Boodschappentas

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Een boodschappentas is een tas voor het vervoer van boodschappen.

In de jaren vijftig en zestig van de twintigste eeuw was het in Nederland nog gewoonte een eigen tas mee te nemen naar een winkel om daarin de boodschappen mee naar huis te nemen, de boodschappentas. Deze tassen werden van veel verschillende materialen gemaakt, waaronder kunststoffen, natuurvezels of sterk papier (gemaakt volgens het "kraft proces"). Oudere mensen die verder moesten lopen gebruikten vaak een boodschappentas op wielen.

In de jaren zeventig en daarna gaf men in winkels met reclame bedrukte plastic tassen mee voor de gekochte producten. Eind jaren negentig begon men zich te realiseren dat het gratis weggeven van plastic boodschappentassen belastend is voor het milieu. De milieubelasting wordt veroorzaakt aan de productiekant door het gebruik van grondstoffen en energie en aan de andere kant door het afval dat overblijft. Een methode om verspilling tegen te gaan is de consumenten te laten betalen voor een tas. Dit leidt vaak tot hergebruik van tassen.

In meerdere landen in Afrika nam het milieuprobleem (visueel en vervuiling) als gevolg van rondzwervende plastic zakken zodanige vormen aan dat deze landen besloten ze te verbieden (2006). In plaats daarvan werd de bevolking aangespoord weer tassen, gevlochten van natuurvezels, te gebruiken. Dit was ook de gewoonte vóór het gebruik van plastic en zou ook werkgelegenheid scheppen.

In westerse landen is er geen trend waarneembaar om plastic zakken (of tassen) te verbieden. Echter, het gebruik van duurzaam materiaal en hergebruik van boodschappentassen wordt wel aanbevolen door milieuactivisten. Het afvoeren van verpakkingsmaterialen, waaronder ook de boodschappentassen, heeft geen prioriteit omdat dit afvalmateriaal, veelal polyethyleen, in energiecentrales kan worden gebruikt als brandstof. Dit materiaal is te beschouwen als gewenste brandstof, want bij verbranding worden er geen schadelijke stoffen geproduceerd. Het huishoudelijk afval krijgt door de toevoeging van de boodschappentassen een energetische meerwaarde.

In Nederland kost een draagtas van dun plastic in de supermarkt vaak ongeveer 25 cent. Bij andere winkels krijgt men vaak een plastic tas gratis, met een grootte afhankelijk van het gekochte. Er gaan stemmen op en er is een proef gaande om dit tegen te gaan.[1][2]

In België zijn er meerdere handelzaken die met milieu- of natuurverenigingen een overeenkomst hebben gesloten om dit afval uit het milieu te houden. Zij storten enkele eurocenten op de rekening van deze verenigingen voor elke klant die de winkel verlaat zonder deze wegwerptas.

In sommige winkels in bijvoorbeeld Engeland worden boodschappentassen gebruikt van een plasticmateriaal dat, blootgesteld aan lucht en ultraviolet licht, versneld afbreekt en zo minder schadelijk zou zijn voor het milieu.

In winkels in bijvoorbeeld Canada wordt de consument vaak gevraagd te kiezen tussen een papieren zak of een van plastic. De gedachte is dat deze consument dan een weloverwogen afweging maakt tussen vermeende mileubelasting of gebruiksgemak. Een papieren tas heeft echter ook effecten op het milieu, vooral aan de kant van de fabricage.

Bronnen, noten en/of referenties