Blikje

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Een blikje is een cilindervormig of doosvormig stuk blik of aluminium waarin dranken houdbaar worden gemaakt en bewaard. Het is een alternatief voor flesjes van glas of plastic. Blikjes kunnen makkelijk worden vervoerd zonder te breken, in tegenstelling tot glazen flesjes. Dranken, meestal frisdrank of bier, worden in blikjes luchtdicht verpakt.

Kenmerken[bewerken]

Openen[bewerken]

Oorspronkelijk was er een speciale opener nodig om blikjes open te maken. Een nieuw soort blikje, met een lipje waarmee het blikje zonder opener geopend kan worden, werd uitgevonden door Ermal Fraze in 1966. Een dergelijk systeem wordt tegenwoordig nog steeds gebruikt.

Blikjes kunnen worden geopend met een lipje op de bovenzijde dat naar binnen moet worden gedrukt. Vroeger waren treklipjes erg populair, maar deze losse lipjes moedigden weggooien ervan aan. Ook zijn er tijdelijk blikjes geweest waarbij er twee ronde stukjes blik ingedrukt konden worden. Een kleine om de druk van het blikje te halen en een grote om door te kunnen drinken.

Maten[bewerken]

Blikjes zijn er in verschillende maten, de meest voorkomende zijn 15, 25, 33 en 50 centiliter. Blikjes van 15 cL met frisdrank worden vaak gratis weggegeven bij acties. Het blikje van 33 cL is een veelgebruikte verpakking voor frisdranken en bier. Een blikje van 50 cL wordt meestal gebruikt voor bier. De diameter van een cola blikje van 33cl is 65,4 mm.

Blikjesafval[bewerken]

Veel mensen gooien lege blikjes zonder na te denken in de berm

Omdat zij in een natuurlijke omgeving niet afbreekbaar zijn zorgen blikjes voor een belangrijk deel van het zwerfafval.[1] Om dit tegen te gaan is het in een aantal landen verplicht om statiegeld op blikjes te heffen en dus de gebruikte verpakkingen terug te nemen. Dit is onder andere in Duitsland, Zweden, Noorwegen, Denemarken en een aantal Amerikaanse staten het geval. In Nederland hebben minister Pronk in het Kabinet-Kok II en daarna staatssecretaris van Geel voorgesteld om statiegeld op blikjes in te voeren. Dit idee werd in 2006 weer ingetrokken, vooral door tegenstand van het bedrijfsleven.[2] als alternatief zou er strenger gecontroleerd worden op vervuilers. Op plekken waar veel fietsende scholieren langskomen zijn soms zogenoemde blikvangers opgesteld, in de verwachting dat daardoor minder afval op straat terechtkomt.

Metonymie[bewerken]

Het woord blikje is een goed voorbeeld van een metonymie, waarbij de naam van het materiaal waarvan het is gemaakt is overgegaan naar het ding zelf, al worden veel blikjes tegenwoordig van aluminium of aluminiumlegering vervaardigd.

Zie ook[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties
  1. Samenstelling Zwerfafval, Echteheld.nl
  2. Statiegeld blikjes van de baan, NOS Nieuws, 18 juni 2006