Charlotte van Mecklenburg-Strelitz

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Charlotte van Mecklenburg-Strelitz
1744-1818
Charlotte Sophia of Mecklenburg-Strelitz by studio of Allan Ramsay.jpg
Koningin van Groot-Brittannië
Koningin van het Verenigd Koninkrijk
Periode 1761-1818
Voorganger Caroline van Brandenburg-Ansbach
Opvolger Caroline van Brunswijk
Vader Karel van Mecklenburg-Strelitz
Moeder Elisabeth van Saksen-Hildburghausen

Sophia Charlotte van Mecklenburg-Strelitz (Mirow, Mecklenburg-Strelitz, 19 mei 1744 – Kew Palace, Verenigd Koninkrijk, 17 november 1818), hertogin van Mecklenburg, was door haar huwelijk met koning George III van het Verenigd Koninkrijk koningin van het Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Ierland.

Ze was een beschermvrouwe van Johann Christian Bach en Wolfgang Amadeus Mozart en vele anderen. Ze was ook een amateur-plantkundige en ze was mede-oprichter van de Kew Gardens in Londen. Koning George III en koningin Charlotte kregen vijftien kinderen, van wie er dertien een volwassen leeftijd behaalden.

Vroege leven[bewerken]

Sophia Charlotte was de jongste dochter van hertog Karel Lodewijk Frederik van Mecklenburg-Strelitz, prins van Mirow (1707-1752) en diens vrouw prinses Elisabeth Albertina van Saksen-Hildburghausen, hertogin in Saksen (1713-1761). Ze was een kleindochter van hertog Adolf Frederik II van Mecklenburg-Strelitz en van diens derde vrouw Christina Emilia Antonia van Schwarzburg-Sonderhausen. Haar vaders oudere halfbroer regeerde over Mecklenburg-Strelitz van 1708 tot 1753 als Adolf Frederik III. Broers van Sophia Charlotte waren hertog Adolf Frederik IV en hertog Karel II.

Voor een vrouw die trouwde met de monarch van één van de meest gezaghebbende landen van de wereld in die tijd, was haar afkomst van koningen ver te zoeken. Al haar voorouders waren enkel prinsen, hertogen en graven. Maar de familie telde geen koningen; dynastiek ver verwijderd kan je als verre voorouders koning Gustaaf I van Zweden en koning Frederik I van Denemarken noteren.

Huwelijk[bewerken]

Charlottes broer, hertog Adolf Frederik IV (regering 1752-1794) en haar moeder waren druk op zoek naar een goede huwelijkspartij voor de jonge prinses Charlotte. Op de leeftijd van zeventien jaar werd Charlotte uitgekozen om de vrouw van de jonge koning George III van het Verenigd Koninkrijk te worden. Eerste keuze was Charlotte echter niet. George had al meerdere keren geflirt met andere jonge vrouwen, maar die werden geen van al goed bevonden door de moeder van George, de douairière-prinses Augusta van Wales en haar politieke adviseurs. Er werd geroddeld dat George was getrouwd met ene Hannah Lightfoot, een Quakervrouw. Latere claims waren, wegens niet-voldoenende bewijzen, niet ontvankelijk en daarom werd dit huwelijk beschouwd als een vervalsing.

Koningin Charlotte met haar oudste dochter, prinses Charlotte.

Prinses Charlotte werd naar Cuxhaven in Noord-Duitsland gebracht waar Britse schepen en oorlogsschepen, onder leiding van Admiraal George Anson, eerste Baron van Anson, stonden te wachten. Het schip dat Charlotte naar Groot-Brittannië bracht was de HMY Royal Caroline dat speciaal voor deze gelegenheid werd omgedoopt in de HMY Royal Charlotte. Bij aankomst in Engeland reisde Charlotte naar Londen waar het koppel in het huwelijk trad in de Koninklijke Kapel van het St. James's Palace te Londen op 8 september 1761. Haar schoonmoeder verwelkomde haar niet met open armen en gedurende enige tijd was er een lichte spanning tussen de twee. Blijkbaar moest de moeder van de koning, Augusta, nog aanvaarden dat zij niet de enige vrouw in het leven was van koning George III, wat er lijkt op te wijzen dat de jonge koning erg weinig belang hechtte aan haar goedkeuring in die tijd.

Koningin Charlotte

Ondanks het feit dat Charlotte niet de eerste keus was van koning George III, en ondanks de niet-hartelijke ontvangst door haar schoonmoeder, de douairière-prinses van Wales, was het huwelijk van Charlotte zeer gelukkig en de koning was haar nooit ontrouw. Uit het huwelijk werden vijftien kinderen geboren waarvan er twee (prins Octavius en prins Alfred) overleden op jonge leeftijd. Naarmate de tijd verstreek, kreeg Charlotte aanzienlijke macht binnen het rijk, macht die ze echter nooit misbruikte.

Interesses en beschermvrouwe[bewerken]

Koningin Charlotte had grote belangstelling voor de beeldende kunsten en ze ondersteunde mensen zoals Johann Christian Bach, die muziekdocent was. Wolfgang Amadeus Mozart, toen amper ouder dan acht, was haar zeer toegewijd en schreef Opus 3 op haar verzoek. De koningin was ook de oprichter van weeshuizen en een ziekenhuis voor zwangere vrouwen.

In 2004 werd er door de Queen's Gallery in het Buckingham Palace een tentoonstelling gehouden over koning George en koningin Charlottes enthousiaste kunstverzameling, die bijzonder klein was in tegenstelling tot die van de vroegere vorsten uit het huis Hannover. De verzameling van de vader van de koning, Frederik, prins van Wales, was veel groter en avontuurlijker. De koningin was ook een goed opgeleide amateurbotanica en ze werkte mee aan de totstandkoming van wat we vandaag kennen als de Kew Gardens. Haar interesse in botanie leidde tot de vernoeming van de prachtige Zuid-Afrikaanse bloem, de Bird of Paradise, in Strelitzia reginae.

De koningin had zeer veel interesse in de opvoeding en opleiding van vrouwen, en ze zag er op toe dat haar dochters beter werden opgeleid dan gebruikelijk was voor jonge vrouwen uit die tijd. Maar schril daar tegenover stond dat ze haar dochters slechts een beperkt leven liet, ze dicht bij zich hield en weigerde om hen te laten trouwen, totdat zij reeds in vergevorderde jaren waren. Dit resulteerde er uiteindelijk in dat geen van haar dochters kinderen zou krijgen (mogelijk had Prinses Sophia een buitenechtelijke zoon).

Marie Antoinette koningin van Frankrijk, een vriendin van Charlotte

Relatie met koningin Marie Antoinette van Frankrijk[bewerken]

Koningin Charlotte en koningin Marie Antoinette van Frankrijk, de echtgenote van koning Lodewijk XVI van Frankrijk, onderhielden een goede vriendschap. Ook al was koningin Charlotte elf jaar ouder dan de koningin van Frankrijk, ze deelden veel interesses, zoals hun liefde voor muziek en kunst, waarin ze beiden enthousiast een belang namen. Charlotte en Marie Antoinette hadden elkaar nooit in het echt ontmoet maar onderhielden een goede vriendschap via het schrijven van brieven. Marie Antoinette nam de koningin van Groot-Brittannië bij het uitbreken van de Franse Revolutie in 1789 in vertrouwen. Er werd gezegd dat koningin Charlotte appartementen had laten klaarmaken voor de aankomst van de Franse Koninklijke familie, die uit Frankrijk gevlucht zou zijn. Toen bleek dat Marie Antoinette op 16 oktober 1793 vermoord was, was koningin Charlotte zeer geschokt en overweldigd dat zoiets kon gebeuren met een koningin in een koninkrijk, nog wel zo dicht in de buurt van Groot-Brittannië. Koning George verlaagde de Britse belasting om een dergelijke revolutie in Groot-Brittannië te voorkomen.

De ziekte van haar man[bewerken]

Na het uitbreken van zijn waanzin (tegenwoordig staat de ziekte van George bekend als porfyrie), werd George III onder de zorg geplaatst van zijn vrouw, die het niet kon opbrengen om hem vaak te bezoeken, vanwege zijn grillige gedrag en snelle en vaak voorkomende gewelddadige reacties. Ondanks dat bleef Charlotte haar man trouw en steunde ze hem. Terwijl haar zoon, de Prins Regent, de koninklijke macht in handen had, was zij de wettelijke voogd van haar man van 1811 tot aan haar overlijden in 1818. De laatste vijf jaren van haar leven had ze zeer weinig contact met haar man.

De koningin stierf in de aanwezigheid van haar oudste zoon, de Prince Regent, die haar hand vasthield terwijl zij in een leunstoel zat. Ze overleed in Dutch House in Surrey (nu beter bekend als Kew Palace). Ze werd bijgezet in de St George's Chapel te Windsor Castle. Haar man stierf een jaar later. Charlotte is de langstzittende gemalin van een monarch in de Britse geschiedenis. Ze was koningin-gemalin sinds hun huwelijk op 8 september 1761 tot haar dood op 17 november 1818. In totaal waren dat 57 jaren en 70 dagen.

Kinderen[bewerken]

Uit het huwelijk werden de volgende kinderen geboren:

Naar koningin Charlotte zijn de volgende plaatsen vernoemd: