Britse mijnwerkersstaking van 1984/85

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Demonstratie voor de mijnwerkersstaking in Londen, 1984

De Britse mijnwerkersstaking van 1984-85 was een arbeidsconflict binnen de kolenmijnbouw van Groot-Brittannië. De staking werd georganiseerd door de National Union of Mineworkers (NUM), dat onder leiding stond van Arthur Scargill. Scargill had het besluit om te gaan staken echter nooit in stemming gebracht onder vakbondsleden. Daarmee zou volgens sommigen de staking onofficieel en ondemocratisch zijn. Dit zorgde voor onderlinge verdeeldheid bij de mijnwerkers. De BBC omschreef de staking als "the most bitter industrial dispute in British history." ("het meest bittere arbeidsconflict in de Britse geschiedenis").[1]

Toedracht[bewerken]

Een badge van de NUM om de Britse mijnwerkersstaking van 1984 te steunen.

Onder de Labour-regering van Clement Attlee werd Groot-Brittannië's koolindustrie in 1947 genationaliseerd. Nadat Margaret Thatcher in 1979 werd verkozen als premier van Groot-Brittannië en Noord-Ierland, moest de koolindustrie het in de jaren tachtig met minder overheidssubsidie doen. De spanningen tussen het kabinet van Thatcher en de vakbonden liepen op. Het kabinet van Thatcher was van mening dat de NUM de markt beïnvloedde en de kans op inflatie vergrootte. Tussen 1979 en 1981 gingen twee miljoen banen in de industrie verloren. Dit zou volgens sommigen komen door het beleid van premier Thatcher. Anderen zagen dit als een onvermijdelijk gevolg van decennia van nationalisatie van onproductieve industrieën in relatie met stijgende concurrentie van goedkopere producenten. Na een ternauwernood afgewende staking in 1981, kondigde de regering op 6 maart 1984 haar voornemen aan om twintig kolenmijnen te sluiten. Op langere termijn zouden nog eens zeventig mijnen worden gesloten. Na deze bekendmaking legden de arbeiders spontaan hun werk neer, en begon in maart de staking. Tijdens de Battle of Orgreave raakten 5000 mijnwerkers en 5000 politieagenten slaags met elkaar.

Afloop[bewerken]

De staking eindigde op 3 maart 1985, nadat de leden van de NUM instemden om het werk weer op te pakken. De gebeurtenis was een bepalend moment binnen de Britse arbeidsverhoudingen. De nederlaag van de stakers verzwakte de Britse vakbeweging. Het werd ook gezien als een grote politieke overwinning voor Margaret Thatcher en de Conservative Party. De staking wordt gezien als een symbolische strijd, aangezien de NUM toentertijd werd gezien als een van de sterkste vakbonden van Groot-Brittannië. De NUM zou verantwoordelijk zijn voor het aftreden van de Conservatieve regering van Edward Heath als gevolg van de staking van 1974. In tegenstelling tot de stakingen in de jaren zeventig, eindigden de stakingen in de jaren tachtig meestal met verlies voor de vakbonden. Het kabinet van Thatcher kon haar conservatieve begrotingsprogramma doorvoeren. De politieke macht van de NUM, en van de meeste andere Britse vakbonden, werd sterk gereduceerd. Er vielen drie doden als gevolg van de gebeurtenissen rondom de staking: twee stakers en een taxichauffeur die een niet-staker naar het werk bracht.

Gevolgen[bewerken]

Het resterende, en sterk gereduceerde, deel van de Britse koolindustrie werd in december 1994 geprivatiseerd. De firma kwam bekend te staan onder de naam UK Coal. Daar er in 1983 nog 174 werkende mijnen waren in Groot-Brittannië, waren er in 2009 nog zes over. In voormalige koolwinningsgebieden nam de armoede toe. Een onderzoek van de EU uit 1994 toonde aan dat de plaats Grimethorpe, in zuiden het van Yorkshire, de armste regio in Groot-Brittannië was.[2] In 2013 werd in het Verenigd Koninkrijk voor 60 miljoen ton aan steenkool verbruikt. 50 miljoen ton aan steenkool werd geïmporteerd.[3]

Externe links[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties
  1. (en) 1984: The beginning of the end for British coal. Londen: BBC News. Geraadpleegd op 20 december 2014.
  2. (en) McVeigh, K. (2015). Grimethorpe, the mining village that hit rock bottom - then bounced back. The Guardian. Geraadpleegd op 8 maart 2015.
  3. (en) http://www.coalimp.org.uk/3.html