Carel Weeber

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie

Carel José Maria Weeber (Nijmegen, 3 december 1937) is een Nederlands architect.

Inhoud

1 Leven en werk
2 Bekende gebouwen
3 Afbeeldingen
4 Zie ook
5 Externe link
6 Bronnen, noten en/of referenties

[bewerken] Leven en werk

In zijn eerste levensjaar vertrok hij samen met zijn Antilliaanse familie naar de Nederlandse Antillen. In 1955 keerde hij terug naar Nederland, en kwam per boot aan in Rotterdam om aan de toenmalige Technische Hoogeschool Delft bouwkunde te studeren. In 1966 won hij de Prix de Rome voor Architectuur en in 2006 ontving hij de Grote Maaskantprijs. Van 1970 tot 2003 was hij hoogleraar aan de faculteit Bouwkunde van de TU Delft. Vanaf 2003 noemt hij zich in Nederland ex-architect. Exact 50 jaar na zijn komst naar Nederland, keerde hij in 2005 terug naar de Nederlandse Antillen, Curaçao. Hij deed dat zoals hij naar Nederland gekomen was: per boot. Weeber is Ridder in de Orde van de Nederlandse Leeuw.

Weeber staat bekend als fel tegenstander van de zogeheten Nieuwe truttigheid in de Nederlandse architectuur. Als tegenreactie ontwierp hij enkele kolossale gebouwen. In 1973, Weeber was toen hoogleraar in Delft, verscheen hij in een Porsche op een Vietnam-demonstratie. Van 1993 tot 1998 is hij voorzitter van de Bond van Nederlandse Architecten (BNA). In een enquête van de Volkskrant (1997) werd hij door collega-architecten uitgeroepen tot de 'slechtste architect' van Nederland. In 1997 lanceerde hij het begrip "Het Wilde Wonen" als protest tegen de rigide Nederlandse woningbouw in een interview met Bernhard Hulsman, redacteur van NRC Handelsblad. Het artikel stond in het Cultureel Supplement van 4 april 1997. Een getemde variant van "Het Wilde Wonen" werd het "Gewild Wonen".