Charismatisch gezag

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Charismatisch gezag of charismatisch leiderschap is gezag dat is gebaseerd op de persoonlijke kwaliteiten van de leider en de erkenning daarvan door de volgelingen. Affectieve binding tussen de leider en de volgelingen is daarbij cruciaal.

Het is één van de drie vormen van gezag volgens de socioloog Max Weber. De twee andere vormen van gezag zijn, volgens Weber, traditioneel gezag dat gebaseerd is op afkomst van de leider en rationeel-legaal gezag dat is gebaseerd op de positie die de leider bekleedt. In werkelijkheid zullen de ideaaltypes nooit in deze pure vorm voorkomen, maar meerdere vormen combineren.

Religieuze bewegingen[bewerken]

Volgens de Britse sociologe Eileen Barker die is verbonden met de London School of Economics worden nieuwe religieuze bewegingen meestal gesticht door een charismatische leider die zij ziet als onvoorspelbaar.[1]

Dr. Paul Schnabel beschouwde in zijn proefschrift van 1982 de goeroe als charismaticus bij uitstek. Hij schreef verder dat Bhagwan en Maharaji/Prem Rawat (zie Divine Light Mission) de meest zuivere voorbeelden van charismatisch leiderschap waren van dat moment.[2]

Bibliografie[bewerken]

  • Braak, André van der Dr. Goeroes en charisma: Het riskante pad van leraar en leerling, uitgegeven door Altamira-Becht, ISBN 9069637375 (2006)

Externe links[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties
  1. E. Barker (vertaald uit het Engels en bewerkt door Richard Singelenberg) Nieuwe religieuze bewegingen: een praktische inleiding ISBN 90-242-7816-3 (1996), oorspronkelijke Engelse uitgave 1989
  2. P. Schnabel (1982): Tussen stigma en charisma: nieuwe religieuze bewegingen en geestelijke volksgezondheid ISBN 90-6001-746-3 van Loghum Slaterus