Chemische tuin
Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
De chemische tuin is een populaire demonstratie in de chemie.
Men laat een aantal korrels van verschillende gekleurde oplosbare metaalzouten zoals nitraten, sulfaten of chloriden van kobalt, nikkel en koper in een 50% oplossing van waterglas en water vallen en laat de oplossing met rust. De metaalzouten gaan in oplossing en vallen uiteen in ionen. Bijvoorbeeld voor kopernitraat:
- Cu(NO3)2 → Cu2+ (aq) + 2 NO3-.
De oplossing bevat echter ook silicaat-ionen en kopersilicaat is niet erg oplosbaar. Er ontstaat dan rond de korrel kopernitraat een huidje kopersilicaat. Dit materiaal verhindert de uitstroming van koper- en nitraationen de oplossing in. Een dergelijk semipermeabel materiaal verhindert echter niet dat de watermoleculen de andere kant op bewegen. Binnen de silicaathuid lost meer kopernitraat op en er ontstaat daar een geconcentreerde oplossing. Door osmose dringt er steeds meer water de silicaathuid binnen tot de druk binnen de huid zo groot wordt dat deze knapt en de kopernitraat-oplossing in direct contact komt met de waterglasoplossing. Dan ontstaat er een nieuwe huid en het proces herhaalt zich.
Het eindresultaat is een grillig gevormde 'boom', al dan niet met vertakkingen, die steeds verder de oplossing ingroeit totdat alle koper in kopersilicaat is omgezet.
