Charles Spaak
Charles Spaak (Brussel, 25 mei 1903 - Nice, 4 maart 1975) was een Belgisch scenarioschrijver die in Frankrijk actief was. Hij was samen met Jacques Prévert één van de belangrijkste scenarioschrijvers van het poëtisch realisme in de Franse film in de jaren 1930.
Spaak groeide op in Brussel als zoon van Paul Spaak die advocaat, dichter en toneelschrijver was en Marie Janson, de eerste vrouwelijke senator. De politicus Paul-Henri Spaak was zijn broer.
In 1928 trok hij naar Frankrijk en werkte er eerst samen met filmregisseur Jacques Feyder. Hij schreef de scenario's en de dialogen van vele Franse films waaronder Le Belle Epoque (1936) van Julien Duvivier en Gueule d'amour (1937) van Jean Grémillon. De bekendste film waaraan hij heeft meegewerkt, is La Grande Illusion (1937) van Jean Renoir waarvoor hij samen met Renoir het scenario en de dialogen schreef.
In 1943 was Spaak lid van Die Rote Kapelle, een verzetsbeweging tegen de nazi's.
In 1952 schreef hij het scenario van zijn enige Belgische film, Le Banquet des fraudeurs van Henri Storck in een productie van Frantz Van Dorpe.
Familie [bewerken]
Charles Spaak is de vader van de Franse actrice Catherine Spaak, die voornamelijk in Italië actief is.
Externe link [bewerken]
- (en)
Charles Spaak in de Internet Movie Database
