Charles P. Wolff Schoemaker

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
De Villa Isola in Bandung, ontworpen door C.P. Wolff Schoemaker in opdracht van D.W. Berretty.
Door Wolff Schoemaker ontworpen bioscooptheater aan de Bragaweg in Bandung. Bovenin een vaak door hem gebruikt symbool, de "kalakop", ter bescherming tegen kwade demonen.
Het voormalige gebouw van Sociëteit Concordia (nu Gedung Merdeka)
Jaarbeurs

Charles Prosper Wolff Schoemaker (Banyubiru, Semarang, 25 juli 1882 - Bandung, 22 mei 1949) was een Nederlandse architect die in voormalig Nederlands-Indië werkzaam was.

Leven en werk[bewerken]

Wolff Schoemaker werd in Nederlands-Indië geboren, bracht een deel van zijn jeugd door in Roermond en ging later als afgestudeerd ingenieur terug naar Indië. Hij was eerst als militair werkzaam in het KNIL bij de Genie, was directeur Gemeentewerken in Batavia en begon daarna een eigen architectenbureau te Bandoeng. Hij behoorde tot de top drie van de Nederlandse architecten in vooroorlogs Nederlands-Indië, samen met Albert Aalbers en Henri Maclaine Pont. Met de laatstgenoemde heeft hij heftig gepolemiseerd in de vakpers. Hij werkte eerst voor het bureau AIA van Albert Aalbers. Hij was ook hoogleraar aan de Technische Hogeschool Bandoeng (THS) sinds 1922. Zijn naar Nederland teruggekeerde broer Richard had die positie eerder ook gehad. Daarnaast was Wolff Schoemaker gemeenteraadslid en plaatsvervangend wethouder in Bandoeng. Hoewel hij in de eerste plaats bekend is als architect, was hij ook kunstschilder en beeldhouwer.

Hij ontving op 22 april 1929 dr. H.P. Berlage tijdens diens Indische reis en liet hem een aantal van zijn bouwwerken zien. Berlage verklaarde na afloop dat hij diep onder de indruk was van de architectuur die hier (wel) gerealiseerd kon worden. Letterlijk schreef hij: "... heeft deze stad met een voorspoedig heden alleen nog maar een toekomst" (in: Mijn Indische reis. Gedachten over cultuur en kunst, Rotterdam, 1931).

Wolff Schoemaker had een moderne, maar aan de Indonesische wereld aangepaste stijl en variatie. Hij werd wel "de Frank Lloyd Wright van Indië" genoemd - op een studiereis door de Verenigde Staten had hij kennisgemaakt met het werk van Wright. Tot zijn bekendste werken behoren nog steeds bestaande en zeer goed onderhouden gebouwen te Bandung, zoals de Villa Isola van de steenrijke uitgever, krantenmagnaat en "roddelkoning" van die tijd Dominique Willem Berretty, de verbouwde Sociëteit Concordia, waar de bond van onafhankelijke staten van de Verenigde Naties in 1955 werd opgericht (nu Gedung Merdeka), het Grand Hotel Preanger aan de Grote Postweg, het Pasteur Instituut, de Jaarbeurs, de Bethelkerk, de Kathedraal Sint-Petrus, Toko Van Dorp (tegenover de Nationale Bank) en het Residentiekantoor.

Net als zijn ontwerpen was zijn leven (met de Javaanse bevolking, met name de vrouwen) kleurrijk. Hij werd Islamiet, ondernam een bedevaart naar Mekka en nam de naam "Kemal" aan. Hij was de hoogleraar en mentor van de architectuurstudent Kusno Sosrodihardjo, de latere president Soekarno van de Republiek Indonesië, met wie hij levenslang bevriend bleef. Door deze relatie bleef hij gevrijwaard van opsluiting in het jappenkamp.

Bibliografie[bewerken]

  • Aesthetiek en Oorsprong der Hindoe-kunst op Java, 1924
  • De Aesthetiek der Architectuur en de Kunst van de Modernen in Jaarboek der Technische Hoogeschool te Bandoeng, 10e cursusjaar 1930.

Literatuur[bewerken]

Externe links[bewerken]

Zie ook[bewerken]