Basisch oxide

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Een basisch oxide is een anorganische verbinding die met water reageert tot een hydroxide-base. De belangrijkste voorbeelden zijn sommige metaaloxiden, zoals bijvoorbeeld calciumoxide:

\mathrm {CaO\ +\ H_2O\ \longrightarrow\ Ca(OH)_2}

De oorzaak van dit fenomeen ligt in het feit dat calcium met zuurstof een covalente binding met sterk ionair karakter vormt. Formeel kan de reactie als volgt worden opgevat:

\mathrm {O^{2-}\ +\ H_2O\ \longrightarrow\ 2\ OH^-}

Magnesiumoxide (MgO) doet net hetzelfde. Berylliumoxide (BeO) vormt een uitzondering, omdat beryllium een zeer klein element is. Deze verbinding is immers amfoteer.

Bij transitiemetalen geldt echter over het algemeen: hoe hoger de oxidatietoestand van het metaal, hoe meer zuurvormend het oxide is. Een voorbeeld hiervan is chroom: in de oxidatietoestand +III (chroom(III)oxide) is het oxide basisch:

\mathrm {Cr_2O_3\ +\ 3\ H_2O\ \longrightarrow\ 2\ Cr(OH)_3}

In oxidatietoestand +VI (chroom(VI)oxide) is het oxide echter zuur:

\mathrm {CrO_3\ +\ H_2O\ \longrightarrow\ H_2CrO_4}

Zie ook[bewerken]