Boeing X-37

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Boeing X-37
X-37 spacecraft, artist's rendition.jpeg
Fabrikant Boeing
Lengte 8,9 m
Spanwijdte 4,5 m
Hoogte (vanaf de grond) 2,9 m
Stoelen voor passagiers 0
Motoren 1 Rocketdyne AR2-3
Eerste vlucht 22 april 2010
Voornaamste gebruikers NASA/DARPA (X-37A), USAF (X-37B)
Aantal gebouwd tweede in aanbouw
Portaal  Portaalicoon   Luchtvaart

De Boeing X-37 Advanced Technology Demonstrator is een onbemand ruimtevliegtuig dat is ontwikkeld door Boeing om toekomstige ruimtevaarttechnologie te testen in een baan rond de aarde en tijdens terugkeer naar de aarde. Het toestel is een 120% opgeschaald model afgeleid van de X-40A. Het project werd in 1999 opgestart in samenwerking met de NASA, maar werd in 2004 overgedragen aan het Amerikaanse Ministerie van Defensie. De X-37 had zijn eerste vlucht, een droptest, op 7 april 2006 op de Edwards AFB.

De eerste orbitale vlucht van de X-37B, OTV-1, werd op 22 april 2010 om 23:58 UTC gelanceerd met een Atlas V-raket vanuit Cape Canaveral Air Force Station. Het ruimtetuig werd in lage baan geplaatst voor een aantal testen. Op 3 december 2010 keerde het terug en landde het weer op Aarde.[1]

De X-37 zouden volgens hun missie op Vandenberg Air Force Base in Californië landen met de Edwards Air Force Base als alternatief.

Een tweede X-37B is gebouwd voor een testmissie gepland in 2011. Deze werd op 5 maart 2011 gelanceerd en keerde op 16 juni 2012 terug.

Gebaseerd op de spaceshuttle maar niet hetzelfde[bewerken]

Waar de stuurvlakken van de Shuttle hydraulisch bediend worden, maakt de X-37B gebruik van een elektromechanisch systeem. Dit bespaart op het gewicht van leidingen en hydraulische vloeistof. In plaats van keramische tegels gebruikt de X-37B gemakkelijk vervormbaar composiet materiaal. Dit materiaal werd reeds door de NASA ontworpen voordat de militairen het project in 2004 overnamen. Het stompe ontwerp lijkt ook op de Shuttle. De spanwijdte bedraagt 4,50 meter. Maar in plaats van één reusachtig verticaal staartvlak heeft de X-37B een korte V-staart met twee zogenaamde ruddervators. Dit is een samenvoeging van rudder en elevator (richtingsroer en hoogteroer). Dit is zo omdat het tuig in de laadruimte van een Atlas V-raket geplaatst moet kunnen worden. Die V-staart zorgt ook voor de invalshoek van 40 graden bij de terugkeer in de dampkring. Omdat het onbemand is zijn er geen voorzieningen nodig om een cabine onder druk te houden. Ook andere installaties voor lange bemande vluchten zijn overbodig. Zijn eenvoud en kleine afmetingen maakten het voor de militairen interessant. Hoewel het tijdens de ontwikkeling door de NASA een gewoon prototype betrof, geeft de Amerikaanse Luchtmacht geen enkel detail vrij van de eerste vlucht.

Fotogalerij[bewerken]

Noot
  1. Clark, Stephen. "Atlas rocket delivers Air Force spaceplane to orbit". Spaceflight Now, 22 april 2010.