Bond van Vrije Liberalen

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

De Bond van Vrije Liberalen was een op 23 juni 1906 opgerichte politieke partij die daarmee een groep van klassiek-liberalen verenigde (ook wel oud-liberalen genoemd).

Oud-liberalen[bewerken]

De Oud- of Vrij-Liberalen waren al sinds de jaren 1880 een stroming in de heterogene liberale kamerfractie. Ze vielen vooral op door hun verzet tegen de kiesrechtuitbreiding. Zij veroorzaakten mede de val van het kabinet-Van Tienhoven, waarna zijzelf in het kabinet-Röell Nederland regeerden. In het daaropvolgende kabinet-Pierson was hun aanvoerder Willem Hendrik de Beaufort minister van buitenlandse zaken.

Na de periode-Kuyper wonnen de liberalen in 1905 de verkiezingen. Ze behaalden echter 48 zetels, en waren voor een meerderheid aangewezen op de steun van de zeven socialisten. Op die basis wilden de oud-liberalen niet regeren, en De Meester vormde een liberaal minderheidskabinet zonder steun van De Beaufort en de zijnen. Dezen richtten een jaar later officieel een eigen partij op.

Fusie[bewerken]

Op 16 april 1921 ging de Bond van Vrije Liberalen samen met onder meer de Economische Bond en Liberale Unie op in de Liberale Staatspartij "De Vrijheidsbond".

Kopstukken[bewerken]

Fractievoorzitters in de Tweede Kamer[bewerken]

(in deze periode was de term Kamerclub gangbaarder dan fractie)

Nuvola single chevron right.svg Zie: Alle Tweede Kamerleden van de Bond van Vrije Liberalen

Partijvoorzitters[bewerken]