Byzantijns-Arabische oorlogen

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Het Arabische Rijk onder I Mohammed (630-632), II Aboe Bakr (632-634), III Omar (634-644), IV Uthman (644-656)

De Byzantijnse-Arabische oorlogen waren de oorlogen die de Byzantijnse legers moesten voeren tegen de oprukkende Arabische legers tussen de 7e en de 11e eeuw. De oorlogen startten met de opkomst van de islam in de 7e eeuw en gingen door totdat de Arabieren zelf verslagen werden door de Turkse volkeren, zoals de Seltsjoeken. Uiteindelijk versloegen de Turkse Ottomanen het Byzantijnse Rijk definitief in 1453.

Het gemak waarmee de Arabieren de gebieden in Syrië en Egypte veroverden kan deels verklaard worden door de steun die zij kregen van de christelijke monofysieten, die door Byzantium tot ketters waren verklaard en door hen vervolgd en onderdrukt werden [1]. De monofysietische bevolking van het midden-oosten verwelkomde daarom de Arabische legers als 'bevrijders' van het byzantijnse juk.

Als we spreken over het Arabische Rijk, dan spreken we over het Kalifaat van de Rashidun en het Kalifaat van de Omajjaden, die hun basis hadden op het Arabisch Schiereiland. De Abbasiden hadden als hoofdstad Bagdad in het huidige Irak.

Wat vooraf ging[bewerken]

De Byzantijns-Perzische oorlogen hadden het Byzantijnse Rijk zodanig verzwakt en de val van het Sassanidische Rijk teweeg gebracht. De oorlogen begonnen toen de Arabieren de vazalstaten van de Ghassaniden en de Lakhmiden van Al-Hirah aanvielen. Dit resulteerde in een volledige oorlog waarbij de Levant werd veroverd.

Verovering van Perzië (633-651)[bewerken]

Byzantijns-Arabische oorlogen (634-750)[bewerken]

Verovering van de Levant (634-638)[bewerken]

Verovering van Noord-Afrika (639-709)[bewerken]

Verovering van Armenië (642-653)[bewerken]

In 653 wordt het Emiraat van Armenië gesticht of al-Arminiya

Verovering van Cyprus (654-688)[bewerken]

Verovering van Anatolië (634-740)[bewerken]

Zeeslagen[bewerken]

Byzantijns-Abbasidische oorlogen (750-1055)[bewerken]

Emiraat Kreta (824-961)[bewerken]

Emiraat Sicilië (827-1091)[bewerken]

Oorlog tegen Al-Mu'tasim[bewerken]

Emiraat Bari (847-871)[bewerken]

Poging het Emiraat Kreta te heroveren (900-912)[bewerken]

Onder Nikephoros II Phokas[bewerken]

Onder Johannes I Tzimiskes[bewerken]

  • Herovering van een deel van Mesopotamië (972)
  • Herovering van een deel van Syrië tot aan Jeruzalem (975)

Ontwikkelingen in de 10de en 11de eeuw[bewerken]

Tijdens de 10de eeuw veranderde de machtsposities in het Kalifaat van de Abbasiden. In 945 veroverden de Buyiden (Iran) de hoofdstad Bagdad en in 969 veroverden de Fatimiden (Noord-Afrika) Egypte en in een snel tempo heel Palestina en Syrië.

In Centraal-Azië ontstaat er nieuwe mogendheid onder de impuls van de Kyptsjaken, die een machtige confederatie oprichten, die de meeste Turkse stammen zal verenigen. Een stam, de Seltsjoeken zal voor de Kaspische Zee, een andere stam de Koemanen, zal ten noorden van de Kaspische Zee, Byzantium bereiken. Vanaf 1055 spreken we niet meer over Byzantijns-Arabische oorlogen, maar over Byzantijns-Turkse oorlogen.

De Abbasiden kaliefen worden marionettenkoningen.

Niettemin dat Basileios II Boulgaroktonos terug weer een sterk Byzantijns Rijk op de kaart zette, zal hij nooit een vuist kunnen maken. Dertig jaar later hield de Macedonische dynastie op te bestaan (1056).

Nuvola single chevron right.svg Zie Byzantijns-Seltsjoekse oorlogen voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

Zie ook[bewerken]


Bronnen, noten en/of referenties
  1. (fr) René Grousset, Les croisades, p. 6, Presses Universitaires de France, 1948,