Blue Steel (wapen)

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Blue Steel was de codenaam voor een Britse lucht-grondraket met een atoomwapen als lading. De Blue Steel raket was een van de wapens die door de V-Force werden vervoerd ter afschrikking van de Sovjet-Unie tijdens de Koude Oorlog. Blue Steel was operationeel van 1962 – 1970.

Blue Steel
Blue Steel

Technische gegevens[bewerken]

  • aandrijving Armstrong Siddeley Stentor raketmotor
  • aantal geleverd 55
  • bereik tussen 150-200km
  • besturing via uitklapbare deltavinnen
  • brandstof hydrazine
  • diameter 1,22m
  • geleiding door traagheidsnavigatie
  • gewicht 7280kg
  • lengte 10,7m
  • plafond 22000m
  • snelheid mach3+

Geschiedenis[bewerken]

De luchtverdediging van de voormalige Sovjet-Unie werd in de jaren ’60 van de 20e eeuw op zo’n niveau gebracht dat een door de bommenwerpers van de V-Force uitgevoerde aanval met stand-off atoombommen tot zeer grote verliezen zou leiden.

Daarom werd het Blue Steel wapen ingevoerd; een supersonische lucht-grondraket bestemd om vervoerd te worden door de toestellen van de V-Force. Blue Steel moest een bereik van minimaal 90 km hebben en een atoombom of waterstofbom kunnen vervoeren. Hierdoor bleven de aanvallende bommenwerpers buiten bereik van de Sovjet-luchtverdediging rondom de doelen.

Blue Steel werd ontwikkeld door de firma Avro en werd gebaseerd op de afmeting van het Green Bamboo splijtingswapen. Dit was 45 inch en de raket kreeg dus een diameter waarin dit wapen paste. Het wapen was uitgerust met zeer nauwkeurige traagheidsnavigatie waardoor de afwijking bij inslag binnen de 100m van het doel lag. Bovendien kon de navigator van de bommenwerper voor zijn eigen vluchtplan gebruikmaken van het navigatiesysteem van de raket omdat dit veel nauwkeuriger was dan dat van de bommenwerper zelf.

Dit wapen werd echter nooit in de raket gemonteerd. Een Engelse versie van het USAF W-28 thermonucleaire wapen met een sterkte van 1,1 megaton werd in de Blue Steelraket geplaatst. Deze bom, aangeduid als Red Snow, was kleiner in omvang en lichter dan de voorgestelde Green Bamboo.

Blue Steel werd in 1963 operationeel bij de RAF ingevoerd als standaardwapen voor de Avro Vulcan en de Handley Page Victor hoewel zijn beperkingen duidelijk waren. Het vrij korte bereik van de raket betekende dat de bommenwerpers nog steeds kwetsbaar waren voor de Russische SAM’s. Een verbeterde Blue Steel Mk2 met vergroot bereik was wel gepland maar het project werd gestopt om de vertraging met de Mk1 zo veel mogelijk te beperken. Het Britse Ministerie van Defensie wilde toen de AGM-48 Skybolt van de USAF aanschaffen en was zeer gefrustreerd toen de verdere ontwikkeling van dat wapen in 1962 werd gestopt.

48 operationele wapens werden geproduceerd en ingezet op 48 Vulcan en Victor bommenwerpers; 5 stuks werden als reserve aangehouden, 4 stuks werden als dummies aangehouden voor diverse RAF behoeften en 16 stuks werden geproduceerd ten behoeve van de training van bewapeningscrews.

Blue Steel werd officieel op 31 december 1970 buiten dienst gesteld toen de Britse nucleaire afschrikking van de RAF werd overgedragen aan de Polaris onderzeeboten van de Britse RN.

Een nadeel was dat de raket aangedreven werd door de vloeibare brandstof hydrazine waarmee de raket vlak voor het vertrek moest worden gevuld. Dit nam circa een half uur in beslag en was een gevaarlijk karwei; de brandstof was hoogexplosief en zeer giftig.

Bij lancering werd de raket aangedreven door de hoofdmotor; deze bracht hem op een geprogrammeerde koers naar het doel met een snelheid van meer dan Mach 1,5. Vlakbij het doel versnelde de secundaire motor de raket naar Mach 3. Boven het doel sloeg de motor af en dook de raket dan omlaag. De detonatie was een luchtexplosie.

Externe links[bewerken]