Ceolfried

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Sint-Ceolfried of Ceolfrith (circa 640 - Langres, Francia, 717) was een Angelsaksische prior en abt van respectievelijk het St Paul's Monastery te Jarrow en Wearmouth-Jarrow Abbey in Engeland.[1]

Ruïne van het klooster te Jarrow, met de nog bestaande kerk op de achtergrond.

Door het succes van St Peter's Monastery te Monkwearmouth gaf Koning Ecgfried in 681 land bij Jarrow aan Benedictus Biscop om een tweede klooster te stichten.
Benedictus maakte Ceolfried prior onder hemzelf en gaf hem opdracht het nieuwe klooster te bouwen. Hij moest daarvoor zijn broeders van Monkwearmouth, onder wie zijn jonge protegé Beda, verlaten en startte de bouw in de herfst van 681 met tweeëntwintig broeders (tien priesters en twaalf leken). In allerijl zette hij noodgebouwen op en begon zijn broeders in het kloosterleven te trainen.
Drie jaar later bouwde hij St Paul's Church, waarvoor de koning zelf de plaats van het altaar had aangegeven.
Toen Benedictus voor de vijfde keer naar Rome afreisde benoemde hij zijn neef Easterwin tot prior van St Peter's te Monkwearmouth om de last voor Ceolfried te verlichten.[2]

Folio 5r from the Codex Amiatinus ( Biblioteca Medicea Laurenziana, Florence, Italië), De Schriftgeleerde Ezra.

Na het overlijden van Benedictus op 12 januari 690 werd Ceolfried door zijn broeders als zijn opvolger gekozen. Na zijn promotie tot abt bleef Ceolfried samen met zijn broeders eten, slapen en zowel binnen- als buitenshuis meedoen met het monnikenwerk.[3]
Ceolfried deelde met zijn voorganger de liefde voor boeken en breidde de bibliotheek verder uit tot driehonderd exemplaren, de grootste boekenverzameling van Angelsaksisch Engeland. Zijn magnum opus was de compilatie van drie eenbandsuitgaven van de Bijbel, één van elk voor de Saint Peter en de Saint Paul en één voor de nieuw benoemde paus Gregorius II, de Codex Amiatinus nu in de Biblioteca Medicea Laurenziana in Florence,[4] en het oudst overgebleven manuscript van de Vulgaat. Ceolfried wilde het boek zelf naar de paus brengen, daarom kondigde hij, toen hij 74 jaar oud was geworden en zijn krachten voelde afnemen, aan nog een laatste reis naar Rome te willen maken om daar te sterven. Alle broeders ontvingen, vroeg in de morgen op 4 juni 715 in de St Mary en St Peter kerken te Wearmouth, de heilige eucharistie en na een ieder de zegen gegeven te hebben besteeg Ceolfried zijn paard en ging zijns weegs. De reis werd ernstig vertraagd door de burgeroorlog in het Frankische Rijk die na de dood van Pepijn van Herstal in december 714 was ontstaat, tussen zijn erfgenamen onderling en met omringende machthebbers, waaronder de Friese koning Radboud. Ceolfried heeft Rome niet meer mogen bereiken; zijn laatste reis naar de Eeuwige Stad bleek de laatste reis naar het eeuwig leven te zijn. Op 29 september 716 stierf hij in Langres, Austrasië.
Met zijn overlijden leek de Codex Amiatinus van de aardbodem verdwenen te zijn om meer dan duizend jaar later, in 1785 in Toscane, Italië, weer op te duiken.[5]
Ceolfried is ruim zevenentwintig jaar abt geweest van Wearmouth-Jarrow Abbey. In die tijd is de abdij uitgegroeid tot zeshonderd broeders, hij bouwde diverse gebedshuizen verhoogde het aantal miskelken en versieringen van de kerken en verdubbelde het aantal boeken in de bibliotheek.
Ceolfried werd opgevolgd door abt Hwaetbert.[1]

Bronnen, noten en/of referenties
  1. a b British History Online. Saxon Houses Geraadpleegd op 23-04-2008 (en)
  2. en.wikisource.org. Lives of the holy abbots of Wearmouth and Jarrow Chapter 7 (en)
  3. en.wikisource.org. Lives of the holy abbots of Wearmouth and Jarrow Chapter 8 (en)
  4. Fondi principali. BIBLIOTECA MEDICEA LAURENZIANA Geraadpleegd op 23-04-2008 (it)
  5. www.umilta.net. The 1,300 year pelgrimage of the Codex Amiatinus by E.M. Makepeace Geraadpleegd op 22-04-2008 (en)
Wikisource Meer bronnen die bij dit onderwerp horen, kan men vinden op de pagina Lives of the holy abbots of Wearmouth and Jarrow op de Engelstalige versie van Wikisource
Wikisource Meer bronnen die bij dit onderwerp horen, kan men vinden op de pagina St. Ceolfrid in de Catholic Encyclopedia van 1913 op de Engelstalige versie van Wikisource