Blonde Redhead

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Blonde Redhead
Blonde Redhead live in de Botanique, Brussel
Blonde Redhead live in de Botanique, Brussel
Achtergrondinformatie
Jaren actief 1993 - heden
Oorsprong New York (Verenigde Staten)
Genre(s) Alternatieve rock
Indierock
Psychedelische rock
Label(s) Smells Like, Touch & Go, 4AD
Huidige leden Kazu Makino
Amedeo Pace
Simone Pace
Ex-leden Maki Takahashi
Toko Yasuda
Vern Rumsey
Website
Portaal  Portaalicoon   Muziek

Blonde Redhead is een Amerikaanse indierockband, opgericht in New York City in 1993.

Blonde Redhead maakt chaotische en atonale rock met noise-uitbarstingen en fluisterstemmen, vaak met alternatieve gitaarstemmingen. De band is beïnvloed door Sonic Youth en The Pixies.

Biografie[bewerken]

Blonde Redhead is opgericht door de Italiaanse identieke tweeling Simone en Amedeo Pace en de Japanse kunstschoolstudenten Kazu Makino en Maki Takahashi nadat de vier elkaar toevallig waren tegengekomen in een Italiaans restaurant in New York. De naam van de groep komt van een nummer van de bevriende no-wavegroep DNA. Maki Takahashi verlaat de band en wordt tijdelijk vervangen door haar vriendin Toko Yasuda, die later in respectievelijk The Van Pelt, The Lapse en Enon zou spelen. Na het vertrek van Yasuda blijft de band een trio.

Al snel werd Blonde Redhead ontdekt door Steve Shelley, drummer bij Sonic Youth. Hij produceerde hun titelloze eerste album en bracht het uit op zijn eigen label Smells Like Records. Na de release van Blonde Redhead in 1995 verliet Maki Takahashi de band. Blonde Redhead ging verder als trio zonder bassist. Datzelfde jaar werd al onmiddellijk een tweede album opgenomen, opnieuw uitgebracht door Shelley. Op 26 maart 1996 speelt de groep voor de eerste keer in België, in de Vaartkapoen in Brussel. Een eerste optreden in Nederland volgt een dag later (Melkweg, Amsterdam)[1]

In 1997 had de groep onderdak gevonden bij de prestigieuze platenfirma Touch and Go en werd het derde studio-album Fake Can Be Just As Good uitgegeven. Op die plaat speelde bassist Vern Rumsey van Unwound als gast mee. Vanaf In an Expression of the Inexpressible, de vierde worp van de band, wordt steevast op Guy Picciotto van Fugazi beroep gedaan voor de productie.

Het zesde album van Blonde Redhead, Misery Is a Butterfly uit 2004, volgde pas vier jaar na voorganger Melody of Certain Damaged Lemons aangezien zangeres Makino tijd nodig had om te herstellen nadat ze vertrappeld was geweest door een paard. Een groot deel van de illustraties op het laatste album zijn gebaseerd op dat gebeuren. In 2007 verscheen het zevende album van het trio, getiteld 23.

Het achtste studioalbum, Penny Sparkle, werd op 13 september 2010 uitgegeven door 4AD. De productie hiervan lag in handen van Van Rivers en The Subliminal Kid, artiestennamen van Henrik von Sivers en Peder Mannerfelt, die met name elektronische muziek produceren en opnemen. Penny Sparkle is opgenomen in New York en Stockholm.[2] Het album onderscheidt zich van de eerdere platen door het meer prominente gebruik van elektronische instrumenten, zoals een drumcomputer en synthesizers.[3][4] Op Penny Sparkle worden de drums en het dissonante gitaarspel vrijwel helemaal achterwege gelaten.[5]

Optredens[bewerken]

In België speelde Blonde Redhead in de Vaartkapoen (3 keer), Botanique (3), Democrazy (1) en 4AD club (2), en op Rock Werchter (1) en Pukkelpop (3), Rock Herk (1), Dour festival (1) en Mons Revibes Fest (1). In Nederland in de Melkweg (3), De Vlerk (1), Effenaar (3), Paradiso (2), Vera (8), 013 (1) en Tivoli (1), en op het Lowlands festival (1).

Discografie[bewerken]

Albums[bewerken]

  • Blonde Redhead - 1995
  • La Mia Vita Violenta - 1995
  • Fake Can Be Just As Good - 1997
  • In an Expression of the Inexpressible - 1998
  • Melody of Certain Damaged Lemons - 2000
  • Misery Is a Butterfly - 2004
  • 23 - 2007
  • Penny Sparkle - 2010

EP's[bewerken]

  • Melodie Citronique - 2000
  • The Secret Society of Butterflies - 2005

7"s[bewerken]

  • Big Song / Amescream - 1993
  • Vague / Jet Star - 1994
  • 10 Feet High / Valentine - 1995
  • Flying Douglas / Harmony - 1995
  • Split 7" w/ Sammy - 1995
  • Symphony of Treble / Kazuality - 1997
  • Slogan / Limited Conversation - 1998
  • Elephant Woman - 2004
  • Equus - 2004

Leden[bewerken]

Huidige bezetting[bewerken]

  • Amedeo Pace (gitaar, stem)
  • Kazu Makino (gitaar, stem)
  • Simone Pace (drum)

Voormalig lid[bewerken]

  • Maki Takahashi (basgitaar)

Externe link[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties
  1. Marc Hurkmans & Jan Kaspers (5 april 1996). [1]. Geraadpleegd op 5 april 2012.
  2. Breihan, Tom (23 juni 2010). "Blonde Redhead Sparkle on New Album". Pitchfork. Geraadpleegd op 10 september 2010.
  3. Music Week (30 juli 2010). "Blonde Redhead - Penny Sparkle (4AD)". Geraadpleegd op 10 september 2010.
  4. Neeson, Paul (2 september 2010). "Blonde Redhead – Penny Sparkle". The Skinny. Geraadpleegd op 10 september 2010.
  5. Katzif, Michael (5 september 2010). "First Listen: Blonde Redhead, 'Penny Sparkle'". NPR. Geraadpleegd op 10 september 2010.