Cees Renckens
C.N.M. (Cees) Renckens (Hoorn (Noord-Holland), 1946) is sinds 1980 gynaecoloog in het Westfries Gasthuis in Hoorn (Noord-Holland). Van 1988 tot 2011[1] is hij voorzitter geweest van de Vereniging tegen de Kwakzalverij (VtdK), die sedert haar oprichting in 1881 actief strijdt tegen alle geneeswijzen die niet door wetenschappelijk bewijs worden ondersteund. Renckens is de auteur van verschillende boeken over alternatieve geneeswijzen, pseudowetenschap en kwakzalverij.
Inhoud |
[bewerken] Levensloop
Cees Renckens studeerde geneeskunde aan de Rijksuniversiteit Groningen van 1963 tot 1971. Hij werd arts-assistent chirurgie en gynaecologie in het St Josefziekenhuis in Heemskerk, en volgde in Amsterdam de Nationale Tropencursus voor Artsen. Na zijn werk als tropenarts in Zambia van 1973 tot 1975 werd hij arts-assistent pathologische anatomie aan de Vrije Universiteit te Amsterdam, en specialiseerde zich vervolgens tot gynaecoloog in het Wilhelmina Gasthuis te Amsterdam en het Elisabeth Gasthuis te Haarlem. Daarbinnen heeft hij onvruchtbaarheid en endoscopische chirurgie als speciale aandachtsgebieden. In 1980 werd hij ingeschreven in het specialistenregister (MSRC), en werd gynaecoloog bij het Westfries Gasthuis te Hoorn. In mei 2011 legde hij zijn praktijk neer na het bereiken van de 65-jarige leeftijd.
Zijn afkeer van alternatieve geneeswijzen bracht hem er in 1980 toe lid te worden van de Vereniging tegen de Kwakzalverij. Sinds 1988 is hij er voorzitter. Hij staat bekend om zijn scherpe commentaren en onder zijn leiding groeide het ledental van de vereniging van bijna 300 tot ruim 2100.
Op 12 oktober 2004 promoveerde hij aan de Universiteit van Amsterdam tot doctor in de medische wetenschappen met het proefschrift 'Dwaalwegen in de geneeskunde'. Promotores waren prof. dr. O. P. Bleker, prof. dr. F.S.A.M. van Dam en de leden van de promotiecommissie waren dr. E. Borst-Eilers, prof. dr. P.Borst, prof. dr. J. van Heerden, prof. dr. J.Hoogstraten, prof. dr. E. Schadé en prof. dr. E. van der Veen. Van zijn proefschrift verscheen een handelseditie bij Bert Bakker.
[bewerken] Het aftreden als voorzitter bij VtdK
Op 8 oktober 2011 kondigde Renckens zijn afscheid als voorzitter van de Vereniging tegen de Kwakzalverij aan. Renckens is 23 jaar voorzitter van deze vereniging geweest.[2]
[bewerken] Kritiek op Renckens
Vanwege zijn scherpe pen en harde stellingname tegen vermeende kwakzalvers bestaat er, voornamelijk door beoefenaren van alternatieve geneeswijzen, kritiek op zijn publicaties. Iedereen werkzaam in de alternatieve sector, zoals therapeuten in de homeopathie en acupunctuur, worden door hem bekritiseerd, en kunnen zich aangevallen voelen. Ook patiëntenorganisaties van aandoeningen zoals ME en burn outs strijden tegen Cees Renckens omdat zij volgens Renckens erkenning zoeken van hun leed en er financiële belangen een rol spelen zoals arbeidsongeschiktheidsuitkeringen.[bron?] Ook producenten van voedingssupplementen kunnen zich door hem aangevallen voelen in hun zaken.
Vanuit de alternatieve geneeswijzensector kwam commentaar op het proefschrift van Renckens. Zo vond homeopathisch arts C.F.Stolper de onderzoeksmethode die Renckens hanteerde onzorgvuldig en vooringenomen [3]. Volgens hem maakte Renckens zich ook schuldig aan onwetenschappelijk onderzoek. Volgens antroposofisch arts dr. Hugo Verbrugh wemelt het proefschrift van de feitelijke onjuistheden.[4]
In september 2006 werd een artikel van Renckens in het blad van de KNMG, Medisch Contact, door de hoogleraar virologie Prof. dr. J.Galama bekritiseerd. Galama vroeg zich in een ingezonden brief af of "hier niet de ene overtuiging wordt bestreden met een andere", naar aanleiding van een schrijven van Renckens over een behandeling bij posttraumatische dystrofie door een Macedonische mevrouw Shinka.[5]
[bewerken] Onderscheidingen
Op 12 december 2002 werd aan Cees Renckens de Hector Treub-prijs 2002 toegekend. Deze prijs wordt iedere twee tot vier jaar uitgereikt aan mensen met een belangrijke maatschappelijke verdienste in de gezondheidszorg, in het bijzonder op het gebied van de verloskunde en gynaecologie.[6]
Wegens zijn niet-aflatende strijd in woord en geschrift tegen de kwakzalverij ontving Renckens op 28 april 2006 de benoeming tot Ridder in de Orde van Oranje-Nassau.[7]
[bewerken] Bibliografie
- Hedendaagse kwakzalverij (1992)
- Kwakzalvers op kaliloog (2000)
- Genezen is het woord niet: Biografische schetsen van de twintig meest notoire genezers van de 20ste eeuw (2001)
- Dwaalwegen in de geneeskunde (2004)
- Manuscript naast een verlostang gevonden. Casuistiek, commentaren en controversen (2011)
Bronnen, noten en/of referenties:
- C. Renckens (2000) - Kwakzalvers op kaliloog, Amsterdam: Prometheus
Referenties:
- ↑ Aftreden als voorzitter
- ↑ *Renckens neemt afscheid als voorzitter VtdK
- ↑ Stolper, C.F. "De dwaalwegen van Cees Renckens" C.F. Stolper arts, klassieke homeopathie. (Internet Archive)
- ↑ Dr Hugo S. Verburgh, “Een tragische figuur in de wetenschap, Cees Renckens op dwaalwegen” Artikel uit: Motief, Maandblad voor Antroposofie nr. 80, december 2004
- ↑ Galama, J. (2006) "Het blijft kwakzalverij(2)", Medisch Contact, 61e jaargang. 8 september 2006, pag. 1422
- ↑ Website Vereniging tegen de Kwakzalverij: Hector Treub prijs 2002 voor de Heer C.N.M. Renckens
- ↑ Website Vereniging tegen de Kwakzalverij: Cees Renckens geridderd
