Beril

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Beril
Beril uit Pakistan
Beril uit Pakistan
Mineraal
Chemische formule Al2Be3Si6O18
Kleur Kleurloos, wit, gelig wit, geelgroen tot groen, roze, blauwig tot groenblauw, rood of goudgeel
Streepkleur Wit
Hardheid 7,5 - 8
Gemiddelde dichtheid 2,76 kg/dm3
Opaciteit Doorzichtig tot doorschijnend
Splijting Imperfect, [0001]
Kristaloptiek
Kristalstelsel Hexagonaal
Lijst van mineralen
Portaal  Portaalicoon   Aardwetenschappen
Aquamarijn.

Beril is een mineraal. Het is een kleurloos, wit, gelig wit, geelgroen tot groen, roze, blauwig tot groenblauw, rood of goudgeel aluminium-beryllium-silicaat. De chemische formule is Al2Be3Si6O18. Het behoort tot de cyclosilicaten.

Eigenschappen[bewerken]

De hardheid van het mineraal is 7,5 tot 8 (bros) op de schaal van Mohs en de streepkleur is wit. Het mineraal, dat in kristallen, korrelige, compacte of radiale aggregaten of keitjes voorkomt, is doorzichtig tot doorschijnend en heeft een glasachtige, matte glans. De dichtheid van beril is 2,63-2,80 en het heeft hexagonale kristalstructuur.

Naamgeving[bewerken]

Plinius vernoemde beril naar het Griekse woord berullos (= "edelsteen met zeegroene kleur").

Voorkomen[bewerken]

Beril komt voor in pegmatieten en in hydrothermaal-pneumatolitische en metamorfe gesteenten en is vrij zeldzaam. De typelocatie is niet nader gedefinieerd, maar per variëteit verschillend. Het mineraal wordt onder andere gevonden in de Verenigde Staten (South Dakota, Connecticut), Brazilië, Duitsland en Australië. Het grootste berilkristal had een lengte van 18 meter en was 3,5 meter breed.

Variëteiten[bewerken]

Beril wordt naar kleur en chemische samenstelling onderscheiden in een aantal variëteiten:

Industriële toepassingen[bewerken]

De toepassingen van het mineraal zijn: grondstof van beryllium, ruimtevaart, (half)edelsteen (facetstenen, cabochons). In de middeleeuwen zou het mineraal, na slijpen, gebruikt zijn om de gezichtsscherpte te verbeteren. Het woord 'bril' is daarvan afgeleid. Echter, volgens Plinius keek keizer Nero reeds door een smaragd.

Zie ook[bewerken]

Externe links[bewerken]