Silvio Berlusconi
| Silvio Berlusconi | ||||
 |
||||
| Geboren | 29 september 1936 Milaan, Italië |
|||
| Politieke partij | Volk van de Vrijheid (2009-) Forza Italia (1994-2008) |
|||
| Partner | Carla Dall'Oglio (1965–1985) Veronica Lario (1990–2010) |
|||
| Beroep | Politicus Zakenman |
|||
| Religie | Rooms-katholiek | |||
| Premier van Italië | ||||
| Aangetreden | 8 mei 2008 | |||
| Einde termijn | 16 november 2011 | |||
| President | Giorgio Napolitano | |||
| Voorganger | Romano Prodi | |||
| Opvolger | Mario Monti | |||
| Premier van Italië | ||||
| Aangetreden | 11 juni 2001 | |||
| Einde termijn | 17 mei 2006 | |||
| President | Carlo Azeglio Ciampi | |||
| Voorganger | Giuliano Amato | |||
| Opvolger | Romano Prodi | |||
| Premier van Italië | ||||
| Aangetreden | 27 april 1994 | |||
| Einde termijn | 17 januari 1995 | |||
| President | Oscar Luigi Scalfaro | |||
| Voorganger | Carlo Azeglio Ciampi | |||
| Opvolger | Lamberto Dini | |||
|
||||
Silvio Berlusconi (Milaan, 29 september 1936) is een Italiaanse ondernemer en politicus. Hij was driemaal premier van Italië: van 27 april 1994 tot 17 januari 1995, van 11 juni 2001 tot 17 mei 2006 en van 8 mei 2008 tot 16 november 2011. Hij is de leider van de politieke partij Volk van de Vrijheid, eigenaar van het Italiaans media-imperium Mediaset en een van de eigenaren van de Italiaanse voetbalclub AC Milan. Hij is met een geschat bezit van 6,5 miljard de op een na rijkste persoon van Italië, na Michele Ferrero.[1][2]
Berlusconi en zijn voorstanders zijn van mening dat, door het land als een bedrijf te leiden, de efficiëntie van het politieke proces sterk verbeterd wordt. Als bewijs wordt daarbij het grote aantal nieuwe regelingen op divers gebied aangedragen. Voorts stellen voorstanders van zijn beleid dat de Italiaanse deelname aan SFIR op daadkracht wijst.
Tegenstanders hekelen zijn veelvuldige betrokkenheid bij corruptieschandalen, tegenwerking van de vrijheid van meningsuiting en persvrijheid door zijn grote mediabelangen, in het algemeen politieke en zakelijke belangenverstrengeling en zijn veelvuldige seksuele escapades. Niet enkel in Italië is de mening wijdverbreid dat Berlusconi het politieke toneel betrad om als volksvertegenwoordiger onschendbaarheid te verkrijgen in de corruptieprocessen die volgden op Tangentopoli. Zijn partijen Forza Italia en Il Popolo della Libertà namen veel ex-leden op van ten onder gegane partijen als de PSI (Socialisten van Bettino Craxi) en Christendemocraten.
Inhoud |
[bewerken] Biografie
Toen hij jong was werkte Berlusconi met zijn vriend Confalonieri (ook een belangrijk hedendaags politicus) op cruiseschepen om geld te verdienen als muzikant en entertainer. Berlusconi is cum laude afgestudeerd in rechten, componeerde muziek en schrijft boeken.
[bewerken] Fininvest
In het jaar 1961 richtte Berlusconi Fininvest op, dat in de volgende decennia zou uitgroeien tot de holdingmaatschappij van vele dochterbedrijven. De belangrijkste projecten betroffen toen enkele grote bouwprojecten in Milaan. Door de aanleg van kabel-tv raakte hij verzeild in de mediawereld. Hij kocht een lokale zender en bouwde die als Canale 5 uit tot een landelijke commerciële omroep. Een jaar later (in 1979) werd de publiciteitsgroep Publitalia 80 opgericht. In 1984 werd het tv-kanaal Rete 4 opgekocht. Twee jaar later trad Fininvest de wereld van het voetbal binnen en werd het eigenaar van de voetbalclub AC Milan. Sinds 1991 maakt ook de uitgeverij Mondadori deel uit van de Fininvest Groep. Medusa Film, opgericht in 1995, werd in een aantal jaren de Italiaanse leider in filmproductie en filmdistributie.
[bewerken] Forza Italia en premierschap
In 1993, midden in de grootste politieke crisis die Italië gekend heeft, besloot Berlusconi de politiek in te gaan. Met zijn partij Forza Italia (Hup Italië!) wilde hij het gat opvullen dat de geëxplodeerde Democrazia Cristiana achterliet. De partij is erop gericht Italië als een bedrijf te besturen en staat voor vrijheid, familiewaarden en ondernemerschap. In 1994 werd Berlusconi voor het eerst premier van een centrum-rechtse coalitie, Huis van de Vrijheden. Dat duurde maar acht maanden, tot coalitiepartner Lega Nord de coalitie liet vallen. Tussen 1996 en 2001 zat Huis van de Vrijheden in de oppositie na de overwinning van de centrum-linkse coalitie L'Ulivo (De Olijfboom) van Romano Prodi. In 2001 haalde Huis van de Vrijheden opnieuw een meerderheid. Dit keer was de regering stabieler. Het Kabinet-Berlusconi II is de langstzittende regering in de geschiedenis van Italië. In 2005, nadat moeilijkheden waren ontstaan met de christendemocratische regeringspartner UDC (Centrumdemocratische Unie), nam Berlusconi ontslag en vormde vervolgens zijn derde kabinet, Kabinet-Berlusconi III.
[bewerken] Verkiezingen 2006
Bij de parlementsverkiezingen van 9 en 10 april 2006 leed Berlusconi een nipte nederlaag tegen de centrum-linkse coalitie. De linkse coalitie behaalt 49,8% van de stemmen, tegen 49,7% van Berlusconi´s coalitie. Hij verlangde echter hertelling van de stemmen. Het Italiaanse Hooggerechtshof bepaalde op 19 april dat Prodi in elk geval in het Huis van Afgevaardigden een meerderheid had behaald (van enkele tienduizenden stemmen).
De centrumpartijen zoals de UDC erkenden de winst van Prodi, terwijl de rechtse partijen weigerden de hoop op te geven. Op 2 mei 2006 diende Berlusconi zijn ontslag in van zijn regering. Op 17 mei werd zijn politieke tegenstander Romano Prodi en zijn nieuwe kabinet ingezworen.
[bewerken] Verkiezingen 2008
Na de val van kabinet Prodi-II werden nieuwe verkiezingen uitgeschreven. Tijdens de campagne gingen verschillende politieke partijen met elkaar samenwerken, waardoor nieuwe partijen ontstonden zoals Volk van de Vrijheid van Berlusconi, de linkse Democratische Partij van Walter Veltroni, de Linkse Regenboog en de Unie van het Centrum van UDC-leider Pier Ferdinando Casini. Het zag er al in de peilingen naar uit dat Berlusconi de verkiezingen ging winnen, en dat deed hij dan ook. Het is zijn derde termijn als premier.
[bewerken] Privé
Op 3 mei 2009 vroeg zijn echtgenote Veronica Lario (artiestennaam van Miriam Bartolini) echtscheiding aan. Dit, nadat ze vernam dat Berlusconi aanwezig zou zijn geweest op diverse seksfeestjes, en dit in de aanwezigheid van minderjarige meisjes, zoals Noemi Letizia.
[bewerken] Ethiek en kritiek
Berlusconi heeft vele critici, vooral aan de linkerkant van het politieke spectrum.
[bewerken] Monopolie in de media
Berlusconi is door tegenstanders zwaar bekritiseerd voor zijn greep op de media. De tv-stations van Berlusconi zijn de populairste van Italië. Als regeringsleider heeft hij ook duidelijke invloed op de publieke kanalen; samen geeft dit hem de macht over 90% van de Italiaanse media. De journalistenorganisatie Reporters zonder grenzen meende in 2004 dat de tegenstrijdige belangen van premier en mediamagnaat Berlusconi de diversiteit van de berichtgeving bedreigde. De Internationale Federatie van Journalisten deelt deze kritiek. Berlusconi en zijn medestanders antwoorden dat de oplossing van dit probleem niet ligt in de gedwongen verkoop of vergroting van de onafhankelijkheid van zijn media-imperium, maar in de creatie van meer kanalen om een alternatief te bieden, aangezien er in Italië alleen RAI, Mediaset en de minder belangrijke LA7 op landelijke schaal zichtbaar zijn.
Berlusconi heeft diverse hem onwelgevallige journalisten ontslagen, naar eigen zeggen om een bestaande communistische vooringenomenheid van de publieke omroep op te heffen. Verder zijn verschillende kritische journalisten na kritische opmerkingen van Berlusconi door de omroep ontslagen of uit de programmering geschrapt.
Door de Wet-Gasparri van Maurizio Gasparri in 2004 is het mediastelsel hervormd, waardoor Berlusconi zijn monopoliepositie in de media zou hebben vergroot. Hierdoor is Italië slechts het 77-ste land in de wereld qua persvrijheid.
[bewerken] Corruptie
Berlusconi werd in eerste instantie veroordeeld wegens verschillende misdrijven (meineed, omkoping, fraude). De door de regering van Berlusconi ingediende verjaringswetgeving en immuniteitswet leidden in beroep tot vrijspraak of ontslag van rechtsvervolging resp. seponering. Berlusconi wordt ervan verdacht om in diverse processen tegen hem of zijn bedrijf rechters te hebben omgekocht. Hijzelf beweert dat dit slechts een hetze tegen zijn persoon is.
De regering-Berlusconi wist in juni 2003 een wet aangenomen te krijgen die bepaalde hoogwaardigheidsbekleders, waaronder in het bijzonder Berlusconi als premier, immuun voor vervolging maakten zolang ze hun post bekleedden. In januari 2004 werd deze wet echter ongrondwettelijk bevonden. Berlusconi tracht nu een nieuwe wet met dezelfde inhoud op meer deugdelijke wijze aangenomen te krijgen. Het proces tegen hem gaat weer verder, maar het lijkt erop dat zijn raadslieden, door de procesgang zo lang mogelijk te rekken, alsnog een veroordeling kunnen voorkomen.
[bewerken] Rubygate
Eind 2010 kwam aan het licht dat Berlusconi de questuur van Milaan had gebeld om een 17-jarige Marokkaans meisje dat van diefstal werd beschuldigd vrij te laten. Het gaat hierbij om Karima El-Mahroug (bijgenaamd "Ruby Rubacuori", Ruby de Hartensteelster) dat zijn seksfeesten zou hebben bijgewoond en volgens Berlusconi vrijgelaten moest worden omdat ze de kleindochter van de Egyptische ex-president Hosni Mubarak zou zijn, dit bleek een leugen. Dit meldde de Italiaanse krant Corriere della Sera. Berlusconi reageerde door te zeggen dat het linkse lastercampagne is. Op 6 april 2011 begon in Milaan het proces tegen de Italiaanse premier, die hierbij onder meer beschuldigd wordt van "aanzetten tot minderjarige prostitutie".[3]
[bewerken] Controversiële uitspraken
Berlusconi staat erom bekend dat hij vaak ongelukkige of controversiële uitspraken doet. Hiermee is hij al meerdere malen in een lastig parket gekomen. Een paar voorbeelden:
- Twee dagen na de aanslagen in New York en Washington op 11 september 2001, zegt Berlusconi: "We moeten ons bewust zijn van de superioriteit van onze beschaving, met zijn normen en waarden, welvaart voor de mensen, respect voor mensenrechten en godsdienstvrijheid. Dat respect bestaat zeker niet in de Islamitische wereld".
- Op 11 september 2003 verklaarde Berlusconi dat de voormalige fascistische dictator Benito Mussolini geen bloed aan zijn handen heeft: "Mussolini heeft nooit iemand vermoord. Mussolini stuurde mensen gedwongen op vakantie."
- Begin juli 2003, tijdens de eerste EU-vergadering onder zijn voorzitterschap, veroorzaakte hij groot tumult door de Duitse Europarlementariër Schulz toe te bijten dat die geknipt zou zijn voor de rol van Kapo (door de Duitsers met toezicht belaste collaborerende medegevangene) in een nieuwe Italiaanse film over een nazi-concentratiekamp. De rel werd gesust nadat het leek alsof hij persoonlijk zijn excuses aan de Duitse Bondskanselier Gerhard Schröder aanbood. Later ontkende hij echter dat hij zijn excuses had aangeboden.
- In de aanloop naar de gemeenteraadsverkiezingen van de Siciliaanse stad Palermo, noemde Berlusconi stemmers van links "geestelijk gehandicapt". Hij vond dat ze in een psychiatrisch ziekenhuis opgenomen zouden moeten worden.[4]
- Kort na de verkiezing van Barack Obama als President van de Verenigde Staten, tijdens een vergadering met de President van Rusland Dmitri Medvedev, noemde Berlusconi Barack Obama 'knap, jong en gebruind'[5]. Hij noemde dat een 'compliment'.[6]
- Naar aanleiding van de aardbeving in Abruzzo begin april 2009, zorgde Berlusconi voor opschudding door voor de Duitse televisiezender n-tv te zeggen dat de getroffen Abruzzese bevolking hun tijdelijke onderkomen in tentenkampen maar moesten nemen als "een weekendje op de camping". [7]
- Op 3 oktober 2010 maakte Berlusconi de linkse oppositie belachelijk door te zeggen dat ze hem naar huis willen sturen, maar hij weet niet welke van zijn twintig huizen. Vervolgens maakte hij een tweetal controversiële moppen over Joden en Christenen.
- Op 2 november 2010 publiceerde de Nederlandse krant Trouw dat Berlusconi de homogemeenschap in Italië had beledigd toen hij riep dat het eervoller is om gepassioneerd te zijn voor een jonge mooie vrouw dan voor een lelijke homoseksueel. De Italiaanse homobeweging Arciygay eist nu een excuses van de premier. De minister Mara Carfagna beweert dat de premier het als een grapje heeft bedoeld en niet zozeer als belediging. Berlusconi echter zou dat hebben tegengesproken. "Een echte Italiaan valt op mooie vrouwen, daarom zijn wij nog macho's," zei hij erbij. Met macho's bedoelde hij zichzelf en zijn aanhang. Hij weigert dan ook excuses aan te bieden.
- In oktober 2011 lekten afgeluisterde telefoongesprekken uit waarin Berlusconi de Duitse bondskanselier Merkel in vulgaire termen beledigde: ze zou een 'onneukbare dikke kont' hebben. Reeds eerder had Berlusconi Merkel geschoffeerd door in 2009 op een NAVO-top in Kehl bellend heen en weer te lopen terwijl Merkel op de rode loper klaar stond om hem te verwelkomen.
[bewerken] Trivia
- Berlusconi draagt in de Italiaanse media de bijnaam Il Cavaliere (De Ridder) omdat hij in 1977 de onderscheiding Ordine al Merito del Lavoro kreeg.
- In 2006, aan de vooravond van de verkiezingen, werd de komische politieke film Il caimano van Nanni Moretti uitgebracht, die deels gaat over het leven van Berlusconi. De titel verwijst naar de bijnaam van Berlusconi.
- In de week voorafgaand aan de verkiezingen in april 2006 noemde Berlusconi de linkse stemmers, oftewel diegene die niet op hem zouden stemmen, 'coglioni' ('eikels'). Hiermee beledigde hij miljoenen Italianen. Een deel van de links-stemmers, en dan vooral het meest radicale deel, nam het woord 'coglioni' aan als een geuzennaam. Na de verkiezingswinst van Romano Prodi en diens coalitie van linkse partijen liepen veel Italianen rond in T-shirts met de tekst 'Orgoglioso di essere coglione' (Trots een eikel te zijn).
- Berlusconi heeft verschillende malen een facelift laten uitvoeren.
- De Nederlandse politicus Pim Fortuyn spiegelde zich aan Berlusconi en ging als bewonderaar bij hem op bezoek.
- Op 13 december 2009 werd Berlusconi, na een politieke bijeenkomst te hebben bijgewoond in Milaan, aangevallen door een man. Er werd een metalen souvenirbeeldje van de Dom van Milaan naar hem gegooid dat hem vol in het gezicht raakte en hij moest met verwondingen in het aangezicht naar het ziekenhuis worden afgevoerd. Hij hield er een gebroken neus, een gespleten lip en twee gebroken tanden aan over. Zijn aanvaller, de 42-jarige Massimo Tartaglia, kon meteen na het incident worden aangehouden. Hij had geen crimineel verleden, maar kampte al een tiental jaar met psychische problemen.[8]
[bewerken] Literatuur
- Branbergen, Anne & Martin Šimek. Silvio: modern leiderschap. Amsterdam: De Bezige Bij, 2010. - 326 p. ISBN 978-90-234-5821-0. INHOUD: Journalistiek portret van de Italiaanse media-magnaat en minister-president Silvio Berlusconi in de vorm van een dagboek over de periode september 2009-september 2010.
[bewerken] Noten
- ↑ Forbes - The World's Billionaires 2009, 20/03/2009
- ↑ Forbes: sempre meno miliardari, il più ricco del mondo è Bill Gates, 12/3/2009, artikel in de Corriere della Sera
- ↑ Proces tegen Berlusconi, vtm.
- ↑ Berlusconi: "Kiezers van links zijn geestelijk gehandicapt", op nu.nl (5 mei 2007)
- ↑ nu.nl; Berlusconi verrukt over teint Obama, 6 nov 2008
- ↑ Berlusconi spot weer met huidskleur Obama, nu.nl, 23 nov 2008
- ↑ Berlusconi e quella frase sul week-end in campeggio - Il Sole 24 ORE
- ↑ Berlusconi nacht in ziekenhuis na aanval, deredactie.be, 13 december 2009.
 |
Zie de categorie Silvio Berlusconi van Wikimedia Commons voor meer mediabestanden. |
| Minister-president van Italië | .svg){kind=small}  |
|||
|---|---|---|---|---|
|
