Giovanni Boccaccio
Giovanni Boccaccio (Certaldo (nabij Florence)[1], juni of juli 1313[2] – Certaldo, 21 december 1375) was een Florentijnse dichter, schrijver en humanist, die behoorde tot de Italiaanse renaissance. Hij schreef onder andere de Decamerone en Over beroemde vrouwen (De mulieribus claris). Voor zijn poëzie gebruikte hij de Italiaanse volkstaal. Hij is vooral bekend voor zijn realistische dialogen, waarmee hij die van vrijwel al zijn tijdgenoten overtrof. Hij negeerde daarbij de stereotiepe modellen van karakter en plot, die meestal door middeleeuwse schrijvers werden gevolgd. Boccaccio was bevriend met Petrarca, bij wie hij studeerde en met wie hij correspondeerde.
Inhoud |
[bewerken] Leven
Boccaccio werd als buitenechtelijk kind van de koopman Boccaccio di Chellino geboren te Certaldo of Florence . Hij ging in 1327 naar Napels om ook koopman te worden, maar studeerde er rechten en oude talen. Een liefde voor Maria d'Aquino, een onecht kind van koning Robert van Napels en de 'Fiammetta' (Vlammetje) uit zijn werken, ontwikkelde zijn dichterstalent.
Rond 1340 verbleef hij in Florence, waar hij bevriend raakte met Petrarca, die hem invoerde in de wereld van het opkomende humanisme. Boccaccio's huis werd een centrum voor humanisten als Luigi Marsili, Coluccio Salutati en Filippo Villani. Uit verering voor Dante schreef hij diens biografie (Trattatello in laude di Dante, beter bekend als Vita di Dante, ca. 1360). Hij voerde diverse politieke opdrachten uit, onder meer voor de pausen Innocentius VI en Urbanus V, zowel te Avignon als te Rome.
In 1373 gaf de stad Florence hem de opdracht Dantes Goddelijke komedie in het openbaar te bespreken in de kerk van San Stefano di Badia. Door ziekte moest hij zijn lezingen opgeven bij de 17e zang van het Inferno.
Boccaccio's roem en invloed op latere schrijvers berust vooral op zijn Decamerone of Decameròn, een cyclus van honderd verhalen geschreven tussen 1349 en 1351. Tien jongelingen zijn tijdens de pestepidemie - de 'zwarte dood') van 1348 - Florence ontvlucht en vertellen elkaar op een landgoed verhalen over liefde en list.
In zijn laatste jaren leed hij onder een aantal ziektes, voornamelijk obesitas - wat vaak wordt omschreven als waterzucht - en vandaag de dag zou worden omschreven als congestieve hartfalen. Hij stierf op tweeënzestige leeftijd, op 21 december 1375, in Certaldo, waar hij begraven ligt.
[bewerken] Werken
[bewerken] Gedichten
[bewerken] Italiaans
- Filocolo, een bewerking van Floris ende Blancefloer
- Elegia di Madonna Fiammetta
- Filostrato
- Teseida
- Commedia delle Ninfe fiorentine of Ninfale d'Ameto
- Ninfale fiesolano
[bewerken] Proza
[bewerken] Italiaans
- Decameròn
- Trattatello in laude di Dante (Vita di Dante)
- Della geneologia de gli Dei (Encyclopedie van de Griekse mythologie)
[bewerken] Latijn
- De casibus virorum illustrium (Beroemde mannen)
- De claris mulieribus (Beroemde vrouwen)
- De genealogiis deorum gentilium (Encyclopedie van de Griekse mythologie)
[bewerken] Noten
Referenties
|
[bewerken] Volledige teksten op internet
[bewerken] Verder lezen
- Brouwer, O. M. : Italiaanse letterkunde, Utrecht, Spectrum 1983
- Whitfield, J. H. : A short history of Italian literature, London, Penguin, 1969
 |
Zie de categorie Giovanni Boccaccio van Wikimedia Commons voor meer mediabestanden. |
