Barbe-bleue

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Barbe-bleue is een opéra-bouffe in drie bedrijven van Jacques Offenbach op een libretto van Henri Meilhac en Ludovic Halévy, losjes gebaseerd op het sprookje Blauwbaard van Charles Perrault. De wereldpremière vond plaats op 5 februari 1866 in het Théâtre des Variétés te Parijs.

Inhoud[bewerken]

Leeswaarschuwing: Onderstaande tekst bevat details over de inhoud en/of de afloop van het verhaal.

Prins Saphir is verliefd op het bloemenmeisje Fleurette. Hij vermomd zich als herder en maakt haar het hof. Fleurette houdt van Saphir, maar ze klaagt dat hij haar nog geen aanzoek heeft gedaan. Ook dorpsmeisje Boulotte heeft haar zinnen op Saphir gezet, maar hij wijst haar af.

koning Bobèche wilde destijds niet dat een vrouw zijn troon zou erven, dus heeft hij zijn dochter Hermia verbannen toen ze drie jaar oud was. Nu zijn zoon zijn eigen weg is gegaan, denkt hij weer aan Hermia, en hij geeft graaf Oscar opdracht haar te vinden. Oscar ontmoet zijn oude vriend Popolani, de alchemist van ridder Blauwbaard, die op zoek is naar een nieuwe echtgenote voor zijn heer. De keuze valt op Boulotte. Oscar ontdekt dat Fleurette in feite prinses Hermia is, en hij neemt haar mee naar het paleis.

Nu hij weet dat Fleurette en Hermia een en dezelfde zijn, maakt ook Saphir zich bekend en men begint de bruiloft plannen. Op het bruiloftsfeest zijn ook Blauwbaard en zijn zesde vrouw Boulotte aanwezig en bij het zien van Hermia wordt hij gelijk verliefd op haar. Hij geeft Popolani opdracht Boulotte te vergiftigen, zoals hij ook met de andere vijf gedaan heeft. Popolani is hier niet blij mee, maar hij heeft geen keus. Blauwbaard neemt haar mee naar het mausoleum waar zijn vijf eerdere vrouwen begraven liggen, en zegt dat zij de zesde wordt. Popolani laat haar met een list het gif drinken, waarna ze dood neervalt. Hij heeft echter een apparaatje gemaakt, waardoor de effecten van het gif ongedaan gemaakt worden, en hij wekt haar weer tot leven. Dan draait de muur van het mausoleum weg en toont een boudoir waar de vijf eerdere vrouwen van Blauwbaard in luxe leven. Boulotte zal zich bij hen moeten voegen, om nooit meer buiten te komen. Ze heeft daar echter helemaal geen zin in, en samen met Popolani en de vijf vrouwen beraamt ze een plan om Blauwbaard een lesje te leren.

Ook graaf Oscar heeft van koning Bobèche al verschillende mannen uit de weg moeten ruimen. Wanneer de koning dacht dat een man een beetje te veel aandacht voor koningin Clémentine had, moest Oscar hem vermoorden. Ook Oscar heeft dit niet gedaan, en er wonen dus vijf mannen die doodgewaand worden op zijn kasteel.

Blauwbaard is naar de koning gestapt en heeft tegen hem gezegd dat hij met Hermia wil trouwen, en als hij weigert zal hij met zijn leger het kasteel aanvallen. Saphir daagt Blauwbaard uit tot een duel, maar wordt door hem doorboord. De koning heeft nu geen keus meer.

Tijdens het bruiloftsfeest verschijnen er een stel gemaskerde zigeuners die de toekomst zullen voorspellen. Het zijn Boulotte en de andere vrouwen van Blauwbaard, de vijf mannen die Bobèche heeft laten doden, en prins Saphir, die niet dood is. Boulotte onthult de misdaden van Blauwbaard en de koning publiekelijk, en de ontsteltenis is dan ook groot als ze onthullen wie ze zijn. Blauwbaard vindt zich te oud worden om iedere keer nieuwe vrouwen te vinden, en hij vraagt Boulotte bij hem te blijven; Saphir trouwt met Hermia en de vijf vrouwen trouwen met de vijf mannen.