Brats

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Brats
Regie James Parrott
Leo McCarey
Producent Hal Roach
Scenario Stan Laurel
Frank Tashlin
Hoofdrollen Stan Laurel
Oliver Hardy
Muziek Marvin Hatley
Montage Richard Currier
Cinematografie George Stevens
Distributie Metro-Goldwyn-Mayer
Première 22 maart 1930
Speelduur 20 minuten
Taal Engels
Land Vlag van Verenigde Staten Verenigde Staten
Voorloper Blotto
Vervolg Below Zero
(en) IMDb-profiel
Portaal  Portaalicoon   Film

Brats is een korte film van Laurel en Hardy uit 1935. De film werd geregisseerd door James Parrott. Laurel en Hardy hebben beide een dubbelrol in de film.

Verhaal[bewerken]

Leeswaarschuwing: Onderstaande tekst bevat details over de inhoud en/of de afloop van het verhaal.

De vrouwen van Laurel en Hardy gaan een avondje weg, waardoor Laurel en Hardy zelf op hun twee zonen moeten passen. Ze hopen de avond rustig door te kunnen brengen met dammen en snooker, terwijl hun kinderen in bed liggen.

De jochies halen echter veel kattenkwaad uit, en halen het bloed onder hun vaders nagels vandaan. Ook maken ze elkaar het leven zuur en proberen zo lang mogelijk op te blijven. Uiteindelijk gaan ze toch slapen en Oliver zingt "Go to sleep my baby". Dat werkt totdat Stan een regel meezingt en de jochies wakker schrikken. Als ze een glaasje water krijgen, gaan ze slapen. Stan wil dit halen maar Oliver houdt hem tegen: "You might spill it". Helaas: de ondeugden hebben de kraan van de badkuip open laten staan en de badkamer staat blank. Zodra Oliver de badkamerdeur opentrekt worden ze onder een vloedgolf bedolven.

Rolverdeling[bewerken]

Achtergrond[bewerken]

Laurel en Hardy spelen in de film zowel zichzelf als hun twee zoons op wie ze moeten passen. Om hen er voor hun rol als kinderen kleiner uit te laten zien, werden deze scènes opgenomen op een set met extra groot meubilair. Er zijn geen optische trucs zoals forced perspective uitgehaald.

Brats was een van de vier korte Laurel en Hardy-geluidsfilms die in 1937 opnieuw werd uitgebracht met een nieuw geluidsspoor door Leroy Shield. De andere waren Blotto, County Hospital en Perfect Day.

Externe link[bewerken]