Blowin' in the Wind
| Blowin' in the Wind | |||||||
| Single van: Bob Dylan |
|||||||
| Van het album: The Freewheelin' Bob Dylan |
|||||||
| B-kant(en) | "Don't Think Twice, It's All Right" | ||||||
| Uitgebracht | Augustus 1963 | ||||||
| Soort drager | 7" vinyl | ||||||
| Opname | 9 juli 1962 | ||||||
| Genre | Folk | ||||||
| Duur | 2:48 | ||||||
| Label | Columbia | ||||||
| Schrijver(s) | Bob Dylan | ||||||
| Producent(en) | John Hammond | ||||||
| Bob Dylan-singletijdbalk | |||||||
|
|||||||
| Volgorde op The Freewheelin' Bob Dylan | |||||||
|
|||||||
|
|||||||
Blowin' in the Wind is een bekend lied van Bob Dylan uit april 1962, opgenomen op 9 juli van dat jaar voor een uitgave op single en verschenen als het openingsnummer op zijn tweede studioalbum The Freewheelin' Bob Dylan in mei 1963, geproduceerd door John Hammond.[1] Er worden filosofische vragen aan de orde gesteld over vrede, oorlog en vrijheid die bijvoorbeeld erg actueel waren in de tijd van de Vietnamoorlog, en die ook latere generaties bleven aanspreken. Het lied is uitgegroeid tot het lijflied van de beweging voor de burgerrechten en de vredesbeweging in de roerige jaren zestig van de twintigste eeuw.
Versies [bewerken]
De publieke première van het lied (met pas twee van de drie coupletten) vond plaats op 16 april 1962 in Gerdes Folk City theater in Greenwich Village, New York. Een opname van die gelegenheid circuleert onder Dylanfans. Hij stond in het voorprogramma van Greenbriar Boys. Het positieve verslag omstreeks die tijd van een journalist van de New York Times, Robert Shelton, was goed voor een platencontract met Columbia Records en een cover van Blowin' in the Wind door het populaire trio van Peter, Paul and Mary. Zij scoorden een internationale hit enkele maanden voor Dylans eigen plaat werd uitgebracht. Een traditie van Dylancovers was geboren.
Zeker honderd gerenommeerde artiesten hebben Blowin' in the Wind op hun repertoire gezet, zoals Marlene Dietrich, Nina en Frederik, Etta James, Stevie Wonder, Elvis Presley en Bruce Springsteen. Het lied is in het Nederlands vertaald door Karin Manders en Bindervoet & Henkes.[2][3] Er bestaat ook een Friese uitvoering.[4]
Dylan heeft aangegeven dat hij de tekst in tien minuten geschreven heeft, en in tegenstelling tot vele anderen beschouwt hij de versregels zeker niet als zijn beste werk. Maar het lied had blijkbaar een gevoelige snaar geraakt. De Amerikaanse volkszanger Dave Van Ronk vond er aanvankelijk niet veel aan, maar dat veranderde toen hij ging wandelen in het Washington Square Park. Een kind zong het liedje met zelfbedachte woorden:[5]
- How much wood could a woodchuck chuck
- if a woodchuck could chuck wood
- The answer, my friend, is blowin' in the wind.
Inhoud [bewerken]
De vragen bestaan ieder uit twee regels, die door een interne tegenspraak een dilemma oproepen.
- How many roads must a man walk down
- Before you can call him a man?
Vragen over vergankelijkheid, verantwoordelijkheid, vrijheid, vrede, vragen, vragen, het lied stelt er negen in totaal, maar de antwoorden laten zich raden. De melodie zou gedeeltelijk zijn ontleend aan het traditionele slavenlied No More Auction Block (Many Thousands Gone) uit de tijd van de Amerikaanse Burgeroorlog.
- Yes, 'n' how many times must the cannon balls fly
- Before they 're forever banned?
Wat een mens kan doen, betekent misschien niet veel, maar de problemen van de wereld zijn er niet om te negeren. Het sociale en politieke protestlied wil de toehoorder wakker schudden en wijzen op de consequenties van zijn doen en laten. Het grootste kwaad is onverschilligheid.[6]
- Yes, 'n' how many times can a man turn his head,
- Pretending he just doesn't see?
- The answer, my friend, is blowin' in the wind.
- The answer is blowin' in the wind.
We moeten wel oppassen om te rationeel achter de betekenis van Dylans woorden te gaan zoeken. In het juninummer van Sing Out! uit 1962 zei hij hier zelf het volgende over:
- "There ain’t too much I can say about this song except that the answer is blowing in the wind."
Bronnen, noten en/of referenties
|
