Camilo José Cela

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Nobelprijswinnaar  Camilo José Cela
11 mei 191617 januari 2002
Camilo José Cela
Camilo José Cela
Geboorteland Spanje
Geboorteplaats Iria Flavia, Spanje
Nationaliteit Spaans
Plaats van overlijden Madrid, Spanje
Nobelprijs Literatuur
Jaar 1989
Reden "Voor rijk en intensief proza, dat met ingehouden compassie een uitdagende visie op de kwetsbaarheid van de mens vormt."
Voorganger(s) Nagieb Mahfoez
Opvolger(s) Octavio Paz
Bekende werken La colmena
Bronzen beeld van een zittende Camilo José Cela

Camilo José Manuel Juan Ramón Francisco de Jerónimo Cela Trulock (Iria Flavia, 11 mei 1916 - Madrid, 17 januari 2002) was een Spaans schrijver. Hij is geboren in Iria Flavia, in het district Padrón, in de provincie A Coruña. In 1989 won Cela de Nobelprijs voor de Literatuur.

Zijn vader was Spaans, zijn moeder Engels, zijn grootvader had in Spanje gewerkt aan het aanleggen van de eerste spoorlijn in de regio. In 1931/1932 ligt Cela in een sanatorium in Guadarrama, hij heeft tuberculose opgelopen. Die tijd gebruikt hij om enorm veel te lezen.

In 1934 startte hij zijn studie aan de medische faculteit van de Complutense Universiteit van Madrid. Hij liet medicijnen al gauw liggen en neemt lessen op de faculteit der letteren en filosofie. Hier ontmoette hij Pedro Salinas, die er les geeft. Aan hem laat Cela zijn eerste gedichten zien, Salinas moedigde hem aan om door te gaan. Via vrienden als Alonso Zamora Vicente en María Zambrano y Miguel Hernández komt hij ook in kringen van de Madrileense intellectuelen, wat stopt met de oorlog. In de Spaanse Burgeroorlog streed hij aan de kant van Franco, later zou hij de Franco-dictatuur afzweren en een onafhankelijke positie innemen. Cela raakt aan het front gewond en slijt weer de nodige tijd in een ziekenhuis.

In 1940 gaat Cela Rechten studeren. Cela’s eerste werk werd gepubliceerd toen hij 26 jaar oud was, in 1942: "La familia de Pascual Duarte" (de familie van Pascual Duarte).Het werk wordt door de critici enthousiast ontvangen, maar het brengt hem wel direct in conflict met de kerk, die een tweede uitgave van het boek verbiedt (de tweede uitgave wordt in Buenos Aires uitgegeven). Cela besluit zijn studie te stoppen en zich geheel aan de literatuur te wijden.

In 1944 trouwt Cela met María del Rosario Conde Picavea, uit het huwelijk komt zijn enige zoon voort, Camilo José Cela Conde. In 1948 zou het huwelijk al weer stranden. Verder stelt Cela in die tijd zijn schilderwerken ten toon.

Zijn bekendste werk was "La colmena" (de bijenkorf), gepubliceerd in Buenos Aires, in 1951. Het boek werd in Spanje gelijk verboden. In 1954 verhuisde Cela naar Majorca, waar hij een groot deel van zijn leven zou blijven. Hier maakt Cela ook kennis met Ernest Hemingway. In 1956 verscheen het tijdschrift Papeles de Son Armadans. Cela was hiervan de hoofdredacteur.
In 1957 werd Cela tot lid gekozen van de Real Academia Española, zijn intree-rede op 26 mei ging over het literaire werk van de schilder Solana In 1962 publiceert Cela Gavilla de fábulas sin amor, wat door Picasso geïllustreerd wordt..

Na het overlijden van Franco werd Cela door de koning van Spanje benoemd tot lid van de Senaat van de eerste democratische Cortes. Als senator hield hij zich bezig met het herzien van de grondwet, zoals deze door het parlement voorbereid werd.

In de jaren erna zou Cela blijven publiceren. De stijl van Cela was er een van donker realisme. Hij heeft zo’n 70 boeken gepubliceerd, waaronder een aantal reisboeken. In 1991 trouwt Cela met Marina Castaño. Cela overleed in 2002 in Madrid.

Prijzen[bewerken]

Cela heeft in zijn leven vele prijzen mogen ontvangen. Een klein aantal daarvan:

Cela heeft eredoctoraten gekregen aan diverse universiteiten:

Werken[bewerken]

Poëzie

  • Pisando la dudosa luz del día (1936; 1e druk 1945)
  • El monasterio y las palabras (1945)
  • Cancionero de la Alcarria (1948)
  • Tres poemas galegos (1957)
  • Reloj de arena, reloj de sol, reloj de sangre (1989)
  • Poesía completa (1996)

Romans

  • La familia de Pascual Duarte (1942)
  • Pabellón de reposo (1943)
  • Nuevas andanzas y desventuras de Lazarillo de Tormes (1944)
  • La colmena (1951)
  • Mrs. Caldwell habla con su hijo (1953)
  • La catira (1955)
  • Tobogán de hambrientos (1962)
  • San Camilo 1936 (1969)
  • Oficio de tinieblas 5 (1973)
  • Mazurca para dos muertos (1983)
  • Cristo versus Arizona (1988)
  • El asesinato del perdedor (1994)
  • La cruz de San Andrés (1994)
  • Madera de boj (1999)

Novelles

  • Timoteo el incomprendido (1952)
  • Santa Balbina 37, gas en cada piso (1952)
  • Café de artistas (1953)
  • El molino de viento (1956)
  • La familia del héroe (1965)
  • El ciudadano Iscariote Reclús (1965)

Verhalen

  • Esas nubes que pasan (1945)
  • El bonito crimen del carabinero (1947)
  • El gallego y su cuadrilla (1949)
  • Nuevo retablo de don Cristobita (1957)
  • Los viejos amigos (1960)
  • Gavilla de fábulas sin amor (1962)
  • El solitario y los sueños de Quesada (1963)
  • Toreo de salón (1963)
  • Once cuentos de fútbol (1963)
  • Izas, rabizas y colipoterras (1964)
  • Nuevas escenas matritenses (7 series, 1965-1966)
  • Rol de cornudos (1976)
  • Las orejas del niño Raúl (1985)
  • Vocación de repartidor (1985)
  • La bandada de palomas (1987)
  • Los Caprichos de Francisco de Goya y Lucientes (1989)
  • El hombre y el mar (1990)
  • Cachondeos, escarceos y otros meneos (1991)
  • La sima de las penúltimas inocencias (1993)
  • La dama pájara (1994)
  • Historias familiares (1999)

Reisverhalen

  • Viaje a la Alcarria (1948)
  • Ávila (1952)
  • Del Miño al Bidasoa (1952)
  • Judíos, moros y cristianos (1956)
  • Primer viaje andaluz (1959)
  • Páginas de geografía errabunda (1965)
  • Viaje al Pirineo de Lérida (1965)
  • Madrid (1966)
  • Barcelona (1970)
  • Nuevo viaje a la Alcarria (1986)
  • Galicia (1990)

Memoires

  • La rosa (1959)
  • Memorias, entendimientos y voluntades (1993)

Theater

  • María Sabina (1967)
  • Homenaje a El Bosco I. El carro del heno o el inventor de la guillotina (1969)
  • Homenaje a El Bosco II. La extracción de la piedra de la locura o la invención del garrote (1999)