Carlos Ghosn
Carlos Ghosn (Arabisch: كارلوس غصن) (Porto Velho (Brazilië), 9 maart 1954 met Libanese ouders) is sinds mei 2005 President en CEO van Renault plus President, Co-Bestuursvoorzitter en CEO van Nissan. Hiermee volgde hij de Franse Louis Schweitzer op, die nog wel steeds bestuursvoorzitter van de Renault Group blijft. Hij is meerdere malen uitgekozen tot Automotive Manager van het jaar. Een markante persoonlijkheid die wereldfaam verkreeg met de financiële redding van het Japanse Nissan, dat hem bijnamen als "Le Cost Cutter" en "Icebreaker" opleverde.
Wanneer de jonge Braziliaan Ghosn zes jaar oud is, verhuist hij met zijn moeder en zus naar Libanon, waar hij les volgt op een Franse jezuïeten-school. In 1970, op zijn zestiende, begint hij aan verschillende studies aan de École Polytechnique en de École des Mines de Paris.
In 1978 komt hij in dienst van bandenfabrikant Michelin. Op zijn 27ste wordt hij fabrieksdirecteur in het Franse Le Puy, vier jaar later wordt hij operationeel directeur van de Zuid-Amerikaanse vestigingen. Hij leert er de waarde van snelheid kennen, vertelt hij later. 'Bij een inflatie van 1000 procent, kost elke minuut geld'.
Elf jaar later, in 1989 neemt hij dezelfde functie op zich bij Michelin Noord-Amerika. Hij wordt er een jaar later voorzitter en Chief Executive Officer, begeleidt er de moeilijke fusie met Goodrich Uniroyal, bouwt de verliezen af en laat een bedrijf achter dat vergelijkbare winstcijfers als concurrenten Bridgestone en Goodyear kan neerzetten. In totaal werkt Ghosn achttien jaar voor de bandenfabrikant.
Zijn volgende werkgever - in 1996 - is Renault. Executive Vice-President mag Ghosn zich noemen. Hij is behalve voor de Renault-activiteiten in Mercosur voor verschillende andere terreinen verantwoorderlijk, onder meer: research & development, productie en inkoop.
Dan breekt 1999 aan, het jaar waarin Renault een controlerend belang in Nissan neemt en Ghosn als Chief Operating Officer aan de slag gaat bij Nissan Motor Co. Ltd.
Ghosn gaat voortvarend aan de slag: het aantal toeleveranciers wordt met de helft verminderd en de overblijvers moeten hun prijzen twintig procent verlagen. Alle niet kern-activiteiten worden in de etalage gezet, vijf fabrieken gesloten. De tegenprestatie? 'Binnen achttien maanden is het bedrijf weer rendabel, of ik stap op', beloofde Ghosn. Dat bleek onnodig, want die doelstelling werd ruimschoots gehaald. In 2004 mocht Nissan zich zelfs de meest rendabele autofabrikant ter wereld noemen (op Porsche na, dat eigenlijk een nichefabrikant is).
