Carla Bley

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Carla Bley met Paolo Fresu en Andy Sheppard tijdens een optreden

Carla Bley, geboren als Carla Borg (Oakland (Californië), 11 mei 1936[1]) is een Amerikaanse componiste, pianiste, organiste en bigbandleider op het gebied van de jazzmuziek.

Loopbaan[bewerken]

Carla maakte al snel kennis met muziek aangezien haar vader pianoleraar en koordirigent was; ze speelde al muziek toen ze vier jaar oud was. Na eerst een carrière in het rolschaatsen te ambiëren kwam ze toen ze zeventien was aan in New York City, waar ze sigarettenverkoopster werd in de jazzclub Birdland. Aldaar ontmoette ze haar eerste man Paul Bley. Na haar vader moedigde ook hij haar aan te gaan componeren. Het huwelijk hield slechts twee jaar stand, maar ze heeft altijd de naam Bley aangehouden.

Haar talent als componist kwam al snel (begin jaren zestig) bovendrijven met opnamen door George Russel, Jimmy Giuffre en ook haar ex-man Paul Bley. Ze begon naast het componeren ook met het spelen van haar eigen muziek. Daartoe verzamelde ze een aantal moderne jazzmusici om zich heen in de Jazz Composers Guild (Gilde van jazz componisten). Tegen die tijd maakte ze ook kennis met trompettist Michael Mantler met wie ze een dochter Karin Mantler kreeg, die later ook een kortstondige carrière in de muziek maakte. Als vervolg op de JCG leidde ze samen met Mantler het Jazz Composer’s Orchestra; ze richtte met Mantler ook een nieuw platenlabel JCOA op, waar later nog artiesten als Clifford Thornton, Don Cherry en Roswell Rudd voor opnamen.

Een van der eerste opnamen was geen specifieke jazzplaat, maar een opera: Escalator Over The Hill, een 3-LP. JCOA was geen lang leven beschoren en Bley en Mantler kwamen met Watt Works, een label voor hun eigen muziek en sinds het begin gekoppeld aan een ander specifiek jazzlabel: ECM Records uit München. Zij samen promootten ook het stichten van eigen labels binnen de jazzmuziek, zodat de musici een grote mate van zelfstandigheid konden behouden.

Sinds het begin van haar muzikale loopbaan heeft ze op tal van albums meegespeeld, composities geschreven voor haar eigen band(s) en voor anderen en dat waren niet de minsten in popmuziek en andere genres: Gary Burton, Jack Bruce, Robert Wyatt, Charlie Haden en zelfs voor een soloalbum van Pink Floyd drummer Nick Mason, die altijd van jazz heeft gehouden. Andersom speelden bekende musici in haar band, voorbeeld is de trompettist van de band Blood, Sweat & Tears, Lew Soloff, die enige tijd in haar band meespeelde.

Ook al heeft Bley inmiddels de leeftijd van 70 jaar bereikt, zo af en toe komt er nog een album uit, nog steeds op Watt Records. Dan weer voor bigband, dan weer voor klein ensemble, of een album alleen met haar huidige partner Steve Swallow, een bassist die haar al enige tijd ook begeleidt.

In 1997 werd haar opera Escalator voor het eerst daadwerkelijk live uitgevoerd in Keulen; er was een orkestratie van gemaakt door Jeff Friedman. De opera had zelfs een kleine Europese tournee; ook later werd de opera nog uitgevoerd.

De laatste jaren treedt ze op met een band genaamd The Lost Chords, waarin zij ook samenspeelt met haar partner; de jazz wordt daarbij steeds traditioneler.

Discografie[bewerken]

Daarnaast zijn haar composities op tal van andere jazzalbums terug te vinden.

Externe links[bewerken]

Voetnoot[bewerken]

  1. Sommige websites vermelden als geboortejaar 1938; dit artikel houdt 1936 aan, aangezien dat de datum is die aangegeven wordt op haar eigen site (eerste externe link).