Bruidsschat
Een bruidsschat of bruidsgift is een gift dat een meisje of bruid mee krijgt als ze in het huwelijk treedt. De hoogte van de bruidsschat wordt bepaald door onderhandelingen tussen de twee families.
Islam [bewerken]
In landen als India en Pakistan is het geven van een bruidsschat verboden, maar het gebruik is moeilijk uit te roeien. Een beter opgeleide man zal een hogere bruidsschat kunnen eisen. De familie van de bruid moet soms veel geld lenen om hun dochter te kunnen uithuwelijken.
In de islam betaalt de bruidegom een bruidsschat (mahr) aan de bruid. Dit is tegenwoordig meestal een symbolisch bedrag, bijvoorbeeld een euro. Deze mahr wordt vastgesteld door de echtgenote, het is toegestaan dat de vader van de echtgenoot zijn zoon financieel bijstaat.
Doel [bewerken]
Ook in het oude Europa was het de gewoonte om een bruidsschat te betalen. Dit gebruik was erkend in de middeleeuwen tot in de nieuw(st)e tijd. De bruidsschat kan gelden als waarborg, indien het huwelijk wordt ontbonden dan kan de bruid haar schat terug eisen van haar man. Tijdens de fase van onderhandeling wordt hier rekening mee gehouden. Indien er geen akkoord wordt bereikt over het bedrag, kan de vader van de bruid zijn dochter verbieden dit huwelijk aan te gaan.
Bij oude nobele families werd de bruid ook altijd voorzien van een uitzet, die werd vastgelegd bij de besprekingen die een huwelijk vooraf gaan. Meestal waren kostbare kant, porselein en dure juwelen geliefkoosde giften. De bruidsschat van Louise Marie van Orléans bedroeg 120.000 goudfranken en juwelen ter waarde van 4 miljoen goudfranken.[1]
Kloosterzuster [bewerken]
Indien een katholiek meisje besloot toe te treden tot een slotklooster, werd er verwacht dat ze na haar noviciaat een bruidsschat (dote) in het klooster bracht. Men spreekt van bruidsschat, omdat het meisje bruid van Christus werd, in kerk -juridische context. Zeker voor de hiërarchische koorzusters was deze regel strikt van toepassing. Soms werden ook giften geschonken zoals een gebrandschilderd glasraam, dure kazuifel of een liturgisch voorwerp. Indien het om een meisje van adel ging, werd er een grote bruidsschat geschonken. Deze som werd dan aan de overste overhandigd, die het geld beheerde. Indien het meisje besloot haar gelofte te verbreken kreeg ze haar bruidsschat terug om in haar directe noden te voorzien. Na de dood van de zuster ging dit bedrag met de rente naar de gemeenschap.
| Bronnen, noten en/of referenties |
 |
Zoek bruidsschat op in het WikiWoordenboek. |
