Basversterker

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Een basversterker van het merk Hevos in rackformaat

Een basversterker is een elektronisch apparaat om het signaal van een elektrische basgitaar, contrabas of akoestische bas te versterken. Omdat het signaal van een bas – meer dan bij andere instrumenten – vooral de lagere tonen van het geluidspectrum betreft, dient een basversterker enkele bijzondere eigenschappen te hebben.

In de eerste plaats is de toonregeling aangepast. Zo liggen de kantelfrequenties van de toonregeleenheden anders dan op bijvoorbeeld een gitaarversterker. Zo liggen de kantelfrequenties van de onderstaande basversterker op 60 Hz (Low), 250 Hz (Low-Mid), 800 Hz (Mid), 2,5 kHz (Mid-High) en 8 kHz (High), hoewel de frequenties van de gitaar variëren van 41,20 Hz tot 98 Hz (zonder gebruik van frets gemeten).

In de tweede plaats dient een basversterker een voeding te hebben die voldoende zwaar is om ook de laagste bastonen zonder problemen weer te geven. Het versterken van lage tonen tot een vergelijkbaar hoorbaar niveau vereisen immers veel meer energie dan dat van hoge tonen. Die energie moet de basversterker in staat zijn te leveren.

Een basversterker bestaat uit een voorversterker en een eindversterker. Bij de meeste basversterkers zijn voor- en eindversterker gecombineerd in een kast. Er zijn echter ook losse basvoorversterkers en baseindversterkers in de handel.

Een basversterker wordt aangesloten op een speciale basluidsprekerkast of een aantal basluidsprekerkasten.

Zoals bij gitaarversterkers is ook bij basversterkers de keuze tussen buis en halfgeleider ("transistor"). Vanwege het feit dat veel basversterkers grote vermogens moeten kunnen leveren is de eindversterker meestal van het halfgeleidertype. Grote vermogens van bijvoorbeeld 400 watt zijn ook met buizen mogelijk, maar dergelijke versterkers worden nagenoeg ontilbaar. Buizen versterkers zijn vaak niet meer dan 135 watt en deze gaan bij piekvermogen licht vervormen, wat een geluid geeft dat bij sommige bassisten erg geliefd is, met name in de garagerock en aanverwante stijlen. Bij transistor versterkers met grote vermogens gaat het erom het geluid juist zo perfect (clean) mogelijk naar de speakers te krijgen. Vaak is het gemiddelde vermogen tijdens gebruik minder dan 100 watt, maar liggen de pieken van de aanslag (zeker in geval van slapping spel) een stuk hoger. Daarom moet er extra vermogen over zijn. De term die daarvoor gebruikt word is headroom.

De halfgeleider eindversterker wordt dan vaak gekoppeld aan een buizen voorversterker vanwege de bijzondere eigenschappen van de buis, die ook door bassisten gewaardeerd worden. Een dergelijke koppeling van buizen voorversterker en halfgeleider eindversterker wordt een hybride versterker genoemd. Maar er zijn ook veel “all-transistor” basversterkers in de handel, die meestal wat goedkoper zijn.