. Dit maakte mee de EMU mogelijk.
  • 1998 Integratie in het Europees Stelsel van Centrale Banken

Zie ook[bewerken]

Externe link[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties
  1. BDF in verhouding tot andere leden van ECB volgens Instituut Clingendael (mei 2013)