Bunsenbrander

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Bunsenbrander

De bunsenbrander is een regelbare gasvlam die wordt gebruikt in het laboratorium onder andere om reageerbuizen, erlenmeyers en kolven te verwarmen, entogen te steriliseren, etc. Bij het gebruik van glaswerk boven een bunsenbrander wordt vaak een vlamverdeler (zoals een draadnet) gebruikt.

De brander werkt meestal met aardgas, is circa 15-20 cm hoog, en staat op een stevige voet om te voorkomen dat hij omvalt. Soms is er een waakvlam aanwezig. De gas- en de luchttoevoer kunnen afzonderlijk worden geregeld. Door het regelen van de luchttoevoer kan de toevoer van zuurstof worden geregeld en daarmee de temperatuur en de kleur van de vlam, hoe meer zuurstof hoe heter.

De brander werd niet uitgevonden door Robert Bunsen, maar door een van zijn assistenten die verbeteringen aanbracht in een model eerder ontwikkeld in het laboratorium van Michael Faraday.

Tegenwoordig wordt ook vaak een Teclu-brander gebruikt (die ten onrechte vaak bunsenbrander genoemd wordt). Die werkt op hetzelfde principe, maar de zuurstoftoevoer is verbeterd door hem de toevoer conisch te maken. Daarom kan met de Teclu-brander een hogere temperatuur worden bereikt.