Bloedzuiger (hagedis)
| Bloedzuiger IUCN-status: Niet geëvalueerd |
|||||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
 |
|||||||||||||||
| Taxonomische indeling | |||||||||||||||
|
|||||||||||||||
| Soort | |||||||||||||||
| Calotes versicolor Daudin, 1802 |
|||||||||||||||
Afbeeldingen Bloedzuiger op  Wikimedia Commons
|
|||||||||||||||
|
|||||||||||||||
De bloedzuiger[1] (Calotes versicolor) is een hagedis uit de familie agamen (Agamidae).[2]
Inhoud |
Kenmerken[bewerken]
Een bloedzuiger heeft een bruingroene kleur met een donkere tot zwarte achterzijde en staart. De wat merkwaardige naam is te danken aan de mannetjes, die in de paartijd een felrode kop krijgen, alsof ze net bloed hebben gedronken. De totale lichaamslengte is 38 tot 49 centimeter, de staart is ongeveer twee keer zo lang als het lichaam.[1] De grove schubben zijn licht gekield en staan wat op. De nekkam heeft naaldachtige, omhoog staande stekels en een zaag-achtige rugkam, de staart is gebandeerd. Mannetjes zijn groter dan vrouwtjes, hebben een rode keel en oogleden en meestal twee zwarte vlekken op de hals. De agame is in staat redelijk snel van kleur te veranderen, hoewel niet zo snel als bijvoorbeeld kameleons, de hagedis kan diverse groen- en bruintinten aannemen. Het uiterlijk lijkt een beetje op de kolonistenagame (Agama agama), maar deze laatste soort heeft een oranje kop en een blauw lichaam en leeft in groepen in Afrika.
Leefwijze[bewerken]
Net zoals de meeste hagedissen eet deze terrestrische agame echter alleen insecten en andere kleine geleedpotigen zoals sprinkhanen, kevers en vlinders, geen prooien groter dan de kop en zeker geen bloed. Het is een boombewoner die in struiken en op takken klimt en de prooi meestal bespringt en op de grond opeet. Vijanden van deze hagedis zijn slangen en katachtigen.
Verspreiding en leefgebied[bewerken]
Het verspreidingsgebied van de bloedzuiger beslaat een groot deel van zuidelijk Azië; van Iran tot Sumatra en delen van China, waar hij voorkomt in agrarische gebieden en tuinen, maar ook in meer natuurlijke habitats.
Bronvermelding[bewerken]
Referenties
Bronnen
|
