Berging (scheepvaart)

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Bioscoopjournaal uit mei 1952: In 1944 zonk de Engelse tanker "War Diwan" tgv een mijnontploffing in het water van de Wielingen bij Vlissingen. Het schip brak daarbij in tweeën. Het voorschip wordt nu gelicht door met perslucht het water uit het wrak te blazen zodat het weer gaat drijven. Deze nieuwe manier van schepen lichten is bedacht door de Nederlandse ingenieur W. Van Wienen die zelf leiding geeft aan het gebeuren.

Het bergen of lichten van schepen is het opbrengen van de romp, uitrusting of lading van een scheepswrak of verlaten schip. Over het algemeen zal de bemanning de controle over het schip verloren zijn, of het schip hebben verlaten, is het schip gestrand, of is de voortstuwing of het roer buiten werking en drift het schip door wind en stroming.

"Bergers" zijn zeelui die bergingswerkzaamheden uitvoeren op schepen die niet in eigendom zijn van henzelf, of de maatschappij waar ze voor varen. Afhankelijk van de grootte van het te bergen schip en de complexiteit van de situatie, maken ze gebruik van sleepboten, bergingsschepen, kranen, bokken en duikers om het schip te lichten. Het doel kan zijn om het schip te repareren of de lading te redden. Andere redenen kunnen zijn dat het schip een belemmering vormt voor de overige scheepvaart, of een gevaar is voor het milieu.

Wetgeving[bewerken]

Als een schip is geborgen zonder voorafgaande overeenkomst tussen de eigenaar en de berger, dan kan de berger in bepaalde omstandigheden een vergoeding of bergingsloon eisen. Hoewel dit de eigenaar lijkt te benadelen, is het doel hiervan potentiële bergers aan te moedigen hun schepen te riskeren en hun tijd te investeren en zo zichzelf en de eigenaar van het schip te bevoordelen.

Er ontstaan echter geregeld geschillen over het bergingsloon. Om claims te voorkomen, blijven kapiteins vaak aan boord en proberen alles om verdere schade te voorkomen en ondernemen geen actie die zou laten blijken dat het schip assistentie zoekt. Voordat een schip vastmaakt, wordt vaak geprobeerd om de beloning van tevoren te regelen.

Onder bepaalde omstandigheden kan de kapitein kiezen om een open bergingscontract te tekenen. Dit is een contract dat de hoogte van het bergingsloon open laat om op een later tijdstip bepaald te worden. Het bekendste open contract is het Lloyd's Open Form, ontwikkeld door Lloyd's of London dat uitgaat van no cure - no pay; als de berging niet slaagt, wordt er niet betaald.

De Internationale overeenkomst voor de eenmaking van sommige regelen inzake bijstand en berging op zee en protocol van ondertekening, ondertekend te Brussel op 23 september 1910 geeft de traditionele wetgeving weer van de berging. De International Convention on Salvage van de International Maritime Organization (IMO) verenigt de essentiële bepalingen van de 1910 conventie met enige nieuwe bepalingen. De 1989 Salvage Convention werd van kracht op 14 juli 1996 met bijna twintig partijen. Het vervangt de 1910 conventie voor landen die beiden ondertekend hebben waar de bepalingen van de twee conventies onverenigbaar zijn.

Geschiedenis[bewerken]

Berging is al zo oud als de scheepvaart. Zo is bekend van de Romeinen dat deze in de eerste eeuw voor Christus al bergingen verrichtten in de Middellandse Zee.

Nederland[bewerken]

De Nederlandse bergers hebben een grote naam opgebouwd in meer dan een eeuw berging, waarbij de grote namen Wijsmuller, tegenwoordig SvitzerWijsmuller, en Smit Internationale zijn. In IJmuiden en Hoek van Holland liggen al sinds de 20e eeuw sleepboten gestationeerd, om onmiddellijk uit te varen wanneer een schip assistentie nodig heeft. Verder lagen de Nederlandse zeesleepboten regelmatig op station bij Land's End, de Azoren, Ferrol, Bermuda, Curaçao, Singapore en Hongkong. Een andere onafhankelijke berger is Multraship Salvage BV gevestigd in Terneuzen.

Befaamde bergingen zijn onder andere die van de Koersk en die van de Herald of Free Enterprise.

Externe links[bewerken]