Carel Weeber
Carel José Maria Weeber (Nijmegen, 3 december 1937) is een Curaçaos-Nederlands architect.
Inhoud |
Leven en werk [bewerken]
In zijn eerste levensjaar vertrok hij samen met zijn Curaçaose familie naar Curaçao. In 1955 keerde hij terug naar Nederland. Hij kwam per boot aan in Rotterdam om aan de toenmalige Technische Hogeschool Delft bouwkunde te studeren. In 1966, kort na het beëindigen van zijn studie, won hij de Prix de Rome voor Architectuur met een plan voor een nieuw Centraal Station in Amsterdam.
Van 1970 tot 2003 was hij hoogleraar aan de faculteit Bouwkunde van de TU Delft. Tegelijk was hij als architect werkzaam. Enige tijd werkte Weeber onder eigen naam en had een eenmansbureau. Bij het Nederlands paviljoen van de wereldtentoonstelling van 1970 in Osaka werkte hij samen met J.B. Bakema van architectenbureau Van den Broek en Bakema. In 1977 associeerde hij zich met het Architectenbureau van Jan Hoogstad c.s. In 1988 verliet hij dit bureau en richtte hij met Jan Dirk Peereboom Voller, Pi de Bruijn en Frits van Dongen de Architecten Cie op.
Weeber staat bekend als fel tegenstander van de zogeheten Nieuwe truttigheid in de Nederlandse architectuur. Dat was de kleinschalige woningbouw van het einde van de jaren 70, met zijn woonerven. Als tegenreactie ontwierp hij enkele kolossale gebouwen. Weeber nam actief deel aan een Vietnamdemonstratie. Hij ontwierp eind jaren 70 ook een ziekenhuis voor Noord-Vietnam dat geheel in Nederland werd geprefabriceerd, naar Noord-Vietnam werd verscheept en daar in elkaar werd gezet. Later volgden er nog twee ziekenhuizen in Guinee-Bissau en Tanzania. Van 1993 tot 1998 was hij voorzitter van de Bond van Nederlandse Architecten (BNA). In een enquête van de Volkskrant (1997) werd hij door collega-architecten uitgeroepen tot de 'slechtste architect' van Nederland. In 1997 lanceerde hij het begrip "Het Wilde Wonen" als protest tegen de rigide Nederlandse woningbouw, in een interview met Bernhard Hulsman, redacteur van NRC Handelsblad (Cultureel Supplement van 4 april 1997). Een getemde variant van "Het Wilde Wonen" werd het "Gewild Wonen".
Vanaf 2003 noemt hij zich in Nederland ex-architect. Exact 50 jaar na zijn komst naar Nederland, keerde hij in 2005 terug naar Curaçao, waar hij een huis voor zichzelf had ontworpen. Hij reisde zoals hij naar Nederland gekomen was: per boot. Weeber is Ridder in de Orde van de Nederlandse Leeuw. In 2006 ontving hij de Grote Maaskantprijs.
Bekende gebouwen [bewerken]
- Nederlands Paviljoen, Wereldtentoonstelling Osaka 1970, met J.B. Bakema
- De omstreden Zwarte Madonna in Den Haag, afgebroken in 2007
- Studentenflat 'de Struyck' (1996) aan het Rijswijkseplein in Den Haag;
- De Peperklip in Rotterdam-Zuid, waarmee hij de Betonprijs won
- De metrostations in Spijkenisse, waarmee hij in 1986 de Nationale Staalprijs won
- Gevangenis De Schie in Rotterdam
Afbeeldingen [bewerken]
-
De Zwarte Madonna in Den Haag
-
De Peperklip in Rotterdam
-
Gevangenis De Schie
-
metrostation Spijkenisse
Zie ook [bewerken]
Externe link [bewerken]
Bronnen, noten en/of referenties
|
