Barbourula busuangensis
| Barbourula busuangensis IUCN-status: Kwetsbaar[1] (2004) |
|||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
 |
|||||||||||||
| Taxonomische indeling | |||||||||||||
|
|||||||||||||
| Soort | |||||||||||||
| Barbourula busuangensis Taylor & Noble, 1924 |
|||||||||||||
 Afbeeldingen Barbourula busuangensis
|
|||||||||||||
Barbourula busuangensis op  Wikispecies
|
|||||||||||||
|
|||||||||||||
Barbourula busuangensis is een kikker die behoort tot de familie vuurbuikpadden en alleen voorkomt op de Filipijnse eilanden Palawan en Busuanga.
De lengte is 7 tot 10 centimeter en de kikker heeft een stevig en gedrongen lijf. De kleur is grijsbruin met een vlekkerige tekening. De twee Barbourula-soorten (De andere soort is Barbourula kalimantanensis) behoren weliswaar tot de vuurbuikpadden, maar hebben geen felle buikkleuren. De vingers en tenen aan de dikke ledematen zijn voorzien van zwemvliezen. Overdag zijn volwassen exemplaren vaak te vinden in rotsspleten of onder grote keien, 's nachts komen ze tevoorschijn. Juveniele exemplaren bevinden zich meestal in het water.
Barbourula busuangensis komt voor in schone, koude riviertjes en beekjes in oerwouden op een hoogte van zo'n 150 tot 300 meter. Het voedsel bestaat uit ongewervelden. Vrouwtjes ontwikkelen maar enkele eitjes die geen pigment hebben en relatief groot worden. Vermoedelijk ondergaan de larven de metamorfose al in het ei. Zeker is dit niet; de soort heeft zich in gevangenschap nog niet voortgeplant. Mijnbouw, landbouw en het verzamelen van exemplaren voor de handel in exotische dieren zijn de belangrijkste bedreigingen.
[bewerken] Literatuur
- Alcala A.C., Brown, W.C., (1998) Philippine Amphibians: an illustrated Field Guide, Bookmark inc, Makati City.
Bronnen, noten en/of referenties:
- AMNH Geconsulteerd 5 september 2008
- Amphibiaweb
|
Zie de categorie Barbourula busuangensis van Wikimedia Commons voor meer mediabestanden. |
