Bruno Taut

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Bruno Taut (Koningsbergen, 4 mei 1880 - Istanbul, 24 december 1938) was een Duits architect, stedenbouwkundige en publicist werkzaam tijdens de Weimarrepubliek.

Biografie[bewerken]

Titelpagina Forum, jaargang XXVI, 1975
Luchtfoto van de Hufeisensiedlung
Voorgevel Hufeisensiedlung

Taut volgt een opleiding tot architect in Koningsbergen in de school voor bouwnijverheid. In 1902 verhuist hij naar Berlijn waar hij werkt op het bureau van Jugendstilarchitect Bruno Möhring die naar Weens voorbeeld (Otto Wagner) o.a. de Hochbahn ontwierp en bouwde. Tussen 1904 en 1908 is hij werkzaam bij de Stuttgartse professor Theodor Fischer, de leidende architect van de traditionalistische Zuid-Duitse school. Taut krijgt er de kans zijn eerste zelfstandig werk te maken waarbij de verzelfstandiging van de kleurtoepassing opvalt. Vervolgens keert hij terug naar Berlijn om er aan de Technische Hogeschool te Charlottenburg kunstgeschiedenis en stedenbouw te studeren.

Vanaf 1908 leidt hij een eigen bureau als architect en ontwerpt een eenvoudig turbinenhuis, daarna een aantal woongebouwen sterk beïnvloed door Otto Wagner. Een bekend werk is het palazzoachtige woongeheel (Siedlung) Kottbuserdam met sterk geprofileerde gevels en het perspectivisch aanwenden van kleurtonen en schaduwen. Zijn oudere collega Herman Muthesius stelt hem voor om een studiereis te ondernemen naar Engeland om de tuinsteden te bestuderen. Muthesius stelt Taut ook voor aan Walter Gropius, een leidende figuren van de Deutscher Werkbund.

In 1919, na de Duitse nederlaag tracht hij de Novemberrevolutie uit te breiden tot het kunstendomein. Samen met Walter Gropius en Hans Scharoun eist men het slechten van de huidige fundamenten van de architectuur en de verdwijning van de persoonlijkheid van de kunstenaar.

Tussen 1921 en 1924 bekleedt Taut de functie van stadsarchitect in Maagdenburg waar hij in zijn ontwerpen kleur als zelfstandig element benadrukt. Tussen 1924 en 1931 was hij hoofdarchitect van de Berlijnse particuliere immobiliënmaatschappij GEHAG en bouwde in die periode 12000 woningen. Hij en zijn team werken verschillende wooncomplexen (Gross-Siedlungen) uit waaronder de Hufeisensiedlung (Hoefijzernederzetting) in Berlijn-Britz. De firma GEHAG bestaat nog steeds en gebruikt een hoefijzer als logo. Deze Siedlung is een van de eerste projecten op het gebied van sociale woningbouw en onderdeel van de nederzetting Britz/Fritz Reuter-Stadt. Het geheel is voorzien van platte daken, is helder en luchtig en bevat tuinen met de modernste technische uitrustingen zoals gas, elektrische verlichting en badkamers. Het geheel staat sinds 2008 op de werelderfgoedlijst als onderdeel van de inschrijving Modernistische woonwijken in Berlijn.

Vanaf 1930 is Taut werkzaam als hoogleraar Stedenbouw aan de Technische Hogeschool in Berlijn-Charlottenburg. In 1932 krijgt hij een opdracht in Moskou voor de inrichting van een kantoor voor het stadsbestuur. In 1933 keert hij terug naar Berlijn waar hij de vlucht neemt naar Zwitserland voor het opkomend nazisme. Daarna vestigt Taut zich in Takasaki, Japan, waar hij drie boeken schrijft over de Japanse architectuur en inrichtingen doet. In 1936 wijkt hij verder uit naar Turkije waar hij de leiding op zich neemt van de Academie voor Schone Kunsten in Istanboel. In 1938 overlijdt hij in Istanboel.

Bibliografie[bewerken]

  • Forum, themanummer rond Bruno Taut, jaargang XXVI, 1975.