Bestorming van de Tuilerieën

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
«La prise des Tuileries» door Jean Duplessi-Bertaux, 1793

In de nacht van 9 op 10 augustus vergaderden de 48 Parijse secties, in 1784 ondergebracht in 12 arrondissementen; 47 secties spraken zich uit voor afzetting van de koning. De gemeenteraad was eveneens bijeen. Georges Danton liep heen en weer en werd de volgende dag benoemd tot minister van justitie in een comité van louter girondijnen. Bij de jakobijnen nam Robespierre de leiding.

Op 10 augustus 1792 werd het Tuilerieënpaleis bestormd. Om acht uur 's ochtends kwam de federatie uit Marseille aan. De Zwitserse lijfwacht opende het vuur. Vroeg in de ochtend ging Lodewijk XVI de tuin in om de Nationale Garde aan te moedigen. Hij nam zijn toevlucht tot de vergaderzaal in de manege. Om tien uur gaf de koning de Zwitserse Garde het bevel het vuren te staken en ondertekende daarmee hun doodsvonnis. Het werd de bloedigste dag in de Franse Revolutie.

Alle kamers en kasten werden onderzocht. De ongelukkigen die zich daar verstopt hadden, werden uit de ramen geworpen. Meer dan honderd bedienden van de koning ondergaan hetzelfde lot. Sommigen hadden zich verstopt in de schoorsteenpijpen. Men bracht een bezoek aan keukens en kelders van het paleis. De dronken menigte danste rond de vuren op de binnenpleinen. Tegen de middag was de strijd afgelopen.

De toren van de Temple (1795)

Ook de burgemeester van Parijs Pétion liet zich gevangenen nemen.[1] Tussen de toeschouwers bevond zich Napoleon Bonaparte. De koning en zijn gezin werden ondergebracht in de Temple.

Op 19 augustus liep Markies de La Fayette over naar de vijand. Op 21 augustus vond de eerste terechtstelling plaats onder de guillotine. Vervolgens kwam het tot de Septembermoorden waarbij honderden gevangenen op brute wijze werden vermoord.

Nadat de monarchie was afgeschaft, raakte de Assemblée Nationale in strijd met de commune. Dit conflict had grote invloed op het verloop van de Revolutie. Het verzet begon zich af te tekenen.

Na de Bestorming van de Bastille was het een tweede Revolutie waarbij de zaken een onomkeerbare wending namen.

Bronnen, noten en/of referenties
  1. Hibbert, C. (1980) The French Revolution, p. 154.