Barnsteenzuur

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie

Ga naar: navigatie, zoeken
Barnsteenzuur
Structuurformule en molecuulmodel

Structuur Barnsteenzuur
Algemeen
Molecuulformule C4H6O4
IUPAC
1,2-butaandizuur
Andere namen
ethaan-1,2-dicarbonzuur
Molmassa 118,08804 g/mol
SMILES
OC(CCC(O)=O)=O
InChI
InChI=1/C4H6O4/c5-3(6)1-2-4(7)8/h1-2H2,(H,5,6)(H,7,8)/f/h5,7H
CAS-nummer 110-15-6
EG-nummer 203-740-4
PubChem 1110
Beschrijving witte vaste stof
Fysische eigenschappen
Kleur wit
Dichtheid 1572 g/cm³
Smeltpunt 183,8 °C
Kookpunt (decompositie bij) 235 °C
Goed oplosbaar in alcohol, ether, aceton
Brekingsindex 1,450 (589 nm, 20 °C)
Nutritionele eigenschappen
Type additief zuurteregelaar, aroma
E-nummer E363
Waar mogelijk zijn SI-eenheden gebruikt. Tenzij anders vermeld zijn standaardomstandigheden gebruikt (298,15 K of 25 °C, 1 bar)

Barnsteenzuur, is de triviale naam voor butaandicarbonzuur, ook bekend onder het nummer E363. De verbinding is een witte, vaste, kristallijne verbinding. Zouten van de verbinding worden succinaten genoemd, wat afkomstig is van het Latijnse woord voor barnsteen, succinum. Barnsteenzuur werd ontdekt door Georgius Agricola door het verwarmen van barnsteen. Het succinaat anion is een tussenproduct in de citroenzuurcyclus.

Het naamdeel succinyl wordt gebruikt om verbindingen aan te geven waarin de OH-groepen van het zuur vervangen zijn door elektronegatieve groepen als chloride. Succinylchloride is een stof die bij de bereiding van sommige soorten nylon een rol speelt.


 
Persoonlijke instellingen