Bharhut of Barhut (Hindi: भरहुत; Bharhut) is een plek in het district Satna in de deelstaat Madhya Pradesh in Centraal-India, die bekend is om de boeddhistische stoepa die er werd aangetroffen. De stoepa werd in 1874 ontmanteld door de Britse archeoloog Alexander Cunningham (de stoepa was verwaarloost en hij wilde hem redden) en weer in elkaar gezet in het Indiaas Museum (in de Bharhut-galerij) in Calcutta. In 1876 schreef hij het boek "The Stupa of Bharhut", dat nog steeds als gezaghebbend geldt. In Bharhut bevinden zich nu geen oudheden meer. Slechts de ruïne resteert.
De stoepa van Bharhut zou in de 3e eeuw v.Chr. zijn opgericht door Mauryakoning Asoka (op wiens beenderen de stoepa werd gebouwd is onbekend), maar de meeste kunstzinnige vormen zouden zijn aangebracht tijdens de Sungaperiode, waarbij veel friezen zouden dateren uit de 2e eeuw v.Chr. Een epigraaf vermeldt dat de bouw plaatsvond tijdens het rijk van de Sunga's. De stoepa bevat talloze geboorteverhalen van de vroegere levens van de Boeddha, ook wel de Jatakasprookjes genoemd. Veel van deze verhalen zijn weergegeven in de vorm van grote ronde medailles.
In overeenstemming met de vroege aniconische fase van de boeddhistische kunst wordt de boeddha alleen gerepresenteerd door symbolen zoals het dharmawiel, de bodhiboom, een lege zitplaats, voetafdrukken of het triratanasymbool. De stijl is meestal plat (geen beeldhouwwerken rondom) en alle karakters worden afgebeeld met de Indiase dhoti, op een buitenlander na; deze wordt gedacht een Indiaas-Griekse soldaat te zijn. De stoepa bevat panelen met beschrijvingen die vaak over de afgebeelde karakters gaan.
|
|
|
Restant van de stoepa van Bharhut. Op de achtergrond de lal pahadi (rode berg)
|
|
|
Het Yaksha-reliëf bij Bharhut tijdens een aanbidding als Hanuman door lokale dorpelingen |
|
