| Begijnhof van Brugge |
Onderdeel van de werelderfgoedinschrijving:
Vlaamse Begijnhoven |
 |
| Begijnhof van Brugge |
| Land |
 België |
| UNESCO-regio |
Europa en Noord-Amerika |
| Criteria |
ii, iii, iv |
| Inschrijvingshistorie |
| UNESCO-volgnr. |
855-012 |
| Inschrijving |
1998 (22e sessie) |
| UNESCO-werelderfgoedlijst |
|
|
|
Het Prinselijk Begijnhof Ten Wijngaerde is het enige nog bewaarde begijnhof in de stad Brugge. Er wonen geen begijnen meer, maar sinds 1927 woont er een kloostergemeenschap van benedictinessen. In dat jaar werden de huizen aan de westzijde ook omgevormd tot het Monasterium De Wijngaard, een priorij van de benedictijnse parochiezusters.
De 18e-eeuwse toegangspoort en de Wijngaardbrug
Al voor 1240 kwam een gemeenschap vrome vrouwen zich vestigen op het domein 'de Wi(j)ngaard', in het zuiden van de stad. Deze benaming verwees waarschijnlijk naar laaggelegen grasland. Het begijnhof werd rond 1244 gesticht door Margaretha II van Constantinopel, nadat zij aan Walter de Marvis, bisschop van Doornik, toestemming had gevraagd om de grafelijke kapel op de Burg naar de Wijngaard te mogen overbrengen. In 1245 werd het als zelfstandige parochie erkend. In 1299 kwam het onder het rechtstreekse gezag van koning Filips de Schone en kreeg zo de titel van "Prinselijk Begijnhof".
Het complex omvat een gotische begijnhofkerk en een dertigtal witgeschilderde huizen uit de late 16e, 17e en 18e eeuw. Deze huizen zijn praktisch allemaal rond een centraal hof gebouwd. De toegangspoort is alleen te bereiken via de driebogige stenen brug, de Wijngaardbrug. In een nis is het beeld te zien van de heilige Elisabeth van Hongarije, patrones van heel vele begijnhoven. De Wijngaard is ook aan de Heilige Alexius gewijd. De toegangspoort is gebouwd in 1776 door meestermetselaar Hendrik Bultynck. Het eerste begijnhuisje is als museum ingericht en er zijn onder andere schilderijen, 17e-eeuws en 18e-eeuws meubilair en kantwerk te bezichtigen.
.svg){kind=small}
