Carbapenem

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Algemene structuur van Carbapenem.

De carbapenems vormen een groep antibiotica behorend tot de β-lactam antibiotica. Het zijn bactericide middelen, dat wil zeggen dat ze bacteriën doden. De carbapenems worden beschouwd als de laatste klasse van antibiotica waarvoor bacteriën vaak nog gevoelig zijn.

Het werkingsmechanisme berust op een verstoring van de synthese (vorming) van de celwand van de bacterie. De carbapenems hebben een breder spectrum (werkingsgebied) dan de andere β-lactam antibiotica zoals de penicillines en cefalosporines doordat ze resistent zijn tegen de door sommige bacteriën geproduceerde β-lactamases. Resistentie (ongevoeligheid) tegen carbapenems berust meestal op vorming van bacterieel carbapenemase (carbapenemasevormers).

De bacteriën die gevoelig zijn voor carbapenems zijn de meeste gram-positieve en gram-negatieve en anaerobe bacteriën. Meticillineresistente stafylokokken (MRSA), enterokokken, Pseudomonas aeruginosa, en intracellulaire bacteriën zoals Chlamydia, Mycoplasma, Rickettsia en Legionella zijn resistent. Door hun brede werkingsspectrum en het risico op het ontstaan van resistentie worden ze terughoudend gebruikt.

De carbapenems die in Nederland zijn geregistreerd zijn meropenem, ertapenem, doripenem en imipenem/cilastatine. Ze kunnen alleen intraveneus (door een infuus in een bloedvat) worden gegeven.