Charlie Watts

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Charlie Watts in Hannover, juli 2006

Charles Robert Watts (Islington Londen, 2 juni 1941), beter bekend als Charlie Watts is de drummer van de Engelse rockband The Rolling Stones.

De 23-jarige Rolling Stones-drummer Charlie Watts trouwt op 14 oktober 1964 in Bradford met de drie jaar oudere Shirley Ann Shepherd. Hun vrienden Jeanette en Andy Hoogenboom zijn getuige. Charlie en Shirley Ann hebben elkaar leren kennen op de kunstacademie in Londen. Zij krijgen één dochter. Seraphine Watts wordt op 18 maart 1968 in een ziekenhuis in Howe geboren. Watts staat bekend als een rustig, evenwichtig persoon en is zich, op een korte periode in de jaren 1980 na, nooit te buiten gegaan aan drank of drugs, zoals zijn bandgenoten.

In 2004 is bij Watts keelkanker geconstateerd, waar hij volledig van is genezen.

Watts is ook een begenadigd tekenaar. Hij staat er om bekend in iedere hotelkamer waar hij verblijft het bed te tekenen en deze tekeningen aan zijn uitgebreide collectie toe te voegen. Hij verzorgde tevens de tekeningen op de hoes (en later het CD-boekje) van het album Between the Buttons en is nauw betrokken geweest bij het ontwerpen van verschillende podia. Daarnaast is hij een verwoed verzamelaar van antieke zakhorloges en klassieke, Britse automerken, alhoewel hij geen rijbewijs heeft. Met zijn vrouw Shirley Ann deelt hij een voorliefde voor paarden (arabieren).

Muzikale carrière[bewerken]

Watts groeide samen met één zus op in de Londense stadsdelen Wembley en Islington. Zijn vader werkte voor de Britse spoorwegen. Op jonge leeftijd raakte Watts geobsedeerd door het spel van drummers als Buddy Rich, Max Roach en Chico Hamilton. Al snel kreeg hij zijn eerste drumstel en leerde zichzelf drummen door mee te spelen op platen van zijn muzikale voorbeelden. Charlie Watts was vooral geïnteresseerd in de jazz. Later zou hij dan ook in meerdere jazzbands spelen. Na zijn middelbare school volgde Charlie een opleiding tot reclametekenaar op de Harrow Art School, waar hij tevens uitblonk in voetbal. In 1960 speelde hij in een lokaal bandje, toen hij kennis maakte met Alexis Korner, de grondlegger van de bluesscene in Londen. Korner wist Watts te overtuigen om achter het drumstel van zijn invloedrijke band Blues Incorporated te kruipen.

Zijn leven als muzikant was echter van korte duur. Watts kon het optreden en oefenen maar moeilijk combineren met zijn baan als tekenaar op een reclamebureau. Toch lukten het The Rolling Stones, die op het punt van doorbreken stonden, eind 1962 Watts te strikken als drummer. In januari 1963 zegde hij zijn reguliere baan op om zich alleen nog maar op The Stones te concentreren.

Samen met Mick Jagger en Keith Richards behoort Watts ruim 50 jaar later nog steeds bij de Stones. Hij is tevens deels eigenaar van het zakelijk imperium van de Stones. Na het vertrek in 1991 van vriend en bassist Bill Wyman, koos Watts de jonge, zwarte Darryl Jones uit als vervanger.

Soloprojecten[bewerken]

Watts heeft meerdere jazz/big band opnames uitgegeven met verschillende zangers en muzikanten.

  • Februari 1987: Live at Fulham Town Hall (Charlie Watts Orchestra)

VS #14, 6 weken (Billboard Top Jazz Albums)

  • Februari 1991: From One Charlie (Charlie Watts Quintet)
  • Augustus 1992: Tribute to Charlie Parker with Strings (Charlie Watts Quintet)

VS #19, 10 weken (Billboard Top Jazz Albums)

  • December 1993: Warm & Tender' (Charlie Watts)

VS #6, 15 weken (Billboard Top Jazz Albums)

  • Juni 1996: Long Ago & Far Away (Charlie Watts)

VK #86, 2 weken; US #10, 13 weken (Billboard Top Jazz Albums)

  • Mei 2000: Charlie Watts/Jim Keltner Project (Charlie Watts en Jim Keltner)
  • Augustus 2004: Watts at Scott's (Charlie Watts)
  • Maart 2010: The Magic of Boogie Woogie (Charlie Watts, Axel Zwingenberger, Dave Green)

Speelstijl[bewerken]

Watts drumstijl kenmerkt zich voornamelijk door soberheid. Keith Richards beaamt dat door te zeggen dat hij tijdens concerten zich altijd richt op Charlie, opdat hij zich niet van de wijs laat brengen door het flamboyante en opzwepende gedrag van zanger Mick Jagger. Charlie heeft een voorliefde voor jazz en is dan ook het meest in zijn element als hij samen met zijn eigen big band optreedt.

Watts stond bekend als een van de ruigere beat- en bluesdrummers van de vroege jaren '60. Vanaf het einde van de jaren 1960 ontwikkelde Watts zich aan de hand van Stonesproducer Jimmy Miller, zelf ook drummer, tot een meer all-round slagwerker. Bekende voorbeelden van zijn ingetogen, maar zeer karakteristieke stijl zijn terug te horen op nummers als "Honky Tonk Women", "Start Me Up" en "Paint it, Black". Veel drummers noemen Watts een van de meest invloedrijke blues- en rockdrummers.

Watts speelt al zijn gehele professionele loopbaan op drums van het merk Gretsch. Zijn standaardkit bestaat uit een snare, tom, floor tom en een kick. Watts geluid wordt mede gekarakteriseerd door het gebruik van een Chinees bekken, de zogenaamde china cymbal. Deze gebruikte hij voor het eerst veelvuldig op het album Tattoo You. Zijn huidige drumstel omvat een china, china-ride of swish-knocker, crash en ride van de merken Ufip en Zildjian. De producent van drumstokken, Vic Firth, bracht enkele jaren geleden een Charlie Watts Signature-serie op de markt.

Externe links[bewerken]

Leden: Mick Jagger · Keith Richards · Ron Wood · Charlie Watts · Darryl Jones (geen officieel lid)

Ex-leden: Brian Jones · Bill Wyman · Mick Taylor · Ian Stewart

Management: Andrew Oldham · Allen Klein       Productie: Jimmy Miller · The Glimmer Twins · Don Was

Verwante musici: Blondie Chaplin · Lisa Fischer · Bobby Keys · Chuck Leavell

Studioalbums: The Rolling Stones (1964) · 12 x 5 (1964) · The Rolling Stones No. 2 (1964) · The Rolling Stones, Now! (1965) · Out of Our Heads (1965) · December's children (1965) · Aftermath (1966) · Between the Buttons (1967) · Their Satanic Majesties Request (1967) · Beggars Banquet (1968) · Let It Bleed (1969) · Sticky fingers (1971) · Exile on Main St. (1972) · Goats Head Soup (1973) · It's only rock'n roll (1974) · Black and Blue (1976) · Some Girls (1978) · Emotional Rescue (1980) · Tattoo You (1981) · Undercover (1983) · Dirty work (1986) · Steel Wheels (1989) · Voodoo Lounge (1994) · Bridges to Babylon (1997) · A Bigger Bang (2005)

Livealbums: Got Live if You Want It! (1966) · Get Yer Ya-Ya's Out! (1969) · Love You Live (1977) · Still Life - American concert 1981 (1981) · Flashpoint (1991) · Stripped (1995) · The Rolling Stones Rock and Roll Circus (1996) · No Security (1998) · Live Licks (2004) · Shine a Light (2008)

Compilatiealbums: Big Hits (High Tide and Green Grass) (1966) · Flowers (1967) · Through the Past, Darkly (Big Hits Vol. 2) (1969) · Stone Age (1971) · Gimme Shelter (1971) · Hot Rocks 1964–1971 (1971) · Milestones (1972) · Rock 'n' Rolling Stones (1972) · More Hot Rocks (Big Hits & Fazed Cookies) (1972) · No Stone Unturned (1973) · Metamorphosis (1975) · Made in the Shade (1975) · Rolled Gold: The very best of The Rolling Stones (1975) · Stones Story (1976) · Time Waits for No One (1979) · Solid Rock (1980) · Slow Rollers (1981) · Sucking in the Seventies (1981) · Rewind (1971-1984) (1984) · The London Years (1989) · Jump back: The best of The Rolling Stones (1993) · Forty Licks (2002) Singles 1963-1965 (2004) · Singles 1965-1967 (2004) · Singles 1968–1971 (2005) · Rarities 1971–2003 (2005) · Rolled Gold+: The very best of The Rolling Stones (2007) ·

Films: Charlie Is My Darling · One plus One · Gimme Shelter · Cocksucker Blues · The Stones in the Park · Ladies and Gentlemen: The Rolling Stones · Let's spend the night Together · Video Rewind · 25x5 - The Continuing Adventures of the Rolling Stones · Stones at the Max · The Rolling Stones Rock and Roll Circus · Voodoo Lounge Live · Bridges To Babylon tour '97/'98 · Four Flicks · The Biggest Bang · Shine a Light

Gerelateerde onderwerpen: Discografie · Jagger/Richards · The Glimmer Twins · Nanker Phelge · Rolling Stones Records · Altamont Free Concert