Boris Johnson

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Boris Johnson
Johnson geeft een toespraak na zijn overwinning in de burgemeestersverkiezingen van 2008
Johnson zwaait met de olympische vlag tijdens de afsluitingsceremonie van de Olympische Spelen van 2012

Alexander Boris de Pfeffel Johnson (New York City, 19 juni 1964) is een Brits politicus, journalist, schrijver en historicus. Hij dient sinds 2008 als burgemeester van Londen.

Politieke loopbaan[bewerken]

Na in 1997 een verkiezing als parlementslid te hebben verloren, lukte het Johnson in 2001 wel om parlementslid te worden, voor Henley-on-Thames. In 2004 werd hij minister voor kunst in het schaduwkabinet van de Conservative Party en vicevoorzitter van de partij, maar al in november van dat jaar werd hij afgezet door partijleider Michael Howard nadat hij gelogen had over beschuldigingen van een buitenechtelijke relatie met journaliste Petronella Wyatt, die adjunct-hoofdredacteur van The Spectator was. Een jaar later werd hij weer minister in het schaduwkabinet, ditmaal voor onderwijs. In 2006 kwamen nieuwe beschuldigingen over een buitenechtelijke relatie, maar partijleider David Cameron koos ervoor om de zaak ditmaal te negeren.

Op 1 mei 2008 werd hij tot burgemeester van Londen gekozen als kandidaat van de de Conservative Party. Met een opkomst van 45% kreeg hij 1.168.738 stemmen tegenover 1.028.966 voor de zittende burgemeester Ken Livingstone. In zijn eerste termijn als burgemeester besteedde Johnson veel aandacht aan het openbaar vervoer. Zo heeft hij het gebruik van alcohol in de metro van Londen verboden, en verving hij de impopulaire harmonikabussen door een moderne uitvoering van de traditionele dubbeldekkers. Daar stond tegenover dat de prijzen met meer dan de helft stegen.[1] Voor zijn tweede termijn bepleit hij meer metrotreinen zonder bestuurder, naar het voorbeeld van de Docklands Light Railway in Oost-Londen.

Johnson kreeg tijdens de sluitingsceremonie van de Olympische Zomerspelen van 2008 de Olympische vlag overhandigd door IOC-voorzitter Jacques Rogge. Daarna hield hij een toespraak voor de Britse ploeg, waarin hij het aftellen naar de Olympische Zomerspelen van 2012, die in Londen gehouden zullen worden, onderstreepte met de woorden: Pingpong is coming home! [2]

Johnson startte een programma voor de introductie van stadsfietsen. Deze variant van de witte fiets wordt wel "Boris Bike" genoemd en staat officieel bekend onder de naam Barclays Cycle Hire. Dit programma wordt bekritiseerd omdat het te duur zou zijn, maar Johnson belooft dat het rond 2015 break-even zal draaien.[3] Zelf fietst de burgemeester graag door de stad, waarbij hij in november 2009 wist te voorkomen dat een vrouw door een groep tieners gemolesteerd werd.

Op 4 mei 2012 versloeg Johnson zijn uitdager (en voorganger) Ken Livingstone bij de burgemeestersverkiezingen en werd hij opnieuw verkozen als burgemeester van Londen voor een termijn van vier jaar. In augustus 2014 kondigde hij, na langdurige speculatie, aan volgend jaar opnieuw kandidaat voor het Lagerhuis te willen worden. Hij wordt gezien als een serieuze kandidaat-opvolger van premier Cameron.[4]

Johnson staat bekend om zijn excentrieke persoonlijkheid en de vele affaires en controverses die hem omgeven. Hij is in het verleden beschuldigd van buitenechtelijke relaties, racistische uitspraken en een rol in een geplande poging om een journalist in elkaar te slaan. In 2006 bood hij zijn verontschuldigingen aan Papoea-Nieuw-Guinea aan, na in een column het land met "orgies van kannibalisme en opperhoofdmoorden" te hebben geassocieerd. In oktober 2007 stond Arnold Schwarzenegger klaar om te spreken op het jaarlijkse partijcongres van de Conservative Party terwijl Johnson een rommelige toespraak gaf om zijn burgemeesterskandidatuur aan te kondigen. Schwarzenegger, niet wetende dat hij gefilmd werd, fluisterde duidelijk hoorbaar naar zijn assistenten: This guy is fumbling around all over the place ("Deze kerel rommelt maar wat aan"). Ook tijdens de burgemeesterscampagne in 2008 viel hij op door zijn bizarre uitspraken. Zo verkondigde hij: "Als u op de 'Conservative Party' stemt, zal uw vrouw grotere borsten krijgen en zal uw kans een BMW M3 te rijden toenemen."

Biografie[bewerken]

Boris Johnson is de achterkleinzoon van Ali Kemal, een Turkse journalist die begin 20e eeuw kortstondig als minister van binnenlandse zaken diende in de Ottomaanse regering van grootvizier Ahmed Tevfik Pasja. Johnsons Turkse overgrootouders emigreerden in 1910 naar het Verenigd Koninkrijk en tijdens de Eerste Wereldoorlog, waarin het Osmaanse Rijk aan de Duits-Oostenrijkse kant vocht, nam zijn grootvader de Britse nationaliteit aan en veranderde zijn achternaam naar Johnson, de meisjesnaam van zijn Britse vrouw. Andere overgrootouders waren de suffragette Millicent Fawcett en een Duitse prins. Stanley Johnson, de vader van Boris, is journalist, schrijver en voormalig Brits parlementslid en topambtenaar van de Europese Unie.

Johnson studeerde aan de Universiteit van Oxford en de Europese School in Brussel en werd hierna journalist. Hij begon zijn loopbaan bij The Daily Telegraph in 1987 en diende van 1994 tot 1999 als de EU-correspondent van deze krant. Hierna was hij tot 2005 hoofdredacteur van het tijdschrift The Spectator.

Johnson heeft vier autobiografische boeken en twee romans geschreven. Hij heeft ook een documentairereeks voor de BBC geproduceerd, The Dream of Rome (2006), waarin hij vergelijkingen trekt tussen de Europese Unie en het Romeinse Rijk. Hij kreeg veel bekendheid door zijn optredens in het BBC-programma Have I Got News For You, waaronder vier keer als presentator. Hiervoor werd hij in 2004 genomineerd voor een BAFTA-prijs. In 2006 kwam een biografie van Johnson uit, Boris: The Rise of Boris Johnson geschreven door Andrew Gimson.

Johnson is getrouwd en heeft vier kinderen.

Bibliografie[bewerken]

Boeken over Boris Johnson[bewerken]

  • Andrew Gimson: Boris: The Rise of Boris Johnson. (Simon & Schuster, 2006) ISBN 0-7432-7584-5
  • Iain Dale: The Little Book of Boris (Harriman House, 2007) ISBN 978-1905641-64-2
  • Giles Edwards Boris v. Ken. How Boris Johnson won London (Politico's Publishing Ltd., 2008) ISBN 978-184275-225-8
  • A. Vasudevan The thinking man's idiot: The Wit and Wisdom of Boris Johnson (New Holland Publishers, 2008) ISBN 978-1-84773-359-7

Externe links[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties